αυτή τη στιγμή,μένω με την οικογένειά μου, άνεργη, αλλά είμαι η μόνη στο σπίτι που δεν δεν εργάζομαι.. θεωρώ υποχρέωσή μου (δεν μου το ζήτησε κανείς!), αφού είμαι η μόνη που δεν εργάζεται, να καθαρίζω και να μαγειρεύω..
έχω μια "παραξενιά".. δεν αντέχω όταν έχω σφουγγαρίσει (τουλάχιστον τις 2 πρώτες μέρες) να μου περπατάνε με τα παπούτσια μες το σπίτι.. στην αρχή οι γονείς μου δεν έδιναν σημασία και περπατούσαν με το σπίτι με τα παπούτσια.. τους προειδοποίησα 1, 2, 3... μετά σταμάτησα να καθαρίζω, έμειναν στη μπίχλα ένα μήνα, το κατάλαβαν και απο τότε βγάζουν τα παπούτσια με το που μπουν σπίτι..
όταν συγκατοικούσα με φοιτητές, απο τις 6 κοπέλες, μόνο οι δύο αγοράζαμε κωλόχαρτο.. τους το είπα μερικές φορές αλλά δεν έδωσαν σημασία..πέρναγαν μήνες έτσι, οσπου συννενοηθήκαμε να μην ξανααγοράσουμε (να έχουμε στο δωματιο μας και να παιρνουμε οι δυο μας οποτε χρειαζόμαστε.. (ξέρω θα μου πείτε οτι είναι γυφτιά αυτό που κάναμε, αλλά ειλικρινά,δεν είναι θέμα χρημάτων για εμένα απλά δεν μπορώ να κάνω τον μαλάκα συνέχεια..)... οι άλλες κοπέλες αντί να αγοράσουν ήρθαν να μας ενημερώσουν οτι έχει τελειώσει.. τους εξηγήσαμε πως έχει η κατάσταση, ξίνισαν αλλά μετά άρχισαν να αγοράζουν..
το ίδιο έγινε και με το σκούπισμα.. μεχρι και πρόγραμμα είχα φτιάξει να πηγαίνουμε εναλλάξ κάθε εβδομάδα.. δεν το τηρούσαν οπότε και εγώ σταματησα να καθαρίζω.. σε πληροφορώ οτι μετά απο ένα μήνα,αρχισαν να παίρνουν πρωτοτοβουλίες για τις δουλειές του σπιτιού..
μια απο τα ίδια και με το πλύσιμο των πιάτων.. εγώ τα έπλενα συνέχεια, του έλεγα να τα πλύνουν, έκαναν τις κινέζες.. σταμάτησα και εγώ να κάνω την δούλα.. είχαμε φτάσει σε σημείο να μην έχουμε ποτήρι να πιούμε... να φανταστείς μια μερα έπιασα την μια να πίνει απο το μπρίκι!! η μια δοκίμαζε τα νεύρα της άλλης... οπότε στο τέλος έπλυνα ένα ποτήρι, ένα πιάτο και ένα μαχαιροπίρουνο και χρησιμοποιούσα μόνο αυτά...
ας μην αναφερθώ στις πεταμένες σερβιέτες στο πάτωμα και τα ξεραμένα σκατά στη λεκανη..
μιλάμε βέβαια για 5 χρονια πριν,τώρα δεν θα είχα το κουράγιο να κάνω αυτές τις κατινιές.. αλλά σιγουρα θα ημουν υπομονετική με τον άνθρωπο μου..
αλλά πιστεύω οτι με τον άνθρωπο που έχεις επιλέξει να συζήσεις μπορείς να συνενοηθείς, αρκεί να θέσεις κάποια όρια.. χρόνο και υπομονή θέλει..