Σε μια από τις χειρότερες...
Δεν μιλιόμαστε με τους γονείς μου, μόνο οι απαρέτιτες συνενοήσεις μέσα στο σπίτι... Ουτε κουβέντα πέρα απο αυτές, και πάντα προσπαθώ να λείπω όσο το δυνατών περισσότερες ώρες για να μην τους βλέπω, να φεύγω και να γυρνάω όταν δεν είναι κανείς σπίτι για να μην πέσω πάνω τους και όσο είμαι σπίτι πάντα κάθομαι μέσα στο δωμάτιο μου χωρίς την παραμικρή επαφή με το σπίτι. Ακόμα και φαγητό δεν τρώω ποτέ σπίτι μου.
Με την κοπέλα μου έχουν αρχίσει τα προβλήματα, αυτή σπουδάζει σε άλλη πόλη και τελευτέα κάθε φορά που μιλάμε καταλήγουμε να τσακωνόμαστε και μιλάμε και πολύ λιγότερο από ότι παλιότερα και νομίζω πως έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση.
Από παρέες πάλι... Έχουν φύγει όλοι για σπουδές... Υπάρχει ένας πολύ κάλος φίλος, και ευτυχώς που υπάρχει, με έχει βοηθήσει πάρα πολύ, αλλά και αυτός έχει δικά του ζόρια, και με τις υπόλοιπες παρέες του δεν περνάω καλά... Αλλά ακόμα και με έναν φίλο, έχω χάσει πολλούς περισσότερους.
Έπιασα μια δουλειά, για να βγάζω τα έξοδά μου χωρίς να εξαρτώμαι απο τους γονείς μου, και με απώτερο σκοπό να μαζέψω λευτά για διάφορους σκοπούς, και ίσως, αν μου καθότανε να το έκανα εργασία ζωής, με απέλυσε όμως και τώρα δεν μπορώ να βρω άλλη δουλεία εδώ και 3 μήνες και τα χρήματα που είχα στην άκρη έχουν αρχίσει να τελειώνουν.
Περίπτωση να με χρηματοδοτήσουν οι γονείς μου για να σπουδάσω δεν υπάρχει, δουλεία δεν μπορώ να βρω, χρήματα να αρχίσω μια δική μου δουλεία δεν έχω... Δεν ξέρω τι μου επιφυλάσσει το μέλλον, η έστω τι να κάνω για να είμαι προετοιμασμένος για ότι και αν έρθει...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
