- Μα δεν είναι εγωκεντρικό να θες την προσωπική σου ευημερία και να ταυτίσεις τελικά, τη συλλογική ευημερία με την προσωπική σου - συνειδητοποιώντας, όμως, ότι το κάνεις γιατί έτσι επιτυγχάνεις υψηλότερη ατομική ωφέλεια. Ο αλτρουισμός είναι ένα επιφαινόμενο που «συγκαλύπτει» τα βαθύτερα αμιγώς εγωιστικά κίνητρα του κάθε ατόμου. Κι αυτό δεν είναι ούτε κακό ούτε κατακριτέο. Το αντίθετο είναι: ο εγωισμός είναι μία υγιής συμπεριφορά, στο σημείο που δεν αποσκοπεί στο να βλάψει άλλα άτομα αλλά να μας τοποθετήσει καλά μέσα στον κόσμο. Αποσκοπούμε στο να μεγιστοποιήσουμε την ατομική μας ωφέλεια και γι' αυτό συγκροτούμε κοινωνίες και μετά επιδιώκουμε να τις συντηρήσουμε. Αν δεν αποκομίζαμε όφελος από αυτήν την κατάσταση, δε θα το κάναμε εξ αρχής.
Σημείωση: Λέγοντας όφελος δεν εννοώ μόνο το οικονομικό όφελος, αλλά, γενικά, ο,τιδήποτε έχει θετικό πρόσημο ατομικά.
- Δε χρησιμοποίησες τον όρο «πεφωτισμένη» αλλά περιγράφεις μία μειονότητα που ξεχειλίζει από «αρετές» και «φώτιση». Αν, ωστόσο, ο ίδιος ο λαός δεν την επιλέξει, ποιο το νόημα; Έχουμε τις τύχες μας στα χέρια μας και αυτό είναι το εμπόδιο που η (περίπου) δημοκρατία μάς βάζει για να υπερβούμε. Να γίνουμε περισσότερο πολιτικά όντα, να αποκτήσουμε κοινωνική συνείδηση, να λάβουμε δράση.
Επίσης, δε νομίζω ότι ο κοινωνικός κονφορμισμός είναι κάτι που δείχνει την έλλειψη αγάπης για τον «τόπο» μας. Ανέκαθεν είχαμε την τάση να μιμούμαστε και να υιοθετούμε συμπεριφορές άλλων ατόμων όταν βλέπαμε ότι αυτές μας εξυπηρετούσαν, δεν είναι φαινόμενο της εποχής μας αυτό. Αν δεν αγαπάμε πρώτα και κύρια τον εαυτό μας, δεν μπορούμε να αγαπήσουμε τίποτα άλλο μετά ειλικρινά.
Βεβαίως και το να ενδιαφέρεται κανείς για τον εαυτό του είναι θεμιτό και όλοι θα έπρεπε να αγαπάμε τον εαυτό μας.
Όμως εδώ επίτρεψέ μου να πω ότι η ατομικη ευημερία επιτυγχανεται μεσω της συλλογικής. Όχι το ανάποδο.
Ο λόγος μου για μια κοινωνία όμορφη και καλαίσθητη, δεν ήταν λόγος αλτρουισμου (καθώς δεν πιστεύω σε αυτόν), αλλά λόγος που καταδεικνύει την αναρχική αδικολογια που χρησιμοποιειτο προς όφελος ατομικό και μόνο. Μια προσπάθεια δικαιολόγησης της αισχροκερδιας φέροντας ως παράδειγμα το ατομικό συμφερον, δεν καλύπτει αυτό που έγραψα στο ποστ μου χτες, οταν έκανα λόγο για σκοταδισμό.
Δε γινεται να πατάμε επί πτωμάτων και να το αιτιολογουμε ως αγάπη προς τον εαυτό μας. Η αγάπη για τον εαυτό μας, η πραγματική αγάπη, συνεπάγεται και πάλι με την Αρχή της Καλαισθησίας.
Όποιος αγαπά και σέβεται τον εαυτό του, έχει εικόνα καλαίσθητη τόσο εξωτερικά, όσο και εσωτερικά. Φροντίζει και μορφώνει τον εαυτό του. Προσπαθεί να τον εξιψωσει σε έναν εαυτό καλύτερο και πιο χρήσιμο τόσο για τον ίδιο , όσο και για την κοινωνία.
Η αγάπη για τον εαυτό μας, αντηχει μια εναρμονισμενη μελωδία και μουσικότητα.
Η απληστία, που περιβάλλει τους περισσότερους, δεν είναι ίση με την ατομική αγάπη,αλλά ισούται με ενα τέρας που πεινάει συνεχώς και ποτε δεν χορταίνει.
Όσον αφορά την πεφωτισμενη μειονότητα, και πάλι, επαναλαμβάνω δεν το έθεσα με τέτοιο τρόπο. Τα ακριβή μου λόγια ήταν τα εξής : " Όσοι μπορούν και βλέπουν μπροστά, να άγουν και να συμμορφώσουν τους υπολοίπους, θεσπίζοντας νέους κανονισμούς και διατάγματα."
Έκανα λόγο για άτομα που πραγματικά αξίζουν και διέπονται από ιδέες που μπορούν να εξελίξουν μια χώρα και να την βγάλουν από τον σκοταδισμό της.
Όχι να μας εξουσιάζουν αμόρφωτοι και άτομα που δεν είναι χρήσιμα πάρα μόνο για τον εαυτό τους.
Οπως έγραψα, όλες οι εποχές έχουν άτομα ευφυή και ικανά να θεσπίσουν καινες ιδέες, καινους θεσμούς και καινα παραδείγματα. Αν δεν υπήρχαν τέτοια άτομα, τότε η ανθρωπότητα θα εμενε βυθισμένη στο σκοτάδι.
Το point μου είναι να μην αναπαραγαγεται η ίδια και η ίδια γερουσία. Θέλουμε φρέσκο αίμα, φρέσκες ιδέες, φρέσκα μυαλά, όχι απαρχαιωμενους μπακαλιάρους.
Όσο για τη Δημοκρατία, είναι γνωστό ότι η συνολική άποψη είναι πάντα λανθασμένη.
Είμαι οπαδός της δημοκρατίας, κατ εμε δεν έχει υπάρξει καλύτερο σύστημα, αλλά μια δημοκρατία που οδηγείται στην ασυδοσία και τέλος στην αναρχία, δεν είναι το σύστημα που επικροτώ.
Η δημοκρατία είναι θεσμός, που δίνει φωνή σε όλους να ακουστούν. Αποκαλύπτει και φωτίζει ιδέες διαφορετικές και αυτό οδηγεί στην εξέλιξη. Άλλο αυτό, κι άλλο γινομαστε το ποίμνιο που ο καθε βοσκός/λύκος το οδηγεί και σε διαφορετικά μονοπάτια.
Και ξέρεις γιατί γινόμαστε πρόβατα? Γιατί μας υπνωτιζουν επικαλούμενοι το ατομικό συμφέρον. Και καθώς όλοι προσπαθούν να επιτύχουν το ατομικό τους συμφέρον, καταλήγουν να κανιβαλιζουν.
Αηδία. Κανένα Κάλλος, καμία Μουσικότητα!