Ξέρω ότι ο σκοπός της ευτυχίας είναι γενικός και διαφορετικός για τον καθένα και γι'αυτό τον επέλεξα ως σκοπό ζωής. Γιατί δε θεωρώ πως υπάρχει ανιδιοτέλεια στις πράξεις μας. Ακόμα και αυτός που αφιερώνει τη ζωή του στο καλό των άλλων, για τη δική του ικανοποίηση, ευτυχία και ψυχική ηρεμία ενδιαφέρεται. Οπότε κατά την άποψή μου το να αναζητά ο άνθρωπος την ευτυχία του, όπως εκείνος την εννοεί, δεν τον κάνει στα μάτια μου ένα εγωιστικό κατακριτέο γουρούνι.Νομίζω σου απάντησα σε όλα και ξέρω ότι διαφωνείς με όλα.
ευτυχώς, για τις ανάγκες διερεύνησης δλδ, που δεν είστε μαζί μου προκατειλημμένη θα πω
. Στο από πάνω για παράδειγμα, όχι μόνο δεν διαφωνώ αλλά ταυτίζομαι. Οκ, σχεδόν ταυτίζομαι, μην λέμε κι ό,τι θέμε
. Αν μπορούσα να ενταχτώ κιόλας λέει...δεν θα σας απηύθυνα την ζηλιάρα απορία καν
Η ηθική εμπλέκεται από εξωτερικούς παράγοντες που ενδεχομένως θέλουν να ελέγξουν - χαλιναγωγήσουν τον άνθρωπο για δικούς τους σκοπούς. Παράδειγμα η θρησκεία, η πολιτική, η φιλοσοφία. Δεν θα αναλύσω ούτε και γνωρίζω τους σκοπούς του καθενός.
An se αυτήν την ηθική αναφέρεστε και αυτήν αποποιείστε, μάλλον και πάλι εν πολλοίς συμφωνώ. Με κάποιες ενστάσεις αναφορικά με την φιλοσοφική ηθική, την οποία κρίνω αρκετά χρηστική αποσπασματικά. Αλλά και την θρησκευτική ηθική επίσης, όχι απαραίτητα την χριστιανική όπως εκφράζεται από τους λειτουργούς της τουλάχιστον, της οποίας τα όρια με την φιλοσοφική τοιαύτη, συχνά είναι δυσδιάκριτα
Η ηθική δεν είναι κακή εν τή γεννεσει της. Δηλαδή ο σκοπός της είναι καλός όταν ένας άνθρωπος αποφασίζει μόνος του για την ηθική του. Το κακό ξεκινάει όταν ο καθένας έχει διαφορετική ηθική, εκεί αρχίζουν οι κατακρισεις και οι αδικίες. Έτσι αρχίζω και σκέφτομαι μήπως τελικά είναι καλύτερα να ζούμε χωρίς ηθική. Όλα αυτά είναι σκέψεις φυσικά. Δεν είμαι τόσο δυνατή ώστε να πετάξω όλες τις"ηθικές" μου στα σκουπίδια. Κάποιες φορές το έχω κάνει όπως όλοι μας. Όχι χωρίς επιπτώσεις.
Δυσκολεύομαι να χαρακτηρίσω ένα μέσο καλό ή κακό. Είτε εν τη γενέσει, είτε εν τη αποβιώσει και εξαλείψει του. Κατάλληλο ή μη λειτουργικό, ναι. Καλό ή κακό, δεν.
Και για να δανειστώ μιά από τις παρομοιώσεις σας, '' Το κακό ξεκινάει όταν ο καθένας έχει διαφορετική ηθική, εκεί αρχίζουν οι κατακρισεις και οι αδικίες. Έτσι αρχίζω και σκέφτομαι μήπως τελικά είναι καλύτερα να ζούμε χωρίς ηθική. ''. Αν δλδ εσείς κάνετε κέφι τις στρητάδικες τις καγκούρικες και εγώ τις ταξιδιάρικες ψευτοεντούρο, λύση θα ήταν να ζούμε χωρίς μοτόρια επειδή διαφορετικά γούστα κουβαλάμε; Και ίσως επειδή ο καθένας μας τονίζει τα μειονεκτήματα της επιλογής του άλλου;
Τα κατασκευάσματα των άλλων είναι πολύ καλά για τους ίδιους τους κατασκευαστές τους. Δεν μπορώ να ενδυθω ένα ρούχο φτιαγμένο για άλλον όπως κι εγώ δεν υποχρεωνω κανέναν να ακολουθεί τη δική μου οπτική και τρόπο ζωής.
