Πόσο αγχώδης ή όχι χαρακτήρας είσαι;

Εχέμυθη

Well-known member

Η Εχέμυθη αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,775 μηνύματα.
Ειμαι λιγο περιεργη σε αυτο το θεμα.
Στην ηλικια της Πεμπτης και εκτης δημοτικου ημουν η προσωποποιηση του αγχους :wall:Να φανταστητε ετυχε στην Κυπρο να μου παρει ο σχολικος γιατρος(ω ναι ειχαμε γιατρο στη δημοτικο...αχ Κυπρος) την πιεση πριν γραψουμε διαγωνισμα Μαθηματικων .Τοτε εμενα με επιασε διπλο αγχος:της πιεσης και του διαγωνισματος.Τρομαξε ο ανθρωπος!Απο τοτε βελτιωθηκα καπως...
Τωρα το αγχος τις περισσοτερες φορες λειτουργει δημιουργικα.Μπορω να πω οτι τα καταφερνω καλυτερα στα μαθηματα υπο πιεση.
Το αγχος ειναι ενας λογος που τα παω καλα και στο σχολειο:οταν ειμαι αδιαβαστη με πιανει τετοιο αγχος , οποτε προτιμω να διαβασω για την επομενη μερα.
Πριν απο τα διαγωνισματα και τις εξετεσεις ομως ειμαι πολυ πολυ χαλαρη εφοσον ξερω οτι εχω διαβασει.
 

Ηρώ

New member

Η Μαρούλι αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 35 ετών και επαγγέλεται Αρχιτέκτονας . Έχει γράψει 2,163 μηνύματα.
Στην ηλικια της Πεμπτης και εκτης δημοτικου ημουν η προσωποποιηση του αγχους :wall:Να φανταστητε ετυχε στην Κυπρο να μου παρει ο σχολικος γιατρος(ω ναι ειχαμε γιατρο στη δημοτικο...αχ Κυπρος) την πιεση πριν γραψουμε διαγωνισμα Μαθηματικων .Τοτε εμενα με επιασε διπλο αγχος:της πιεσης και του διαγωνισματος.Τρομαξε ο ανθρωπος!
Γι΄αυτό το λόγο έχουν καταργηθεί τα διαγωνίσματα στο δημοτικό...
 

Loony

New member

Η Loony αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 611 μηνύματα.
Δεν είμαι πολύ αγχώδης... Γενικά έχω άγχος μόνο όταν υπάρχει όντως λόγος για άγχος(πχ αν δεν εχω διαβασει ουτε λεξη και γράφουμε αρχαία) :P
 

christinelle

New member

Η christinelle αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Ιδιωτικός υπάλληλος και μας γράφει απο Ελευσίνα (Αττική). Έχει γράψει 1,793 μηνύματα.
Το ΦΠΨ κάνει μια έρευνα σε συνεργασία με ένα πανεπιστήμιο του εξωτερικού, που σου παιρνουν μερικές τρίχες από τα μαλλιά και συμπληρώνεις ένα ερωτηματολόγιο. Μετά ανιχνεύουν μια ουσία στις τρίχες σου (που δεν θυμάμαι τώρα πως τη λένε, αλλά θεωρούν ότι η ποσότητα της έχει σχέση με τα επίπεδα άγχους) και βγάζουν αποτελέσματα. 'Οποιος θέλει μπορεί να δηλώσει συμμετοχή και να πάρει και μια πιό επιστημονική άποψη σχετικά με το πόσο αγχώδης είναι.
Εγώ πάντως δεν νομίζω ότι είμαι και πολύ.
 

hack3r

Well-known member

Ο Τολης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Είναι 30 ετών, επαγγέλεται Μηχανικός λογισμικού και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 5,978 μηνύματα.
Δεν είμαι καθόλου αγχώδης σε φάση που μου γυρνάει πολλές φορές μπούμερανγκ και με παρεξηγούν.
Ένα καλό τεστ για να δεις αν είσαι αγχώδης είναι να μιλήσεις μπροστά σε κόσμο. Αν σε αγχώνει και μόνο η ιδέα είσαι αγχώδης. Εγώ που έχω μιλήσει μπροστά σε γεμάτο αμφιθέατρο πίστευα ότι θα αγχωθώ γιατί ήταν αγχωμένοι όλοι οι υπόλοιποι αλλά δεν τελικά δεν αγχώθηκα. Η μόνη φορά που το έπαθα ήταν μια φορά που δεν κατείχα το αντικείμενο και έκανα απαγγελία ποιήματος ουσιαστικά.
 

