Μιλώντας για τηλεκπαίδευση ενηλίκων πάντως, οφείλω να πω ότι:
Στα Γερμανικά μου το 2016, γνωστό φροντιστηριο Γερμανικών, δεν προσέφερε ακόμα τηλεκπαιδευση, είχε κατι ονλαιν πακετα ωρων αλλά δεν ήταν οικονομικώς συμφέροντα. Οπότε αναγκαστηκα και έριξα πολύ την ποιότητα και πήγα σε άλλο φροντιστηριο μαζικής διδασκαλίας μη ειδικό για τα Γερμανικά, απλά και μόνο επειδή ήταν κοντά σε απόσταση.
Το 2020 ή 21 το ειδικευμένο αυτό γερμανοφροντιστήριο, το γύρισε σε τηλεκπαιδευση αποκλειστικά. Επιτέλους, είχα την ευκαιρία να γίνω πελάτης τους και να μαθω γερμανικά από πιο ειδικούς. Όχι οτι ήταν όλα τέλεια, αλλά γινόταν αξιοπρεπής δουλειά. Και το κυριότερο, δεν μου ετρωγε χρονο μετακίνησης, κούραση (βασικά αυτά) αλλά και χρήμα σε περιπτωση που ηθελα εγω online με το παλιο σύστημα. Τωρα πλέον με τα ιδια δίδακτρα ήταν όλα ονλάιν.
Ο άνθρωπος που έχει το φροντιστήριο, είδε μπροστά για την επιχείρησή του. Δεν ήταν δεινόσαυρος. Και κέρδισε απο μενα μια 1500αρου πόσα όσα, συν τα βιβλία του. Αν δεν το ειχε κάνει, δε θα με ειχε πελάτη. Τελεία και παύλα.
Ήταν το πιο ευχάριστο μάθημα. Στο 10λεπτο διάλλειμα πήγαινα μέσα και έβλεπα τη γάτα μου, και στο τέλος πεντε λεπτα μετα το κλείσιμο του Zoom, έτρωγα στη ζεστασιά μου. Κι αμα καθυστερουσα λιγο στην αρχή για τουαλέτα, ουτε γατα ουτε ζημιά.
Αλλά ήμασταν ενήλικοι, με τα λεφτά μας, πληρωναμε, δε χαζεύαμε. Αλλο αν καμια φορα δεν καταλαβαιναμε καμια έννοια και μας έκανε παρατηρηση η καθηγητρια οτι παιδια πληρώνετε, συγκεντρωθείτε να το μάθετε.
Πιο ωραια εμπειρία δεν είχα στη ζωή μου, διδακτική έστω.
Και στην άλλη περίπτωση, αυτή της προσφοράς έργου, τόσους ανθρώπους, που εχω βοηθησει εξ αποστασεως ή μου χουν φερει εδω τα μηχανηματα τους να τους τα φτιαξω και δεν μετακινήθηκα, πάντα το απολάμβανα.
Γέμιζε η ψυχή μου, ήθελα να προσφέρω κι άλλο, ένιωθα χρήσιμος, όχι αποκομμένος.
