Θέλω να ζω στην Ελλάδα και να είμαι Ελληνίδα.
Θέλω να ζω στην χώρα που γεννήθηκα και μεγάλωσα.
Δεν θέλω να φύγω από την Ελλάδα. Δεν είμαι φτιαγμένη για άλλη χώρα.
Δεν ξέρω την νοοτροπία της Αγγλίας, ούτε της Κίνας, ούτε της Ινδίας.
Θέλω να γίνει η Ελλάδα αξιοζήλευτη χώρα. Δεν θέλω να ζηλεύω τις άλλες και να εύχομαι να ζω σε εκείνες.
Θέλω να την αγαπάω και να με αγαπάει.
Θέλω να βγαίνω και να μιλάω ελληνικά και να ακούω ελληνικά.
Να βγαίνω και να βλέπω σουβλατζίδικα.
Να θέλω μόνο μισή ώρα για να φτάσω σε τέλεια παραλία και να χαίρομαι τον καιρό της Ελλάδας.
Είμαι παιδί της Μεσογείου.
Θαύμασα τη Ρώμη με τα ωραία της κτίρια και την οργάνωσή της. Ζήλεψα την ομορφιά της.
Αλλά είμαι δέντρο και οι ρίζες μου είναι πολύ βαθιά τοποθετημένες στο πατρικό μου.
Είμαι 2 ώρες μακριά από την πόλη που γεννήθηκα, από την οποία κάποτε ήθελα να φύγω και πάντα λησμονώ το σπίτι μου, την ΈΔΡΑ ΜΟΥ.
ΔΕΝ θέλω να φανταστώ πως θα νιώθω όταν θα είμαι 2 ώρες μακριά από το σπίτι ΜΕ ΑΕΡΟΠΛΆΝΟ.
Λατρεύω τα ταξίδια. Όχι τις μετακομίσεις όμως.
Χεσμένη την έχω την Ελλάδα κι όποια Ελλάδα. Και προφανώς δε με θεωρώ Έλληνα, or anything of the sort for that matter.
Γεννήθηκα εδώ κι έχω περάσει τα τελευταία 19 χρόνια εδώ. Φτάνει, ώρα για κάτι καινούριο (έχουμε 2-3 χρόνια ακόμα βέβαια).
Θέλω να φύγω απ' την Ελλάδα, είμαι φτιαγμένος για οπουδήποτε αρκεί το οπουδήποτε να συνδυάζεται μ' αυτό που θέλω να κάνω τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο (δε θα ζούσα τώρα, για παράδειγμα, σε μία έρημο τη στιγμή που δεν έχω κίνητρο να το κάνω. Αλλά δε θα 'χα κανένα απολύτως πρόβλημα να πάω για αρκετό διάστημα εκεί τη στιγμή που θα μου ερχόταν ν' ασχοληθώ με το κλίμα της και να το ζήσω πρώτο χέρι ξερωγώ.)
Ούτε γω ξέρω τη νοοτροπία της Κίνας, της Αγγλίας ή της Ινδίας. Κι αυτό είναι που το κάνει πιο γαμάτο για την ακρίβεια, έχω περιέργεια να μάθω.
Δε με απασχολεί καθόλου το concept του "ποιος την έχει πιο μεγάλη" σε επίπεδο χώρας. Υπάρχει κόσμος που θέλει να αναβαθμίσει την Ελλάδα, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό? By all means, go for it. Απλά εγώ δε θα 'μαι μέρος της διαδικασίας, ξανά, σε όποια χώρα προφανώς. Απλά δε με νοιάζει.
Δεν την αγαπάω, δε με αγαπάει and we're both OK with it.
Απλά δε σημαίνει τίποτα παραπάνω από οποιαδήποτε άλλη γεωγραφική περιοχή στον πλανήτη. Οποιαδήποτε μεταφυσική της ιδιότητα είναι προϊόν ανθρώπων που θέλουν να σκέφτονται έτσι. Υπάρχουν πάντα κι αυτοί που δε θέλουν να σκέφτονται έτσι. Οπτικές γωνίες παντού.
Έχω αρχίσει και ψιλοβαριέμαι να μιλάω μόνο ελληνικά τη στιγμή που μπορώ να μιλήσω και κάτι άλλο. Δε με πολυενοχλεί αυτό βέβαια, αν μένεις στην Ελλάδα ελληνικά θα μιλήσεις, OK, plain facts. Απλά, κι εδώ κολλάει αυτό με τις κουλτούρες πάνω, θέλω τίποτα καινούριο πια.
Δεν έχω πρόβλημα με τα σουβλατζίδικα, και δε με νοιάζει να τα βλέπω ή όχι.
Έχει γαμάτο κλίμα η Μεσόγειος, όντως, αλλά άλλη μία, δε με χαλάει καθόλου η αλλαγή. Γαμάτες και οι παραλίες ναι, κι όχι αποκλειστικότητα του εδώ εννοείται.
Είμαι του όπου να 'ναι.
Δεν έχω πάει Ρώμη, ωραία πρέπει να 'ναι.
Είμαι το ακριβώς αντίθετο από δέντρο. Δεν έχω ρίζες και δε θέλω να βγάλω.
Είμαι αρκετές ώρες απ' την πόλη όπου γεννήθηκα και δε μ' ενοχλεί καθόλου. Δεν έχω έδρα, εκτός από προσωρινά πράγματα.
Been there, done that. Ωραία είναι, αλλά ξανά προς μια ουδετερότητα. Απλά δε με νοιάζει.
Γαμάτα τα ταξίδια, όντως. Και οι μετακομίσεις.
Perspectives.