Viedo

Well-known member

Ο Viedo αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Κύπρος (Ευρώπη). Έχει γράψει 1,514 μηνύματα.
Δεν είμαι καθόλου αγχώδης σε φάση που μου γυρνάει πολλές φορές μπούμερανγκ και με παρεξηγούν.
Ένα καλό τεστ για να δεις αν είσαι αγχώδης είναι να μιλήσεις μπροστά σε κόσμο. Αν σε αγχώνει και μόνο η ιδέα είσαι αγχώδης. Εγώ που έχω μιλήσει μπροστά σε γεμάτο αμφιθέατρο πίστευα ότι θα αγχωθώ γιατί ήταν αγχωμένοι όλοι οι υπόλοιποι αλλά δεν τελικά δεν αγχώθηκα. Η μόνη φορά που το έπαθα ήταν μια φορά που δεν κατείχα το αντικείμενο και έκανα απαγγελία ποιήματος ουσιαστικά.
Αυτό που περιγράφεις αφορά το speech anxiety :P Δεν συνδέεται με ευρύτερα επίπεδα άγχους στη ζωή του ατόμου απαραίτητα. Κάποιος μπορεί να αγχώνεται στην παρουσίαση απέναντι σε ένα μεγάλο ακροατήριο αλλά στην προετοιμασία των εξετάσεων να μην έχει άγχος, π.χ. λόγω καλής προετοιμασίας. Το άγχος την ώρα της παρουσίασης τείνει να μειώνεται μετά τις επαναλήψεις (όσο περισσότερες φορές εκτεθείς τόσο πιο λίγο αγχώνεσαι). Πολλοί διδάσκοντες έχουν άγχος στη ζωή τους αλλά στην διάλεξη καθόλου.

Δεν αναφέρομαι σε περιπτώσεις αγοραφοβίας, αποφευκτικής διαταραχής, ΓΑΔ κλπ :P.
 

Forgetit

New member

Η Forgetit αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 48 ετών . Έχει γράψει 7 μηνύματα.
Είστε ήρεμος ή αγχώδης χαρακτήρας;
Μήπως κάπου στη μέση;
Σε πόσα πράγματα έχετε αγχωθεί στην ζωή σας;
Στο σχολείο, στις εξετάσεις, στον γιατρό, στην εργασία σας ειδικά σήμερα που η οικονομική κρίση όλο και βαθαίνει, εσείς πόσο αγχώνεστε;
Το εξωτερικεύετε ή το κρατάτε μέσα σας, ξεσπάτε καθόλου; Πανικοβάλεστε ή είστε ήρεμοι;

Εδώ δίνουμε απαντήσεις το πόσο αγχώδεις, ή ήρεμοι χαρακτήρες είμαστε!

Όταν έχω την πολυτέλεια να πανικοβληθω ,να φωνάξω ,να ξεμαλλιαστω :P τότε το κάνω με μεγάλη μου χαρά !!
Όμως το ίδιο εύκολα μπορώ να το παίξω και ατάραχη και να με πουν γαϊδάρα (εκεί με φοβάμαι )
:girl_angel:
 

Ιππολύτη

Well-known member

Η Ιππολύτη αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 21 ετών . Έχει γράψει 1,205 μηνύματα.
Α τι ωραίο θέμα, ας γράψω 3 σελίδες για τα ψυχολογικά μου :hehe:

Έχω χρόνια θέμα με το άγχος. Στην προετοιμασία για τις πανελλήνιες για παράδειγμα, ανέπτυξα λόγω άγχους ένα ocd, την τριχοτιλλομανία. Τουτέστιν, έπαιζα με τα μαλλιά μου από το μπροστινό μέρος της κεφαλής, τα στριφογυρνούσα γύρω από τα δάχτυλα με μανία, τα τραβούσα και τα έκοβα. Δεν μπορούσα να σταματήσω, μέχρι που στο μπροστινό μέρος του κεφαλιού μου φαινόταν πλέον ένα μικρό κενό που παρατήρησε πρώτη η μάνα μου. (Αφήστε το τι τράβηξα για να τα μακρύνω ξανά εκείνα τα μαλλάκια, πετούσαν σα καρφάκια πάνω για πολύ καιρό.)