αν οι κατασκευαστές όμως κατασκευάζουν χωρίς έρευνα αγοράς για αυτό που αρέσει σε 'σας και σε 'μένα, τότε, μη πουλώντας, οσονούπω το κλείνουν το καπηλειό οπότε τι μας κόφτει και γιατί με τόσο μένος τους επικαλούμαστε;
Αλλά οι άνθρωποι νιώθουν ασφάλεια μέσα στο "μπουγιο", να νιώθουν ότι ανήκουν κάπου, ότι οι αποφάσεις τους είναι προαποφασισμένες και εκείνοι δε χρειάζεται να βασανίσουν το μυαλό τους. Εγώ ακολουθώ τους κανόνες που υπάρχουν όταν χρειάζεται για να ευχαριστήσω τους αγαπημένους μου και τους δικούς μου για να ευχαριστήσω εμένα.
Το πιστεύετε αλήθεια αυτό; Λέω πως, αν ίσχυε όντως, θα ημάστανε περικυκλωμένοι από ανθρώπους που θα έσκαγαν από ευτυχία. Αληθινά ευτυχισμένους όμως, όχι λόγοις για να ξορκίσουν και αποκοιμίσουν το δαίμονα. Το βλέπετε να συμβαίνει;
(την ατομική σας επιλογή επιτρέψτε μου να μην σχολιάσω, ούτε θα βοηθούσε σε κάτι ούτε κρίνεται επιτρεπτό).
Συνήθως το απαγορευμένο είναι το δελεαστικο. Όχι πάντα αλλά κατά πλειοψηφία. Ίσως γιατί το κακό - ανήθικο - παράνομο κρίθηκε ως απαγορευμένο και ο άνθρωπος θέλει αυτό που δεν μπορεί να έχει.
εδώ όμως θα διαφωνήσω, όντως. (Πιο πάνω, ή εν μέρει συμφωνούσα ή περαιτέρω αναρωτιόμανα, αν υποθέσουμε δλδ πως την ελάχιστη σημασία έχει η ταύτισή μας ή όχι)
Δελεαστικό είναι αυτό που η δομή που έχουμε χτίσει αναφορικά με την ατομική μας φιλοσοφία και γούστα, το κρίνει ως τέτοιο. Μπορεί να είναι απαγορευμένο, μπορεί και όχι. Όταν ακούει κανείς πως κάποιος ασπάζεται το τσιτάτο ότι ''το απαγορευμένο είναι το δελεαστικό'', αναρωτιέται πόσο αυτόν που το πιστεύει τον έχει διαβρώσει η ηθική των γύρω του την οποία μετά βδελυγμίας στα λόγια απορρίπτει η οποία όντως κάτι τέτοια κηρύττει. Και η αμέσως επόμενη πρότασή σας φαίνεται επ' αυτού να υπερθεματίζει. Αλλά ακόμα κι αν κάποιος τέτοιο καημό κουβαλάει για αυτά που του έχουν επιβάλλει σαν απαγορευμένα μόνο και μόνο επειδή αυτοπαγιδεύτηκε στου απαγορευμένου την ας πούμε ψευτογοητεία, και το κακό και το ανήθικο και το παράνομο μπορεί να έχει. Αν είναι διατεθειμένος να πληρώσει το αντίτιμο, όπως και σε κάθε τι μη απαγορευμένο άλλως τε
Οι βάρβαροι για μένα είναι ένα αποκουμπι. Είναι το βάζο με τη μαρμελάδα που ξέρεις ότι υπάρχει στο πάνω ράφι αλλά απαγορεύεται να φας. Σου δίνει όμως μια γαργαλιστικη ελπίδα ότι μια μέρα θα το ανοίξεις και θα το φας, ακόμα κι αν δε γίνει ποτέ.
Σεβαστό το αποκούμπι σας. Προσωπικό γούστο και σεβαστό. Ίσως φταίει που σιχαίνομαι την ζάχαρη γιατί την θεωρώ παρακμή και ναρκωτικό στρουθοκαμηλίζον, ίσως φταίει που δεν πιστεύω στα αποκούμπια αλλά στην εκπαίδευση και κυρίως την άσκηση να μην έχουμε ανάγκη αποκούμπια γιατί όντως δεν υπάρχουν, αλλά συχωρέστε με που εξακολουθώ να σας ζηλεύω και εδώ. Πέραν της αρχικής ζήλιας δλδ που ξέρετε, για εσάς τουλάχιστον, γιατί σε αυτήν την ζωή υπάρχετε και τι σκοπό έχετε
