Ό "ΘΡΗΝΟΣ" ΤΟΥ ΣΦΑΓΕΑ
Υπάρχει μια μορφή κοινωνικής παραφροσύνης που δεν διακρίνεται εύκολα με την πρώτη ματιά.
Μια ΠΑΡΑΝΟΙΑ που φοράει το προσωπείο της ευαισθησίας, της αγάπης, του ανθρώπινου πόνου.
Αυτή η ΠΑΡΑΝΟΙΑ ,αποκαλύφθηκε για ακόμη μία φορά, ΞΕΔΙΑΝΤΡΟΠΑ και απροκάλυπτα, όταν ένας κτηνοτρόφος από τη Θεσσαλονίκη εμφανίστηκε μπροστά στις κάμερες, μιλώντας για τα 450 πρόβατα του, τά οποία θα θανατωθούν λόγω ευλογιάς
και είχε τό απύθμενο θράσος να αναφέρει ότι είναι : -> "σαν να του σκοτώνουν τα παιδιά του ένα-ένα μπροστά στα μάτια του".
Τα παιδιά του.
* Τα "παιδιά" που, κατα κάποια περίεργη σύμπτωση, θα τα είχε ήδη στείλει στον σφαγιασμό μόλις ερχόταν η ώρα.
* Τα "παιδιά" για τα οποία δεν θα έχυνε ούτε μισή σταγόνα δάκρυ όταν θα σφάζονταν με τον "κανονικό" τρόπο ,αυτόν που θεωρείται "φυσιολογικός", αποδεκτός, αναμενόμενος.
* Τα "παιδιά" που προορίζονταν, όπως ΟΛΑ τα ζώα που βρίσκονται στα χέρια των κτηνοτρόφων, ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ, όχι από επιδημία, όχι από ασθένεια, αλλά από μαχαίρι.
Αλλά τώρα πονάει.
Τώρα συγκινείται.
Τώρα ανακαλύπτει την στοργή.
* Γιατί ;
Γιατί ο θάνατος των ζώων του δεν θα το αποφέρει τά χρήματα πού προσδοκούσε.
Επειδή ξαφνικά ο θάνατος έγινε ζημιά και όχι κέρδος.
Και η ζημιά αυτή πρέπει, προφανώς, να μετατραπεί σε δημόσια παράσταση, σε ΑΘΛΙΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΌ ΘΈΑΤΡΟ, σε σκηνές που κάνουν τον αμύητο να συμπάσχει.
Το πιο τραγικό και ταυτόχρονα εξοργιστικό, είναι ότι πολλοί άνθρωποι έπεσαν στην παγίδα.
Συγκινήθηκαν.
Συμπονεσαν.
Συνεπέραναν ότι ό άνθρωπος αγαπάει τα ζώα του.
Πόσο ΑΘΛΙΑ υποκριτικό.
* Γιατί εαν πραγματικά τα αγαπούσε, εαν όντως τα θεωρούσε παιδιά του, τότε δεν θα έχτιζε ολόκληρη τη ζωή του πάνω στον προγραμματισμένο θάνατό τους.
* Δεν θα τα ανάγκαζε να ζουν υπό καθεστώς ιδιοκτησίας.
* Δεν θα τα καταδίκαζε να πεθάνουν την ημέρα που θα του έβγαινε οικονομικά.
* Δεν θα είχε αποδεχτεί ούτε για μια στιγμή την ιδέα ότι αυτά τα πλάσματα γεννιούνται για να σφαχτούν.
Ποια ακριβώς ΠΑΤΡΙΚΗ ΣΧΕΣΗ περιλαμβάνει το να ανατρέφεις ένα πλάσμα μέχρι να γίνει κατάλληλο για σφαγή ;
* Ποια "αγάπη" δικαιολογεί την εμπορευματοποίηση, το μάρκετινγκ, την τιμολόγηση της ζωής ;
Αλλά βέβαια, όλα αυτά σβήνουν, εξαφανίζονται, ξεπλένονται όταν μια κάμερα μπει μπροστά και πρέπει να ΠΟΥΛΗΘΕΙ ΤΌ ΑΦΗΓΗΜΑ του συντετριμμένου κτηνοτρόφου.
Και ξαφνικά ακούμε για ανθρώπινο πόνο.
Ανθρώπινος πόνος ;
* Πόνος για ποιον ;
Για τα ζώα που θα πεθάνουν μία φορά σήμερα αντί για αύριο πού θά του απέφεραν μεγαλύτερο οικονομικό όφελος ;
* Ή για το χρηματικό αντίκρισμα που δεν θα επιστρέψει ποτέ στον τραπεζικό λογαριασμό ;
Για νά μην κοροϊδευόμαστε λοιπόν :
* αυτό που τον πονάει δεν είναι η απώλεια των ζώων.