Μετά ήρθαν τα μεγαλεία του πανεπιστημίου. Τον πρώτο ενάμιση χρόνο σπουδών μου δεν μπορώ να τον περιγράψω αλλιώς, παρά μόνο ως self sabotage. Με επηρέασε πάρα πολύ το ότι πρώτη φορά έμεινα μόνη μου, σε άλλη πόλη, ήμουν εν μέρει υπεύθυνη για τον εαυτό μου. Ο χρόνος και το "πρέπει" έγιναν ο μεγαλύτερος εχθρός μου. Ήμουνα πάντα λιγάκι ασυνεπής, αλλά μετά, το άγχος μου ότι θα αργήσω έγινε εμμονή και εν τέλει αργούσα επειδή πίστευα ότι δε θα καταφέρω να είμαι στην ώρα μου (;;; αν σας βγάζει αυτό νόημα). Έτσι ας πούμε το πρώτο εξάμηνο δεν πάτησα ποτέ στη σχολή. Ένιωθα συνέχεια λες και δεν έχω χρόνο, αλλά ταυτόχρονα δεν ήξερα και πώς να αξιοποιήσω αυτόν που έχω. Γενικά ήταν μια συνειδητοποίηση πως δεν μπορώ να λειτουργήσω χωρίς ρουτίνα και πως είχα ξεχάσει να αναπνέω. (Σοβαρά τώρα, είχα μόνιμη αρρυθμία στην αναπνοή μου) Πήγα σε ψυχολόγο για λίγο καιρό και με βοήθησε πάρα πολύ στο να κάνω την καθημερινότητά μου υποφερτή (γιατί δεν ήταν). Και κυρίως, έστησα μία ρουτίνα για τον εαυτό μου, ώστε να μη χάνομαι. Το θέμα είναι βέβαια, πως ενώ τα βήματά μου από τότε μέχρι τώρα είναι τεράστια, ωστόσο μόλις διακοπεί η ρουτίνα μου, πολύ συχνά το άγχος επιστρέφει. Σε μικρότερο βαθμό, αλλά επιστρέφει. Καλά, για speech anxiety δεν αρχίζω.

Επίσης, ένα ακόμη σύμπτωμα της αγχώδους διαταραχής μου, ήταν πως ένιωθα πολύ μεγάλη ανασφάλεια "μακριά από το σπίτι μου". Κι ακόμα, στα ταξίδια που δεν έχω ξανακάνει το νιώθω ένα τσιμπηματάκι δηλαδή. Το αποκορύφωμα ήταν πριν από το πρώτο μου ταξίδι στο εξωτερικό μόνη μου, θα έμενα 18 μέρες στο εξωτερικό χωρίς κάποιον γνωστό. Για μέρες πριν το ταξίδι ο απόλυτος πανικός. (Plot twist, τις περισσότερες μέρες του ταξιδιού ένιωθα λιγότερο αγχωμένη από ποτέ.)

Για το μόνο που είμαι ευγνώμων για το ταλαίπωρο αυτό μυαλό μου, είναι που δεν παθαίνω κρίσεις πανικού. Όσο σκατά και να μαι, θυμάμαι να παίρνω τις ανάσες μου, ρίχνω κι ένα ιαματικό κλάμα και μετά από λίγο είμαι κομπλέ. Τώρα, καταλαβαίνω ότι έχω άγχος όταν αρχίζω να δαγκώνω έντονα τα χείλη μου και τα ούλα μου. Αλλά είναι λίγο σαν εκείνη τη γυάλινη μπάλα του Νέβιλ Λονγκμπότομ που γίνεται κόκκινη όταν ξεχνάει κάτι : ξέρει ότι κάτι έχει ξεχάσει, αλλά δεν ξέρει τι. Έτσι κι εγώ ξέρω εκείνη τη στιγμή ότι έχω άγχος, αλλά δεν ξέρω γιατί!

Το κερασάκι στην τούρτα βέβαια, είναι ότι όποιος δε με ξέρει αρκετά καλά πιστεύει πως είμαι ο πιο χαλαρός και τσιλλ άνθρωπος, γιατί αυτό βγάζω.
 

