Γμτ
Καταρχήν περίμενα πως θα διαβάσω άλλο ένα χιουμοριστικά γραμμένο μνμ περί πεθερόπληκτης αλλά ξαφνιάστηκα δυσσάρεστα
Δεν ξέρω ποια απο όλες τις πτυχές του μνμ σου να πρωτοαναλύσω, θα προσπαθήσω να πω την ταπεινή αποψή μου αποφεύγοντας όσο γίνεται το συγκαταβατικό και μελό ύφος, νομίζω πως δεν ταιριάζει σε καμμιά απο τις δυο.
Καταρχήν όσο αφορά την ανασφάλεια που σου διμιούργησαν.Χιλιάδες ζευγάρια υιοθετούν δεν είναι ούτε κατακριτέο ούτε "αναπηρία" ίσα ίσα κάνεις και διπλό καλό ένα σε εσάς και ένα στο παιδί.Την τεττριμένη έκφραση "γονιός είναι αυτός που μεγαλώνει" την γνωρίζεις;Η υιοθεσία στην Ελλάδα είναι μαγκωμένη στα γραφειοκρατικά γρανάζια, μπορείτε εναλλακτικά να απευθυνθύνεται σε ένα ιδιωτικό γραφείο υιοθεσίας(όχι τα παράνομα υπάρχουν και νόμιμα) ή να υιοθετήσεις παιδάκια που δεν αποτελούν επιλογή για άλλα ζευγάρια(όπως και να το γραφα κυνικό θα ακουγόταν) είτε γιατι αντιμετωπίζουν πρόβλημα υγείας(χρειάζεται αντοχή και κότσια για να το κανεις αυτό) είτε γιατι είναι πιο μεγάλα σε ηλικία.
Υπάρχουν ακόμη διέξοδοι που σου δίνει η ιατρική μέσω τεχνητής γονιμοποίησης κι άλλων μεθόδων τις οποίες καλύτερα να συζητήσεις με τον γιατρό σου.
Κατα δεύτερον όσο αφορά τον σύντροφο σου και το περιβάλλον του.Δεν γνωρίζεις κάτω απο ποιες συνθήκες και με ποιο τρόπο παρουσίασε στην μητέρα του το θέμα, παίζει μεγάλο ρόλο το πως της το είπε και σε ποια θέση έβαλε τον εαυτό του, συνοδοιπόρος σου ή θύμα;Μπορεί να μην άντεξε το βάρος της ευθύνης και μετατοπίζοντας την ολοκληρωτικά σε σένα να έφερε την μητέρα του στην θέση μαμάς-προστάτη.Υποθέτω χωρίς να γνωρίζω πως μέχρι τώρα ήταν σύμφωνος και η απόφαση κοινή.
Αυτό που αναρωτιέμαι είναι αν η μητέρα του θα αντιδρούσε το ίδιο αν ήσασταν ήδη παντρεμένοι και κινούσατε διαδικασίες υιοθεσίας;
Θα σε προέτρεπε και τότε να χωρίσεις το γιο της;
Δεδομένου πως είστε αρκετά χρόνια μαζί κάποτε θα ερχόταν η στιγμή που η σχέση σας θα δοκιμαζόταν σε μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση.Μην λαμβάνεις τις πρώτες του αντιδράσεις ως ένδειξη εγκατάλειψης ή υποχώρησης.Όταν επανακτήσετε την ψυχραιμία σας θα μπορέσετε να κάνετε μια ουσιαστική συζήτηση για το τι μέλλει γενέσθαι.Μην ξαφνιάζεσαι που δικαίωσε την μητέρα του, το όφειλε καθώς εκείνος προκάλεσε την όποια αντίδραση της(με τον τρόπο που της το έθεσε όπως σου προείπα) εμμέσως προσπαθούσε να δικαιώσει τον εαυτό του κι έψαχνε ελαφρυντικα που ενέδωσε στην οικογενειακή πιεση.
Ανοίγεις ένα δύσκολο μέτωπο καθως θα πρέπει να αποδείξεις στην μητέρα του και κατα επέκταση στην οικογένεια του πως ο σύντροφος σου θα αποκτήσει μια αγαπημενη και φυσιολογική οικογένεια δεμένη με αγάπη είτε έχουν δεσμούς αίματος είτε όχι.
Στη θέση σου αφού ξεκαθάριζα με τον σύντροφο μου θα έκανα (αν έχεις το κουράγιο και την υποστήριξη του) μια επίσκεψη στα μελλοντικα πεθερικά μου για να έβλεπαν και οι ίδιοι ότι είστε και οι δυο σύμμαχοι σε αυτήν την προσπάθεια, αποφασισμένοι να διμιουργήσετε την δική σας οικογένεια γιατί το θελετε, το επιδιώκετε να γίνεται γονείς και όχι επειδή έτυχε μια εγκυμοσύνη, είναι ελάχιστοι αυτοί που συνηδητοποιημένα διμιουργούν οικογένεια και συνηθως όσοι μόχθησαν για να αποχτήσουν παιδιά τα "εκτιμούν" περισσότερο απο όσους το θεωρουσαν δεδομένο πως θα κάνουν.
Και κάτι τελευταίο, αν προσδοκείς απο εκείνη να σε καταλαβει και να σου σταθεί, βάλε λίγο νερό στο κρασί σου και κάνε της το χατίρι να δει τον γιο της στα σκαλιά της εκκλησίας και όχι του δημαρχείου.Δούναι και λαβείν.
