Μου έχει τύχει αυτό που λέει η Χιμέλα και η Θάλεια.
Όσο έκανα ενόργανη ήμουν ανορεξική (βασικά ήμουν, αλλά δε χρειαζόταν να μου το τρίβουν στη μούρη), όταν σταμάτησα όμως και άρχισα να βάζω ύψος, κιλά και στήθος έγινα ζώο.
Όχι ότι είχα βάλει αρκετά κιλά, απλώς με είχαν συνηθίσει στα 35 κιλά και τα 50 τους φάνηκαν πολλά, μόνο που άρχισε το πρόσωπο μου να στρογγυλεύει και να παίρνουν κόκκινο χρώμα τα μαγουλά μου κατευθείαν το έβγαλαν το συμπέρασμα, ότι άρχισα να γίνομαι λαίμαργη, ότι τρώω σαν ζώο (αυτό μου το είπαν κατάμουτρα, άτομα που δεν ήταν καν στο καθημερινό μου περιβάλλον, που είχαμε απλά ένα γεια μια φορά το έξαμηνο), ότι χαλάω τσάμπα το σώμα μου, ενώ ουσιαστικά απλά είχα αρχίσει να διορθώνομαι και να αφήνω το "σκελετό".
Οι χειρότερες μέρες μου.
Αλήθεια.
Ένιωθα άσχημα, ένιωθα ότι όντως παραιτούμαι από τις προσπάθειες για ένα σωστό σώμα, ότι τόσος κόπος στα τόσα χρόνια με την ενόργανη πήγε χαμένος, ότι όντως τα 50 κιλά είναι πολλά, πήγαινα να ντυθώ με ρούχα που είχα όταν ήμουν ακόμη 35 κιλά και όταν έβλεπα ότι το παντελόνι σταματάει στα μπούτια έκλαιγα με τις ώρες.
Πλέον χέστηκα.
Δεν ασχολούμαι καν. Φοράω ότι νιώθω πως με κολακεύει και ότι μου δημιουργεί οπτική ευχαρίστηση.
Δε πιστεύω ότι φταίνε τα στερεότυπα, ή τα περιοδικό, ή το ίντερνετ, αν ήταν έτσι θα ήμασταν ΌΛΕΣ σκελετοί, με γαμπάρες και πλάτη σαν της τζένιφερ άνιστον.
Απλά ο κόσμος ζηλεύει και ότι δε του προκαλεί οπτική ευχαρίστηση το χλευάζει και το μειώνει, αντί να το αποδεχτεί, να το κάνει γαργάρα και να το καταπιεί.
Είναι και το κόμπλεξ μερικών που με το να σε μειώνουν νιώθουν αυτοί καλύτεροι.
Δε κοιτάμε τα χάλια μας λέω εγώ,
ο καθένας τη καμπούρα του.
Αι σιχτίρ.
