Κι όμως! Υπάρχουν όρια και στη φιλία!
Όταν πχ η φιλία γίνει αυτό που λέμε "παραγνωριστήκαμε", και ο άλλος σε στολίσει από πάνω μέχρι κάτω, κι εσυ κλαις ολη νυχτα μετά, εκεί θέλει ένα όριο.
Όταν η φιλία θέλει εσυ να είσαι εκεί, αλλά η φιλία να είναι στο "όποτε" (βλεπε εναν φιλο μου που κανει τρεις μηνες, ναι τρεις μηνες, να απαντησει σε μηνυμα στο βαιμπερ, αλλα αμα δε του σηκωσεις την κλήση δυσανασχετεί), θέλει πάλι όρια.
Όταν ο φίλος σου έχει απλωμενο το χέρι και δανείζεται και δε στα επιστρέφει ποτέ, βάζεις όρια.
Όταν ο φίλος σου, σου πιπιλάει τον εγκέφαλο για το με ποιον/ποια θα βγαίνεις και θα σχετίζεσαι, αυτό επίσης θέλει όρια.
Πως βάζουμε στη μανα μας όρια, όταν μας λέει "δεν ειναι καλή αυτή για κοπέλα σου" και της λες "δουλειά σου μάνα" ή όταν μας ρωτάνε "αντε ποτε θα δω εγγονάκι" κλπ.
Όλοι θέλουν όρια. Πόσο μάλλον και οι φιλίες.
Απλά συνηθίζουμε να μιλάμε για τις σχέσεις πιο πολύ και τα όριά τους, κι όχι τόσο για τις φιλίες και τις συγγένειες. Στα πάντα χωράει όριο.