Που λέτε, εγώ στο δημοτικό ήμουν πάρα πολύ κοινωνικό παιδάκι, με πολλούς φίλους, παρέες, ξεφαντώματα, ενέργεια! Το σπίτι μου δεν με έβλεπε ποτέ γιατί συνεχώς έτρεχα, έπαιζα μπάλα, βόλει, πήγαινα βόλτες με ποδήλατο, κλπ.
Ξαφνικά, μού τα 'σκασε η εφηβεία, που συνέπεσε με την οικονομική κρίση, οπότε στο γυμνάσιο (2009-2012) πραγματικά υπέφερα, γιατί έπρεπε να αντιμετωπίσω όλες τις αλλαγές που υφίσταντο το σώμα μου και η προσωπικότητά μου, και συνάμα να αλλάξω ολόκληρη την κοσμοθεωρία μου, καθώς ο τρόπος ζωής της οικογένειάς μου άλλαξε άρδην. Τα χρόνια του γυμνασίου ήταν πραγματικά ένα μεγάλο χτύπημα στον ψυχισμό μου, γιατί κλείστηκα στον εαυτό μου και μείωσα πάρα πολύ τις κοινωνικές συναναστροφές μου. Αυτό έκανε τρομερή εντύπωση σε όλους τους ανθρώπους που με γνώριζαν, γιατί ξαφνικά το ζωηρό και γεμάτο ενέργεια παιδί, έγινε ένας σοβαρός και συνεσταλμένος έφηβος (--->τέρμα φλώρος
).
Από το λύκειο και μετά, κάθε φορά που άλλαζα κοινωνικό περιβάλλον (μετάβαση στο λύκειο, στο πανεπιστήμιο, στον στρατό, στο εργασιακό περιβάλλον), προσπαθούσα να γίνομαι ολοένα και καλύτερος, σκεπτόμενος πάντα την θετική έκβαση των πραγμάτων. Έτσι, άρχισα να ανοίγομαι περισσότερο, ώστε να αποκτήσω μία πλούσια κοινωνική ζωή, να αντιμετωπίζω με χαμόγελο τα προβλήματά μου, να μιλάω με κόσμο που απλώς συναντώ στον δρόμο κλπ. Και μπορώ να πω ότι αυτό πήγε καλά στο πανεπιστήμιο.
Η περίοδος που ένιωσα ξανά αυτή την ζωηράδα και την κοινωνικότητα της παιδικής μου ηλικίας ήταν όταν πήγα στον στρατό. Ο στρατός με βοήθησε αρκετά να κοινωνικοποιηθώ, να μάθω να μη φοβάμαι την έκθεση, να λέω την γνώμη μου, να κάνω πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Κι επειδή όλοι ήμασταν σε μία παρόμοια φάση της ζωής μας, φαινόταν κάπως ότι συναγωνιζόμαστε σε όνειρα, φιλοδοξίες, κλπ. Θα μπορούσε να ήταν ραγδαία η εξέλιξη της κοινωνικής μου ζωής, αν το τέλος του στρατού δεν συνέπιπτε με την πρώτη καραντίνα. Αλλά δεν παραπονιέμαι, γιατί και οι ατυχίες μέσα στη ζωή είναι και επιπλέον είχα ζήσει ήδη μία παρόμοια φάση κρίσης, που με λύγισε περισσότερο, άρα τώρα ήμουν πιο δυνατός για να αντιμετωπίσω την νέα κατάσταση.
Για να καταλήξω κάπου (
), θυμάμαι όταν έκανα παρόμοια τεστάκια όταν ήμουν 14-15-16 ετών, που ακόμη παρέμενε το συστατικό του introvert/εσωστρεφούς ατόμου, που φοβόταν να ζήσει τη ζωή, που έβαζε πολλά πρέπει και στεγανά. Κι αυτό με πείραζε και με επηρέαζε πάρα πολύ, γιατί αυτό δεν ήμουν εγώ... Γι' αυτό και τώρα χαίρομαι που σε πολλά τέτοια test έχει επιστρέψει η εξωστρέφειά μου και που κι εγώ ο ίδιος είμαι εντάξει με τον εαυτό μου πια
Long story short: Προσπάθησα πολύ όλα αυτά τα χρόνια να αποκτήσω τα social skills και την ενέργεια που είχα σαν μικρό παιδάκι. Είναι κρίμα να αφήνουμε τον (συνήθως) έφηβο εαυτό μας να μας στερεί τις χαρές τις ζωής, γιατί θέλει να δείξει έναν "μικρομέγαλο" τρόπο σκέψης. Η κάθε στιγμή μετράει, είτε είναι θετική, είτε αρνητική. Από όλες τις εμπειρίες της ζωής μας μαθαίνουμε κάτι
