Μπα, παράδειγμα ελεύθερου ανταγωνισμού είναι απλά. Κάθε άνθρωπος είναι φιλάρεσκος (και οι άντρες, απλά τους φρενάρουν τα κοινωνικά στερεότυπα) και θέλει να αρέσει στον εαυτό του και στο άλλο (ή το ίδιο) φύλο. Οι επιχειρήσεις επινοούν καθημερινά νέους τρόπους να καλύπτουν την ανάγκη αυτή, και όσοι έχουν το χρόνο και τα χρήματα εκμεταλλεύονται την "ευκαιρία".
Την υστερία με το θέμα την έχει προκαλέσει η τραγικά σεξιστική νοοτροπία πολλών ανθρώπων ότι αν είσαι γυναίκα, αξίζεις όσο αξίζει η εμφάνιση σου και οι άντρες που σε επιλέγουν. Ελάχιστοι θα παραδεχτούν ότι έχουν τέτοια νοοτροπία, αλλά στην πραγματικότητα είναι άποψη που έχει περάσει υποσυνείδητα σε πάρα, πάρα πολλούς, βάσει του συνηθισμένου τρόπου upbringing. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ενδεικτικά τέτοιου τρόπου σκέψης:
- Υποτίμηση γυναικών που σχετίζονται με άντρες κοινωνικά "κατώτερους" (μικρότερους σε ηλικία, που αμοίβονται λιγότερο κλπ) και ανδρών που σχετίζονται με λιγότερο όμορφες γυναίκες, κάτι που αντίστροφα συμβαίνει μόνο για πολύ μεγαλύτερα χάσματα.
- Σχόλια για την εμφάνιση γυναικών πολιτικών, αντί για τις πολιτικές τους θέσεις. Γενικά, για κάθε γυναίκα που βγαίνει στο προσκήνιο για λόγους που δεν σχετίζονται με την εμφάνιση της (πολιτική, επιχειρήσεις, τέχνη, επιστήμη), πολλές φορές τα σχολία περιορίζονται στην εμφάνιση της.
Οπότε όποια δεν είναι όμορφη και δεν έχει τα χρήματα να γίνει, καταφεύγει σε διάφορες προβληματικές και αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές.
Το πρόβλημα λοιπόν για μένα δεν είναι τα πρότυπα ομορφιάς. Κάθε τομέας της ανθρώπινης δραστηριότητας έχει δυσπρόσιτη κορυφή. Το ίδιο συμβαίνει και στις επιχειρήσεις, και στις επιστήμες, ακόμα και στα αισθηματικά (ποιά από τις σχεσούλες μας φτάνει αυτή του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας?), αλλά για κάποιο λόγο, δεν μας ενοχλεί τόσο. Γιατί μας ενοχλεί ειδικά για την ομορφιά;
Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε δώσει υπερβολική σημασία στην εμφάνιση των γυναικών. Αυτό ξεκίνησε από την εποχή που όντως δεν έκαναν τίποτε άλλο, παρά μόνο γεννούσαν και λειτουργούσαν ως μπιμπελό. Αναρωτιέμαι αν η κατάσταση έχει βελτιωθεί καθόλου μετά τη φεμινιστική επανάσταση. Σίγουρα οι άντρες σήμερα μπορούν να εκφράζουν τη φιλαρέσκεια τους πιο ελέυθερα. Οι γυναίκες άραγε νιώθουν την ίδια, περισσότερη ή λιγότερη ανάγκη να ακολουθήσουν τα πρότυπα ομορφιάς της εποχής (σε σχέση πάντα με τα διαθέσιμα μέσα); Ίσως θα μπορούσε να μας διαφωτίσει επ'αυτού κάποιος που ξέρει καλά ιστορία.
