Προτιμώ να με κάψουν αν γίνεται και να πετάξουν τις στάχτες στην θάλασσα. Αν δεν γίνεται και θέλουν να με θάψουν σώνει και ντε, θέλω άσπρο φέρετρο (το μελιτζανί και το μαύρο με χλωμιάζει
), όχι πολλά λουλούδια (πεταμένα λεφτά), καθόλου στεφάνια (ας μαζέψουν τα λεφτά και ας τα δώσουν σε κάποιο φιλανθρωπικό ίδρυμα) και δεν θέλω κανείς να έρχεται στον τάφο μου για να τον καθαρίσει ή να φέρει λουλούδια - θέλω να έρχονται μόνο αν και όταν το νιώθουν. Επίσης δεν θέλω να μου κάνουν τρισάγια, με ανατριχιάζει αυτό το "Αιωνία του η μνήμη, αιωνία του η μνήμη, αιωνία του η μνήμη" (που προφανώς θα είναι "αιωνία της η μνήμη" για μένα, λεπτομέρειες), ειδικά έτσι που το λένε οι παπάδες των νεκροταφείων και πιάνεις μόνο κάτι που μοιάζει με παράσιτα ραδιοφώνου. Επίσης δεν είναι ανάγκη να πάνε τον κόσμο για καφέ μετά την κηδεία, πάλι πεταμένα λεφτά θα είναι (ας τα φυλάξουν για το άσπρο φέρετρο, είναι πιο ακριβό από τα άλλα χρωματάκια). Τέλος κάποιος να τους πει να μη παίρνουν γλάστρες ή βασιλικούς να μου φέρουν στο μνήμα, απότιστα θα πάνε τα καημένα!
Και θέλω οπωσδήποτε να λένε μ@λ@κίες για τον Άγιο Πέτρο και το τι κάνω, κάθε φορά που κάποιος θα ρωτάει για μένα χωρίς να ξέρει πως θα έχω πεθάνει (δεν δίνω παράδειγμα, είναι όλα μακάβρια και βλακ χιούμορ).
Αλλά πιο πολύ απ' όλα θέλω να υπάρχει μετά θάνατον ζωή για να ξαναβρώ όσους έχω χάσει και όσους άλλους θα χάσω έως τότε, γιατί είναι κρίμα να μην τους ξαναδώ. Και δεν γ@μιέται, ας μου βάλουν και μαύρο φέρετρο!..
