The Wrestler...
Μόλις την είδα και ομολογώ πως είναι η πιο καταθλιπτική ταινία που είδα εδώ και πάρα πολύ καιρό. Ο κερατάς ο Αρονόφσκυ ξέρει πως να σε πάρει από το χεράκι και να σου σκίσει το μέσα σου όταν βλέπεις τον ίδιο του τον ήρωα να σπαράζει κυριολεκτικά ή μεταφορικά.
Δεν έχω ξαναβιώσει τόση μοναξιά, τόση θλίψη και μία ζωή που να είναι ένα πραγματικό ψέμα, τόσο πολύ σε ταινία. Αυτό που είδα ήταν ένας άνθρωπος να έχε μια ψεύτικη ζωή, να καταστρέφει οτιδήποτε αληθινό και να βιώνει ως μοναδική κι αναπόφευκτη συνέπεια μία ανείπωτη μοναξιά.
Τα πλάνα του Αρονόφσκυ είτε με την κάμερα στο χέρι είτε σταθερά είναι απλά τα ιδανικά για να σε βάλουν στο κλίμα. Ειδικά την πρώτη μία ώρα ήμουν με ένα μόνμο τσιμεντόλιθο στο στέρνο ακριβώς επειδή ένοιωθα όσα ένοιωθε, ζούσε, προκαλούσε ο Μίκυ Ρουρκ. Λες και τον είχα μπροστά μου να μου ψιθυρίζει "΄μεγάλε δες με καλά και παρατηρησέ με, παρατήρησε πόσο εύκολα μπορεί ο άνθρωπος να μείνει μόνος του, να ζει στο ψέμα και ο κόσμος γύρω του να πιστεύει πως αυτό το άτομο υπάρχει πάνω στη γη αποκλειστικά και μόνο για να είναι ΕΤΣΙ".
Ο Ρουρκ ήταν η ιδανική επιλογη για το ρόλο. Το παλλικάρι φαίνεται ότι έκανε ο,τι του είπε ο Αρονόφσκυ. Άμεσος, χωρις φανφάρες και υστερίες. Μόνο έτσι θα μπορούσε να μας περάσει το πόσο "τελειωμένος" είναι.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.