Παλιά πίστευα οτι οι πορωμένοι με την εργασία είναι αυτοί που δεν έχουν άλλη ζωή πέρα από την εργασία και το ξεσπάνε εκεί.
Όμως αυτό θα ήταν μια άδικη γενίκευση. Όπως άδικη γενίκευση είναι και το να λέγονται τεμπέληδες όσοι δεν είναι υπερ της εργασιομανίας ή και της απλής εργασίας στην άδικη ελληνική μορφή της.
Ανακάλυψα λοιπόν, πολλούς ανθρώπους, που δεν ήταν τόσο προνομιούχοι όσο εγω, να έχουν μια στέγη πάνω απο το κεφάλι τους, ή ανακάλυψα άλλους που είχαν τη φιλοσοφία του να βγουν απο νωρίς να κερδίσουν χρήματα. Τηλεφωνητές παράλληλα με το πανεπιστήμιο, πρακτικάριοι κλπ.
Όλα εξαρτώνται από την κοινωνική ισορροπία που κατα βάση ειναι οικονομική ισορροπία.
Ποιός ορίζει το πόσο θα εργάζονται οι άνθρωποι; Οι εργοδότες; Οι εργαζόμενοι; Το κράτος; Το αόρατο χέρι της αγοράς;
Καλώς ή κακώς, τα πράγματα είναι προσφορά και ζήτηση, ο παλιός κλασσικός αμειλικτος κανόνας.
Δεν θέλεις να εργαστείς; Δε θα έχεις εισόδημα, ή θα είσαι φτωχός. Δε λεω οτι είναι σωστό, στο μυαλό μου η ονείρωξη λέει οτι μακάρι να χαμε όλοι άπλετα πλούτη και να περναγαμε καλά κατω απο τον ήλιο. Εκεί έρχεται και σου λεει η αγορά, αφου πλέον όλοι έχετε τα πάντα, το χρήμα δεν έχει καμία αξία, πρώτον, και αυτοί που παράγουν τα πάντα για τους άλλους που τα καταναλώνουν, πως θα τα παράγουν και για πόσο και καθε πότε ο καθένας, αν το χρήμα δεν έχει αξία για να ανταλλάξουμε τις ώρες που δίνουν;
Αντίθετα, θέλεις να εργαστείς πολύ; Πως και για ποιο σκοπό; Για να κερδίσεις περισσότερα χρήματα; Γιατί το βλέπεις ως καταξίωση κοινωνική να σε κοιταξει η Μαιρούλα να καλοπαντρευτείς; Γιατί σου αρέσει; Γιατί αν γυρίσεις σπίτι έχεις να περιμένεις μόνο 4 τοίχους και κανέναν φίλο ή σύζυγο; Κάποιους απο αυτους τους λόγους (την αναγκη και την αρέσκεια) τους καταλαβαίνω. Υπάρχουν άνθρωποι ρε παιδι μου που τους αρέσει ή χρειάζονται οπωσδηποτε το επιπλέον εισόδημα. Έντιμο.
Αλλά στις άλλες περιπτώσεις κάνεις undercut όλους τους άλλους που απλά θέλουν να βιοποριστούν και να γυρίσουν σπίτι στα παιδιά τους ή στους φίλους τους. Την δική σου τη μπαταριά, θα την πληρώσουν όλοι οι άλλοι μαζικά. "Τεμπέληδες" και μη, γιατί κάποιος κάνει τον "μαλάκα" και χαλάει τη σούπα. Και φυσικά οι απο πάνω θα τρίψουν τα χέρια τους, άλλο που δε θέλουν τσάμπα μαλάκες. Κάπως έτσι διαιωνίζεται η συγχρονη σκλαβιά στο προκετοράτο των Ελλαδικών και δε γινόμαστε Ευρώπη. Αυτο δε σημαινει οτι είναι όλοι μαλάκες ή οτι τους λεω μαλάκες. Αλλά υπάρχουν και μερικοί ρε παιδι μου που ζουν και ανασαίνουν με τη λέξη δουλειά. Ε αλλο που δεν θέλει ο εργοδότης να σε κάνει δούλο. Και μετα αν κάποιος τολμήσει και του πει "ναι να δουλέψω αλλά να πάρουμε και μια ανάσα ε;" θα του πει "βλέπεις ο άλλος, λιώνει! ΛΙΩΝΕΙ! Εχω 300 βιογραφικά να περιμένουν, τόλμα να πάρεις ανάσα".
