Οι αποφάσεις της ελληνικής δικαιοσύνης εκδίδονται και εκτελούνται στο όνομα του ελληνικού λαού. Οι φορείς της απολαμβάνουν λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία, που αποσκοπεί στην προστασία τους από τυχόν πιέσεις, όχι βέβαια της κοινωνίας, αλλά της πολιτικής εξουσίας. Ανεξαρτησία δεν σημαίνει ότι η δικαιοσύνη δεν υπόκειται στην αρχή της λαϊκής κυριαρχίας που συμβολοποιείται από την επιλογή της ανώτατης ηγεσίας της από την εκάστοτε εκλεγμένη κυβέρνηση. Η διαδικασία έκδοσης της απόφασης, ιδιαίτερα στην ποινική δίκη, είναι δημόσια, όχι μόνο για τους διαδίκους αλλά και για κάθε ενήλικο πολίτη που τυχόν περνάει έξω από το δικαστικό μέγαρο (άρθρο 93 του Συντάγματος και άρθρο 329 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας). Μπορεί λοιπόν το κοινό περί δικαίου αίσθημα να μην δικάζει – και σωστά! – μια υπόθεση, αλλά οι αποφάσεις και η συλλογική πεποίθηση αυτών που συγκροτούν μια πολιτεία για το τι είναι δίκαιο πρέπει να συγκλίνουν.