Εχέμυθη

Well-known member

Η Εχέμυθη αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 1,775 μηνύματα.
Βλέπω αυτά που έγραφα το 12 και κριντζαρω λίγο αλλά δεν είπα κάτι που δεν ισχύει. Οπότε ας μοιραστώ κι εγώ λίγο τα ψυχολογικά μου. Θέμα με το άγχος έχω απο πολύ μικρή και ενώ έχω κάποια σημάδια αγχωδους διαταραχής δεν έχω αγχωδη διαταραχή . Είμαι απ'τα άτομα που σε κάποιες περιπτώσεις πνίγονται σε μια κουταλιά νερό και σε άλλες ,ίσως πιο σοβαρές καταστάσεις συνήθως όταν έχω κάποια ευθύνη για άλλους διατηρώ την ψυχραιμία μου και πρυτανεύει η λογική μου. Οπότε τουλάχιστον σε κάποιες περιπτώσεις μπορώ να το ελέγξω και αυτό είναι αρκετά καλό. Στις περιπτώσεις που δεν μπορώ να το ελέγξω ξεσπάω στο φαί, τρώω πολύ, στα μαλλιά μου και για να ηρεμήσω με βοηθάει να μαγειρεύω. Τώρα τελευταία ανακάλυψα και τη γυμναστική σαν καλό αγχωλυτικο (αν το σκότωσα στην ορθογραφία well σόρρυ).
Κρίση πανικού έπαθα μια φορά πριν κανά δίμηνο, τρείς μέρες αφού τελείωσε η εξεταστική (ήταν γενικά μία δύσκολη εξεταστική καί αρκετά δύσκολη περίοδος γενικότερα για εμένα και το πιο δύσκολο ήταν να μην καταλάβουν οι δύο φίλοι μου που φιλοξενούσα ότι εκείνη τη στιγμή εγώ νόμιζα ότι πεθαίνω) και απο τότε σε καταστάσεις στρες αισθάνομαι ότι επανέρχεται η άτιμη η κρίση πανικού αλλά την τιθασεύω και ευτυχώς δεν έχω ξαναπάθει.
Το αστείο όπως ανέφερε και η Ιππολύτη είναι ότι όντως άτομα που δε με γνωρίζουν καλά όντως πιστεύουν ότι είμαι πολύ τσιλ άτομο αλλά χμμμμ είμαι τσιλ απλά όχι πάντα :P
 

hack3r

Well-known member

Ο Τολης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Είναι 30 ετών, επαγγέλεται Μηχανικός λογισμικού και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 5,978 μηνύματα.
Πήγα σε ψυχολόγο για λίγο καιρό και με βοήθησε πάρα πολύ στο να κάνω την καθημερινότητά μου υποφερτή (γιατί δεν ήταν). Και κυρίως, έστησα μία ρουτίνα για τον εαυτό μου, ώστε να μη χάνομαι. Το θέμα είναι βέβαια, πως ενώ τα βήματά μου από τότε μέχρι τώρα είναι τεράστια, ωστόσο μόλις διακοπεί η ρουτίνα μου, πολύ συχνά το άγχος επιστρέφει. Σε μικρότερο βαθμό, αλλά επιστρέφει. Καλά, για speech anxiety δεν αρχίζω.
Τελικά βρήκες από που πηγάζει όλο αυτό το άγχος?

Το αποκορύφωμα ήταν πριν από το πρώτο μου ταξίδι στο εξωτερικό μόνη μου, θα έμενα 18 μέρες στο εξωτερικό χωρίς κάποιον γνωστό. Για μέρες πριν το ταξίδι ο απόλυτος πανικός. (Plot twist, τις περισσότερες μέρες του ταξιδιού ένιωθα λιγότερο αγχωμένη από ποτέ.)
Αυτό ίσως υποδηλώνει ότι υπάρχει κάτι στην ζωή σου που δεν σου αρέσει και έχεις τάσεις φυγής.

Το κερασάκι στην τούρτα βέβαια, είναι ότι όποιος δε με ξέρει αρκετά καλά πιστεύει πως είμαι ο πιο χαλαρός και τσιλλ άνθρωπος, γιατί αυτό βγάζω.
True.
 