Δηλαδή αν με ρωτήσεις εμένα, δεν βρίσκω καμία καταξίωση, σαν αυτή που ευαγγελίζονται οι έλληνες της μικροαστικής και εργατικής τάξης "α δουλέβο πολύ, είμαι αξιοπρεπής". Χεστήκαμε Μαιρούλα. Και φυσικά μετά πάει οτι ο γιατρός ειναι πιο αξιοπρεπής απο τον τσαγκάρη ακριβώς γιατι ειναι γιατρός, ασχέτως αν ο τσαγκάρης δεν εχει ριξει ποτε κανεναν με φακελάκια κλπ. Και αυτοι οι άνθρωποι έχουν πάντα μια νοοτροπία που την έχω ζήσει και στο σπίτι μου. Επανάληψη συγκεκριμένων λέξεων "δουλειά, δουλεύω" με πίεση στη λήγουσα για έμφαση εργατικότητας, "τα λεφτά, το αφεντικό, το ψωμάκι, η δουλειά σε ανανεώνει" και άλλα πολλά.
Για μένα η εργασία ειναι βιοπορισμός και τίποτε άλλο. Άντε φιλοδοξία στο τσακιρ κέφι, να έχεις καταξίωση μεν, αλλά επαγγελματική, όχι κοινωνική. Δηλαδή τι εννοώ: Να εργαστώ πολύ, ώστε απο Junior Financial Analyst να γίνω μια μέρα CFO, όχι γιατι ειμαστε μια οικογενεια στη δουλειά ή "I love my job" και δινω τα πάντα και τετοιες ανοησίες, αλλά για να παω απο 10.000 το χρονο στα 200.000, να κανω μπαγιόκο που λέμε. Εκεί μέσα!
Αμα δε θέλει, ο άλλος να με κάνει παρέα η άλλη να με παντρευτεί ή να με εγκρίνει το συγγενολόι, γιατί δεν ΔΟΥΛΕΒΟ ΣΚΛΕΙΡΑ ή γιατι δεν ειμαι δικηγορος με μερσεντές αλλά διδάσκω παιδάκια λυκειου οικονομικά, αυτό είναι πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας που πολλοί σε αυτήν έχουν ακόμα οθωμανική νοοτροπία.
Αρα τα πάντα καταλήγουν στην ανθρώπινη φύση "What's in it for me?". Εγω τι θα κερδίσω; Και τι θα κερδίσω εγω, και τι θα κερδίσει κι αυτός που θα με προσλάβει; Τι θα του φέρω στο τραπέζι και τι θα μου φέρει κι αυτός για μισθό.
Εμένα δε με φτάνει το εισόδημα τώρα γι αυτά που έχω ανάγκη να πληρώσω, γιατρους και άλλα έξοδα. Πρέπει να βρω μια εργασία έστω 8 ωρών με έναν καλό μισθό. Πιστεύω θα είμαι καλά.
Άλλοι άνθρωποι που έχουν παιδιά ή που έχουν να πληρώσουν τις δόσεις του αυτοκινήτου, δεν θα είναι καλά με 8 ωρες. Πρέπει να κάνουν 12 ωρες. Και μπράβο τους. Δεν το γουστάρουν, αλλά η ζωή τους αναγκάζει.
