Θα συμφωνήσω με την παρατήρηση ότι η αριστερά είναι συνήθως διεθνιστική. Στην Ελλάδα, για λόγους ιστορικούς και κυρίως επειδή γιγαντώθηκε μέσω της αντίστασης στον Γερμανό (και αργότερα στον Βρετανό) κατακτητή, η αριστερά έχει αυτήν την ιδιομορφία, της εθνικής τοποθέτησης. Ας μην ξεχνάμε ότι το 1940 ο Νίκος Ζαχαριάδης, τότε γ.γ. του Κ.Κ.Ε, μέσα απ' τη φυλακή κάλεσε τους κομμουνιστές να αγωνιστούν υπέρ της πατρίδας, συνδέοντας αυτόν τον αγώνα με τον αγώνα ενάντια στο φασισμό-ναζισμό.
Πράγματι, ο Τρότσκι πίστευε πως δεν μπορεί να υπάρξει κομμουνισμός σε μία μόνο χώρα, αλλά ότι η επανάσταση θα έπρεπε να "παγκοσμιοποιηθεί". Ο Στάλιν πάλι, για λόγους ιδεολογικής περιχαράκωσης από τον κυριότερο ιδεολογικό του αντίπαλο και κατ' επέκταση υπεράσπισης της δικής του εξουσίας, πρώτος συνέλαβε το δόγμα περί κομμουνισμού σε ένα μόνο κράτος, τη Σοβιετική Ένωση και της μετέπειτα σταδιακής επέκτασής του στις υπόλοιπες χώρες. Πολλοί λένε ότι ο Τρότσκι αδικήθηκε από τη Σταλινική προπαγάνδα, γεγονός όμως είναι πως όταν εξορίστηκε κατέφυγε στις Η.Π.Α., όπου και δολοφονήθηκε από κάποιον απεσταλμένο του Σταλινικού καθεστώτος.
Ήταν προδότης λοιπόν, όπως λέει η επίσημη θέση του Κ.Κ.Ε, έτσι ώστε οι "διεθνιστικές" του θέσεις ήταν υποβολιμαίες κι εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα του παγκόσμιου καπιταλισμού, για επιβολή μιας παγκόσμιας μορφής εξουσίας, ή ήταν αγνός αγωνιστής κι ιδεολόγος και είχε δίκιο περί παγκόσμιας επανάστασης; Αυτό το ερώτημα δεν θα απαντηθεί ποτέ. Ωστόσο, είναι πολύ διαφορετικό το να πραγματοποιηθεί μια παγκοσμιοποίηση μέσω μιας ιδεολογικής επανάστασης από το να επιβληθεί μια παγκόσμια κυβέρνηση μέσω ζυμώσεων εντός κλειστών ομάδων όπως η λέσχη Μπίλτνεμπεργκ. Άλλο πράγμα είναι μια επανάσταση που θα προκύψει για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες των λαών κι άλλο μία που θα εξυπηρετεί τις νέες ανάγκες του παγκόσμιου κεφαλαίου. Για να είμαι ειλικρινής, ο κύριος Τσίπρας, αμέσως μετά την απάντηση που ανέφερα στο εναρκτήριο ποστ του θέματος, άρχισε να λέει κάτι τέτοια, ότι δηλαδή το νέο μοντέλο παγκόσμιας διακυβέρνησης θα πρέπει να προκύψει μέσα από τα κινήματα, όμως τα μασούσε αρκετά, ενώ προηγουμένως ήταν λαλίστατος, έτσι ώστε περισσότερο μου φάνηκαν ως αριστερός "φερετζές", παρά ως ουσιαστική διαφοροποίηση από τις νεοταξικές επιταγές περί "Παγκόσμιας Κυβέρνησης".
Στα χρόνια που ακολούθησαν το θάνατο του Τρότσκι ωστόσο, πολλά αριστερά αντάρτικα κινήματα ήταν ταυτόχρονα και εθνικοαπελευθερωτικά, όπως για παράδειγμα των βιετκόνγκ του Βιετνάμ.
Θα ήθελα όμως να διευκρινίσω κάτι: Όσο διεθνιστικά κι αν ήταν τα αριστερά κινήματα, αυτήν την έννοια την προσέγγιζαν ως αλληλεγγύη και συνεργασία των λαών, πράγμα με το οποίο κι εγώ δεν διαφωνώ κι όχι ως την προοπτική μιας τεράστιας συγκεντρωτικής υπερκυβέρνησης, η οποία θα καταπατούσε τα δικαιώματα αυτοδιαχείρισης των λαών.
Η κουβανική επανάσταση αποτελεί ένα τυπικό παράδειγμα. Ο Κομαντάντε Τσε πίστευε, όπως αποκαλύπτεται στα "Ημερολόγια Μοτοσυκλέτας", ότι οι νοτιοαμερικάνοι έχουν μια τεράστια παράδοση κοινοκτημοσύνης, κληρονομιά από τις ινδιάνικες καταβολές τους, γι' αυτό θα έπρεπε να βρουν ένα δικό τους ιδιαίτερο μοντέλο κομμουνιστικής κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης. Γύρισε όλη τη Νότια Αμερική με μια μοτοσυκλέτα, στην προσπάθειά του να συνάγει τις βασικές ιδέες του μοντέλου του, μέσω της συλλογής των ανάλογων εμπειριών.
Σίγουρα λοιπόν, αφού η παράδοση των ινδιάνων δεν συμπεριλάμβανε συγκεντρωτικές μορφές πολιτικής διαχείρισης, αλλά μάλλον την ιδέα της χαλαρής συνύπαρξης μικρών αυτόνομων ομάδων (κάτι σαν τις Αρχαίες Ελληνικές πόλεις-κράτη), η τοποθέτηση αυτού του κινήματος, το οποίο είχε τον ίδιο ως ιδεολογικό εμπνευστή, απέναντι στον διεθνισμό, δεν θα μπορούσε να θυμίζει το "Νέο Μοντέλο Παγκόσμιας Διακυβέρνησης" του κυρίου Τσίπρα.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