Ιππολύτη

Well-known member

Η Ιππολύτη αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 21 ετών . Έχει γράψει 1,205 μηνύματα.
Τελικά βρήκες από που πηγάζει όλο αυτό το άγχος?
Όχι ακόμα, έμεινα στο κυρίως λειτουργικό κομμάτι. Όταν θα έχω τα λεφτά να κάνω φουλ ψυχανάλυση (και θα την κάνω στα επόμενα χρόνια είναι αξουαλ στόχος μου), θα επανέλθω.


Αυτό ίσως υποδηλώνει ότι υπάρχει κάτι στην ζωή σου που δεν σου αρέσει και έχεις τάσεις φυγής.
Ναι και το ξέρω ήδη, η σχολή μου έχει φάει τη ζωή αλλά έχω πάρει απόφαση πως θα την τελειώσω.
 

hack3r

Well-known member

Ο Τολης αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Είναι 30 ετών, επαγγέλεται Μηχανικός λογισμικού και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 5,978 μηνύματα.
Όχι ακόμα, έμεινα στο κυρίως λειτουργικό κομμάτι. Όταν θα έχω τα λεφτά να κάνω φουλ ψυχανάλυση (και θα την κάνω στα επόμενα χρόνια είναι αξουαλ στόχος μου), θα επανέλθω.
Πολύ σωστή απόφαση, θα στο πρότεινα αλλά ήθελα να απαντήσεις πρώτα, γιατί μάλλον το σκέφτηκες κι εσύ.

Ναι και το ξέρω ήδη, η σχολή μου έχει φάει τη ζωή αλλά έχω πάρει απόφαση πως θα την τελειώσω.
Sorry to hear that. Καλό κουράγιο.
 

Viedo

Well-known member

Ο Viedo αυτή τη στιγμή είναι συνδεδεμένος. Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Κύπρος (Ευρώπη). Έχει γράψει 1,514 μηνύματα.
Α τι ωραίο θέμα, ας γράψω 3 σελίδες για τα ψυχολογικά μου :hehe:

Έχω χρόνια θέμα με το άγχος. Στην προετοιμασία για τις πανελλήνιες για παράδειγμα, ανέπτυξα λόγω άγχους ένα ocd, την τριχοτιλλομανία. Τουτέστιν, έπαιζα με τα μαλλιά μου από το μπροστινό μέρος της κεφαλής, τα στριφογυρνούσα γύρω από τα δάχτυλα με μανία, τα τραβούσα και τα έκοβα. Δεν μπορούσα να σταματήσω, μέχρι που στο μπροστινό μέρος του κεφαλιού μου φαινόταν πλέον ένα μικρό κενό που παρατήρησε πρώτη η μάνα μου. (Αφήστε το τι τράβηξα για να τα μακρύνω ξανά εκείνα τα μαλλάκια, πετούσαν σα καρφάκια πάνω για πολύ καιρό.)

Μετά ήρθαν τα μεγαλεία του πανεπιστημίου. Τον πρώτο ενάμιση χρόνο σπουδών μου δεν μπορώ να τον περιγράψω αλλιώς, παρά μόνο ως self sabotage. Με επηρέασε πάρα πολύ το ότι πρώτη φορά έμεινα μόνη μου, σε άλλη πόλη, ήμουν εν μέρει υπεύθυνη για τον εαυτό μου. Ο χρόνος και το "πρέπει" έγιναν ο μεγαλύτερος εχθρός μου. Ήμουνα πάντα λιγάκι ασυνεπής, αλλά μετά, το άγχος μου ότι θα αργήσω έγινε εμμονή και εν τέλει αργούσα επειδή πίστευα ότι δε θα καταφέρω να είμαι στην ώρα μου (;;; αν σας βγάζει αυτό νόημα). Έτσι ας πούμε το πρώτο εξάμηνο δεν πάτησα ποτέ στη σχολή. Ένιωθα συνέχεια λες και δεν έχω χρόνο, αλλά ταυτόχρονα δεν ήξερα και πώς να αξιοποιήσω αυτόν που έχω. Γενικά ήταν μια συνειδητοποίηση πως δεν μπορώ να λειτουργήσω χωρίς ρουτίνα και πως είχα ξεχάσει να αναπνέω. (Σοβαρά τώρα, είχα μόνιμη αρρυθμία στην αναπνοή μου) Πήγα σε ψυχολόγο για λίγο καιρό και με βοήθησε πάρα πολύ στο να κάνω την καθημερινότητά μου υποφερτή (γιατί δεν ήταν). Και κυρίως, έστησα μία ρουτίνα για τον εαυτό μου, ώστε να μη χάνομαι. Το θέμα είναι βέβαια, πως ενώ τα βήματά μου από τότε μέχρι τώρα είναι τεράστια, ωστόσο μόλις διακοπεί η ρουτίνα μου, πολύ συχνά το άγχος επιστρέφει. Σε μικρότερο βαθμό, αλλά επιστρέφει. Καλά, για speech anxiety δεν αρχίζω.