Αμα εσύ τον πας στις 4 ωρες με το στανιό, χωρίς να συνυπολογίσεις και να μας πεις, αυτή τη ρημάδα την παραγωγικότητα ποιός θα την καλύψει, ή θα δημιουργήσεις στρατιες μερικώς απασχολούμενων νεόπτωχων που όλοι θα είναι σα να παίρνουν ενα επιδοματάκι ημι-εργασίας, ή θα πρέπει να το καλύψεις με τεχνητή νοημοσύνη και ρομποτ. Και αν φτάσουμε εκει, καλώς! Να γινει και 2ωρη η εργασία τότε, ίσα ίσα να ξεπιανόμαστε. Αλλά δεν έχουμε φτάσει ακόμα εκει, όπου άλλοι θα παράγουν για εμάς. Μια συγχρονη σκλαβιά αλλά οκ αυτο ειναι άλλη συζήτηση, όπως άλλη συζήτηση ειναι και το οτι αν πάψεις να εργάζεσαι και βάλεις τα ρομποτ, κάποια στιγμή αυτοί οι μεταλλικοι σκλάβοι θα γινουν πιο δυνατοι απο σενα γιατι θα ξέρουν πως δουλεύει το καθετί κι αν κατι χαλάσει και δεν εχεις τους σκλάβους τελείωσες, ή κινδυνευεις να σε σκλαβώσουν εσένα μετά αν δεν έχεις στα χέρια σου ως ανθρώπινο είδος την παραγωγή.
Και τα "μα κάτι πρέπει να κανει ο άνθρωπος για να μη γινει μαλθακός" τα ακούω και τα σέβομαι αλλά δεν συμφωνώ. Άλλα χόμπι δεν μπορουμε να έχουμε για να μη γίνουμε μαλθακοί; Μόνο στη δουλειά ακούει το σώμα; Βγες και τρέξε, πήγαινε γυμναστήριο, ταξίδεψε με ωτοστοπ τον κόσμο φτηνά. Τη δική σου την αντίληψη ότι όλα καταλήγουν στη δουλειά, πρέπει να την πληρώσω εγω; Κι αντιθετα, την αντι-εργασιακή ονείρωξη του να κάθεται ο άλλος και να μην παράγει τίποτα, πάλι θα την πληρώσω εγω σαν κοινωνία;
Ποιός θα παράγει; Για πόσο; Για πόσα; Επηρεάζεται όλο το κοινωνικό σύνολο.
Οι δυνάμεις της κοινωνίας, οι αγώνες όπως θέλετε πείτε το, εφτιαξαν το 8ωρο/40ωρο. Καλό ή κακό, αυτό είναι.
Βλέπουμε μια τάση αψήφισης του κόσμου απο τις κυβερνήσεις της δύσης τελευταία με εναν συνδυασμό αύξησης των ορίων συνταξιοδότησης (και την πρωτοτυπια εδω του 13ωρου) και εισροή λάθρο απο πιο εθελόδουλες κουλτούρες ή και πιο φτηνες κοστολογικά, τάχα μου για να συντηρηθει το συνταξιοδοτικό αλλά πιο πολύ για να κερδάνε και οι γαιοκτήμονες απο τα φτηνά χέρια.
Εαν ήθελαν οι παράγοντες της κοινωνίας, επιχειρήσεις, κράτη, ότι ότι ότι, θα είχε κάθε έλληνας μια εργασία και έναν μισθό.
Όμως επιλέγουμε να έχουμε στρατιές ανέργων, υποαπασχολούμενων, κακώς αμοιβόμενων ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ να λενε οτι δεν βρίσκουν χέρια (γιατι δεν θέλουν να πληρώσουν), ΑΡΑ φέρτε λάθρο.
Και οι πάντες βολεύονται, εκτός από σένα, που εισαι στο στέκι και αναρωτιέσαι πόσο πρέπει να εργάζεσαι.
Σε αυτή την οργουελική ουτοπία, όσο σου πει το κράτος των ελλαδικών. Θες δε θες, τόσο θα εργαστείς. Κι αμα θέλει να κερδάει το φιλαράκι της ΝΔ με το ρευμα παραπάνω, θα εργάζεσαι και 3 δουλειές για να τον ξεπληρώνεις. Μην ανησυχείς όμως, σε ρίξανε στο φιλότιμο οτι η δουλειά ειναι αξιοπρέπεια ενω καθε αντιδραση τεμπελιά. Conditioning, το πρώτο στάδιο της δημιουργίας πειθήνιων δρόνων.
