Eκείνο που έχω να πω από την εμπειρία 4 μηνών με τον άνθρωπο που συνδέομαι είναι ότι επικοινωνώ πολύ καλα, δεδομ'ένου ότι έχουμε μια διαφορά ηλικίας 11 ετών (38 vs 49). Παλιότερα επέλεγα πολύ μεγαλύτερους άντρες! Το τονίζω , όχι για τα χρήματα (μεσαίοι άνθρωποι ήταν, όπως κι εγώ), απλώς ένιωθα ότι από αυτούς έπαιρνα περισσότερη τρυφερότητα, την οποία ίσως να μην μου έδινε ένας νεότερος άντρας. Βλέπετε με έχουν παραχαιδεμενη οι γονείς μου. Εκ των υστέρων όμως βλέπω ότι και το άτομο με το οποίο συνδέομαι μου δείχνει εκτίμηση και στοργή, που την έχω ανάγκη όσο κι αν θεωρούμαι δυναμική. Έκανα λοιπόν λάθος στους υπολογισμούς μου.
Για την πρώτη μου κανονική σχέση, όταν ήμουν 24 ετών, μέμφομαι ακόμα τον εαυτό μου. Τα έφτιαξα με έναν άντρα 57 ετών. Να σκεφτείτε ότι ήταν μεγαλύτερος κι από τον πατέρα μου. Καλά, εννοείται ότι διασταύρωσα πανταχόθεν το γεγονός ότι είναι ελεύθερος. Αυτό το κάνω πάντοτε. Θέλω να είμαι έντιμη. Τι γινόταν λοιπόν; Διορίστηκα σε ένα νησί του Αιγαίου, ήμουν μακριά από τους γονείς μου και ένιωθα ανασφάλεια. Χρειαζόμουν λοιπόν άμεσα συναισθηματική κάλυψη. Ο Κωνσταντίνος λοιπόν μου έδωσε αυτό που μου έλειπε: δηλαδή τη στοργή, την παρέα κτλ. Ήταν αρχιτέκτονας, πολύ καλλιεργημένος και με είχε κατακτήσει με το πνεύμα του. Είχε τη γοητεία της εμπειρίας, του ανθρώπου που έχει κατακτήσει τη ζωή. Καλά μεχρι εδώ! Στην πορεία άρχισαν να φαίνονται τα προβλήματα. Είχε όμως και μια απέραντη ζηλοτυπία και φοβόταν μην με χάσει. Κυκλοφορούσαμε στον δρόμο και με κρατούσε από το μπράτσο λες και ήμουν κτήμα του. Τότε ήταν στη μόδα τα πουκάμισα που δένουν στη μέση κι όταν σηκωνόταν λίγο το πουκάμισό μου, όπως περπατούσα, μου το τράβαγε κάτω και μου έλεγε "Τέσα, μην είσαι πρόστυχη, το σώμα σου θα το βλέπω μόνο εγώ και κανένας άλλος, μόνο σ' εμένα ανήκεις και θα σφάξω όποιον σε κοιτάξει". Μου ασκούσε συχνά κριτική για το ντύσιμό μου, ενώ δεν φορούσα κάτι υπερβολικό ή έξαλλο. Ντυνόμουν μοντέρνα, όπως κάθε κοπέλα της ηλικίας μου.
Επίσης, με αντιμετώπιζε πατερναλιστικά, ήθελε να έχει για όλα το πρώτο λόγο: "Θα μας πει και μικρούλι το Τεσάκι, το νινί; Πολύ αέρα δεν πήρες κουκλάκι; κτλ."
Τον πρώτο καιρό δεν έπιανα τα μηνύματα ή μάλλον τα έπιανα, αλλά δεν ήθελα να ανοίξω τα μάτια μου και να δω την πραγματικότητα, γιατί ήμουν πολύ ερωτευμένη και βλαμμένη, για να λέμε και του στραβού το δίκιο.
Άλλη φάση: Πήρα άδεια από τη δουλείά μου, για να πάω στην Αθήνα να δώσω κατατακτήριες στο τμήμα κοινωνιολογίας. Πήγα κρυφά, εννοείται, γιατί μου είχε απαγορεύσει να φύγω. Εννοείται ότι δεν πέρασα, αλλά αυτό ήταν το λιγότερο. Όταν επέστρεψα, με έβρισε και πάνω στον καυγά με έσπρωξε. Δεν έπαθα κάτι, αλλά η ενέργεια αυτή ήταν βίαιη και κατάλαβα ότι πρέπει να δώσω ένα τέλος σ' αυτή τη σχέση-μαρτύριο, που δεν μου άφηνε χώρο να αναπνεύσω.
Μετά ερχόταν με λουλούδια, συγνώμες και παρακάλια, για να τα ξαναβρούμε και απειλούσε ότι θα αυτοκτονήσει αν τον αφήσω. Εγώ από φόβο μην πράξει αυτή την τρέλα και το έχω βάρος στη συνείδησή μου δέχτηκα να επανασυνδεθούμε. Μια φίλη μου όμως με βοήθησε πάρα πολύ και μου είπε να μην μασάω με τις απειλές του, καθώς αν έχει αυτοκτονικό ιδεασμό κάποια στιγμή θα πράξει αυτή την τρέλα.
Ε, εκεί λοιπόν έβαλα τέλος, αλλά αυτός ο άνθρωπος με διέλυσε, για 5 χρόνια δεν έκανα σχέση και ένιωθα μίσος για τους άντρες. Γι' αυτά που έπαθα όμως ήμουν εγώ υπεύθυνη, αλλά και άδικη διότι μετά ισοπέδωνα κι όλους τους άλλους άντρες χωρίς να φταίνε.
Οι τεράστιες διαφορές ηλικίας, πάνω από δέκα χρόνια, προκαλούν πολλά προβλήματα. Θα μου πείτε δεν έπαθα και κάτι. Αν ήμουν όμως πιο συνειδητοποιημένη, θα γλίτωνα μεγάλο μέρος ψυχικής ταλαιπωρίας.
Τι τα θυμάμαι όμως; Τώρα περνάω καλά και ο άνθρωπός μου αναγνωρίζει τις ανάγκες μου, όπως κι εγώ βέβαια.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