Επίσης, ένα ακόμη σύμπτωμα της αγχώδους διαταραχής μου, ήταν πως ένιωθα πολύ μεγάλη ανασφάλεια "μακριά από το σπίτι μου". Κι ακόμα, στα ταξίδια που δεν έχω ξανακάνει το νιώθω ένα τσιμπηματάκι δηλαδή. Το αποκορύφωμα ήταν πριν από το πρώτο μου ταξίδι στο εξωτερικό μόνη μου, θα έμενα 18 μέρες στο εξωτερικό χωρίς κάποιον γνωστό. Για μέρες πριν το ταξίδι ο απόλυτος πανικός. (Plot twist, τις περισσότερες μέρες του ταξιδιού ένιωθα λιγότερο αγχωμένη από ποτέ.)

Για το μόνο που είμαι ευγνώμων για το ταλαίπωρο αυτό μυαλό μου, είναι που δεν παθαίνω κρίσεις πανικού. Όσο σκατά και να μαι, θυμάμαι να παίρνω τις ανάσες μου, ρίχνω κι ένα ιαματικό κλάμα και μετά από λίγο είμαι κομπλέ. Τώρα, καταλαβαίνω ότι έχω άγχος όταν αρχίζω να δαγκώνω έντονα τα χείλη μου και τα ούλα μου. Αλλά είναι λίγο σαν εκείνη τη γυάλινη μπάλα του Νέβιλ Λονγκμπότομ που γίνεται κόκκινη όταν ξεχνάει κάτι : ξέρει ότι κάτι έχει ξεχάσει, αλλά δεν ξέρει τι. Έτσι κι εγώ ξέρω εκείνη τη στιγμή ότι έχω άγχος, αλλά δεν ξέρω γιατί!

Το κερασάκι στην τούρτα βέβαια, είναι ότι όποιος δε με ξέρει αρκετά καλά πιστεύει πως είμαι ο πιο χαλαρός και τσιλλ άνθρωπος, γιατί αυτό βγάζω.
Εεε φίλη γερά κράτα :) Το σημαντικότερο είναι που αναγνωρίζεις την ύπαρξη του προβλήματος, άσχετα που δεν μπορείς να το προσδιορίσεις, γι' αυτό βοηθάνε οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας.
Το να καθίσουμε να αραδιάσουμε απόψεις/διαγνώσεις δεν έχει καμία σημασία θεωρώ. (Καλοπροαίρετα ενδέχεται να το κάνουμε άλλα δημιουργεί άλλα προβλήματα μετά).
Μια φίλη που ειδικεύεται στην Κλινική Ψυχολογία, στο τέλος των συνεδριών της λέει πάντα «Ευχαριστώ που το μοιράστηκες μαζί μου» στον εκάστοτε πελάτη/ασθενή της. Αυτό θα σου πω κι εγώ, έστω ανώνυμα, μοιράστηκες μαζί μας, με ένα ολόκληρο φόρουμ αρκετά προβλήματά σου. Οι περισσότεροι άνθρωποι δυστυχώς δεν αναγνωρίζουν την ύπαρξη πρόβληματος ή ενδέχεται να την αναγνωρίζουν αλλά να μην την αποδέχονται.
Ελπίζω να μη σταματήσεις να παλεύεις για την κάθε σου μέρα, όσο δύσκολη κι αν είναι. Να πιστεύεις στις δυνάμεις/δυνατότητές σου και διάβασα στο αμέσως επόμενο δημοσίευμά σου ότι θα την τελειώσεις την σχολή σου. Μπράβο σου !
 

Χρήστες Βρείτε παρόμοια

Top