Ούτε το ένα άκρο, ούτε το άλλο άκρο. ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ, είναι η απάντηση. Όσο σε συμφέρει. Αν σε συμφέρει 12 ωρες γιατι τα χρειάζεσιαι, τότε 12 ωρες (ΑΝ βρεις, πάντα σε συμφωνία με τους νόμους της αγοράς). Αν σε συμφέρει παρτ ταιμ για να περνάς χρόνο με τα παιδιά σου, παρτ ταιμ τότε. Άλλοι άνθρωποι, άλλες προτεραιότητες.
Το σωστό θα ήταν 8 ωρες (εφόσον αυτο ειναι συμφωνημενο σημερα) και απο κει και πέρα να μετράει η ποιότητα, το πόσο παραγωγικός εισαι για να ανεβεις κλιμάκιο. Για μένα ισχύει η γερμανική λογική, ότι αν εργάζεσαι ως τις 11 το βράδυ και εισαι ακομα στο γραφειο "τι πρόβλημα έχει αυτός και δεν μπορεί να κανει την ιδια δουλειά πιο γρήγορα;". Στις ιδιες 8 ωρες, ο Μπάμπης θα φορτώσει 30 κιβωτια, η Μαίρη 60 κιβωτια και η Ελένη 80. Ε η Ελένη εργάζεται καλύτερα απ όλους. Αυτο το πράγμα που το τραβάμε ως τις 11 και αιντε μανα μου για να μας δει το "αφεντικό" πόσο λιώνουμε ή ακόμα χειρότερα ΟΝΤΩΣ να λιώνουμε γιατί "το αφεντικό" δεν γουσταρει να προσλάβει όσους ειναι απαραιτητοι και έχει βάλει εναν άνθρωπο να βγάζει δουλειά τριών, πάλι μακροπροθεσμα θα σκοτώσει και τον ανθρωπο και την παραγωγικότητα.
Ζουμε σε μια ενδιάμεση εποχή άγριας δύσης, όπου ο καθενας εκμεταλλεύεται τις συνθήκες και τον άλλο (ελληνοκορποραίοι, κράτος κλπ) και μετατίθεται η καυτη πατατα για το μέλλον, όπου όλοι οι Έλληνες θα ειναι είτε φτωχοί είτε με ψυχοφάρμακα είτε και τα δυο.
Και επειδή στην Ελλάδα πολλοί είναι σκατόβλαχοι και έχουν νοοτροπία σκατόβλαχου και παρτάκια, για να το πω και στα ίσα επιτέλους, και μας έχουνε πολυζαλίσει και τ αρχίδια με τα κολλήματά τους, η μόνη λύση για να έχει κάποιος μια σοβαρή εργασιακή εξέλιξη, με σοβαρές αποδοχές και ίσως καποια ισορροπία επαγγελματικής και προσωπικής ζωής, ειναι να την κάνει για εξωτερικό.
Ειδάλλως αν μείνει εντός τρελοκομείου Ελλαδικών, ή που θα χει τους ΔΥ να κουνάνε την ουρά περήφανα απο την καρεκλάρα, ή που θα χει τους αργόσχολους που "δουλεύουν σκληρά" αλλά όλη μέρα είναι στο νετ, ή που θα χει τους "εμενα μου αρέσει να με στραπονάρουν και στις 6 καθημερινές μου δουλειές, αφου φαντάσου γυρίζω σπίτι και βάζω μισό σακί καρύδια στον κώλο με το τσόφλι χωρίς τζελ και μετά τα κλάνω στον τοίχο για να ματώσει ακόμα χειρότερα ο κώλος μου".
Ε δε θα βγάλεις άκρη στην Ελλάδα έτσι. Οι μισοι λαλημένοι και οι άλλοι μισοί κομμούνια που τους λείπει ο Τσοβόλας και το 1981.
ΥΓ: Το ανωτέρω δεν αφορά ούτε φωτογραφίζει συνομιλητές, μιλάω γενικά και επισημαινω και πάλι ότι υπο όρους μπορώ να κατανοήσω κάθε άποψη. Αλλά όχι λαλημένες καταστάσεις "γιατί έτσι". Το γιατι έτσι γουστάρω του βλάχου, το πληρώσαμε με τη Μεταπολίτευση.
