Σε φάση κατάθλιψης αυτές τις μέρες. Νιώθω άχρηστη και ηλίθια και έχει πέσει ένα μαύρο σύννεφο πάνω μου, δε ξέρω τι θέλω, πώς το θέλω, αν το θέλω, αν είμαι ικανοποιημένη από τη ζωή μου, αν μπορώ να αλλάξω κάτι, αν πρέπει, αν,αν,αν, όλα μου πάνε στραβά, θέλω να βρω δουλειά, θέλω να κάνω κάτι που αποφέρει μισθό, θέλω μια νότα αισιοδοξίας, αλλά δε τη βρίσκω πουθενά, σκέφτομαι τι θα κάνω το καλοκαίρι, κι αν μπορώ να κάνω αυτό που θέλω, και μετά το καλοκαίρι πάλι δε ξέρω τι θα κάνω, κι όταν είσαι όλη την ώρα με ένα ερωτηματικό δεν είναι κι ό,τι καλύτερο.
Για τους περίεργους: όχι δεν είμαι χωρισμένη, οι προβληματισμοί μου είναι πιο πνευματικοί. O_o
Νομίζω είμαι στην ηλικία που απλά συνειδητοποιείς και γνωρίζεις καλύτερα τον εαυτό σου και πελαγώνεις μ' αυτό που ανακαλύπτεις, ίσως δεν έπρεπε να μεγαλώσω ποτέ.