Δεν αντέχω τις ελληνικές σειρές που όλοι φωνάζουν και γενικά παίζουν λες και βρίσκονται σε θεατρική επιθεώρηση(ναι και αυτές τις μισώ, πόσο μάλλον όταν παίζονται στην TV). Επίσης μισώ το δήθεν χιούμορ(βλ. Σεφερλής, τελευταία ΑΜΑΝ, Ρώμας, Λαζόπουλος). Ένας φίλος γνώστης του είδους είχε πει πολύ σοφά(εγώ δεν το είχα σκεφτεί ποτέ) ότι για να είναι κάτι αστείο για το κοινό πρέπει να είναι έξυπνο, σύντομο, περιεκτικό και να είναι μεταξύ ενός χαρακτήρα που παίζει αστεία κι ενός που παίζει σοβαρά. Οι εξηγήσεις του αστείου είναι κουραστικές.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 19 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.