ΕΙΝΑΙ Ή ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΎ ΚΈΡΔΟΥΣ.
Είναι η απώλεια του προϊόντος.
Είναι η κατάρρευση της ψευδαίσθησης ότι μπορείς να σκοτώνεις κατά βούληση, να αποφασίζεις ποιος ζει και ποιος πεθαίνει ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΣΟΥ ΑΝΆΓΚΕΣ
αλλά όταν εμφανίζεται μια ασθένεια, τότε να διεκδικείς συναισθηματική ασυλία.
Ή ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΣΤΟ ΑΠΌΛΥΤΟ ΤΗΣ.
Κατακλύζει κάθε λέξη, κάθε "δάκρυ", κάθε παράσταση προστά στις κάμερες.
* Γιατί τα ζώα αυτά δεν ήταν ποτέ παιδιά.
ΗΤΑΝ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΑ.
Και η δήθεν τραγωδία σήμερα είναι ότι τα εμπορεύματα λήγουν χωρίς να αποφέρουν τό αναμενόμενο κέρδος.
* Τραγωδία δεν είναι ότι τα ζώα θα πεθάνουν.
* Θα πέθαιναν έτσι κι αλλοιώς,βαπλώς διαφορετικά.
* "Τραγωδία" είναι ότι ο θάνατός τους δεν εξυπηρετεί οικονομικά τον ιδιοκτήτη τους.
* Τραγωδία, δηλαδή, είναι ότι το σύστημα εκμετάλλευσης δεν δούλεψε αυτή τη φορά υπέρ του οικονομικού συμφέροντος τού σφαγέα.
Ας μην αγιοποιούμε, λοιπόν, αυτό που είναι καταφανέστατα απλό :
ένας άνθρωπος που ΖΕΙ ΑΠΌ ΤΟΝ ΘΆΝΑΤΟ ΆΛΛΩΝ ΌΝΤΩΝ διαμαρτύρεται επειδή τα όντα αυτά θα πεθάνουν όχι με τον τρόπο που τον βολεύει οικονομικά.
Ούτε η ευαισθησία ούτε η συμπόνια έχουν θέση εδώ.
Αυτό που υπάρχει είναι η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΉ ΑΔΗΦΑΓΊΑ ΝΤΥΜΕΝΗ ΜΕ ΔΆΚΡΥΑ, ο συναισθηματικός εκβιασμός ενδεδυμένος με ψεύτικη τρυφερότητα.
Γιατί εαν κάτι πρέπει να μας συγκλονίζει πραγματικά, ΔΕΝ είναι ο "θρήνος" του κτηνοτρόφου.
Είναι το γεγονός ότι για ακόμη μια φορά, η κοινωνία επιβραβεύει τον θύτη που φοράει προσωρινά τον μανδύα του θύματος.
* Είναι το γεγονός ότι η ζωή των ζώων μετριέται μόνο όταν χάνει την οικονομική της αξία.
Είναι το γεγονός ότι ο θάνατός τους είναι αποδεκτός, αρκεί να είναι προγραμματισμένος, συσκευασμένος, τιμολογημένος.
Και ίσως η μεγαλύτερη ειρωνεία από όλες είναι ότι, ενώ συζητάμε για την τραγωδία των 450 προβάτων, αγνοούμε ότι η αληθινή τραγωδία είναι η ίδια η συνθήκη που τα έκανε να γεννηθούν για να πεθάνουν.
Αυτή είναι η ρίζα, το πρόβλημα, η πληγή.
Όχι η ευλογιά.
Όχι η υγειονομική θανάτωση.
Αλλά το γεγονός ότι αυτά τα ζώα δεν είχαν ποτέ επιλογή, ποτέ δικαίωμα, ποτέ ζωή δική τους.
Και μόνο όταν μπει εμπόδιο στο κέρδος, μόνο τότε εμφανίζεται τό ΘΕΑΤΡΟ του "πόνου".
Αυτή είναι η αλήθεια.
Ωμή.
Σκληρή.
Αδιαμφισβήτητη.
Και όσο καί εαν την σκεπάζουν με ΔΑΚΡΥΑ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ, δεν παύει να φωνάζει :
Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ (καί πιο άθλια) ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΘΡΗΝΕΙΣ ΤΟΝ ΘΆΝΑΤΟ ΠΟΎ ΕΣΎ Ό ΙΔΙΟΣ ΕΧΕΙΣ ΚΑΤΑΣΤΉΣΕΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ.
