Η ελληνική εθνική θρησκεία δεν έχει ιερό βιβλίο και ιερατείο. Κάποιος μπορεί να ερμηνεύσει τον Δία, τον Ποσειδώνα και όλους αυτούς ως υπαρκτές θεότητες αλλά κάποιος επίσης μπορεί να τις θεωρήσει ως σύμβολα της δυνάμεως της φύσης. Δεν υπάρχει ξεκάθαρο πλαίσιο. Και οι γιορτές και τα έθιμα και όλα αυτά που ξέρουμε δεν είχαν τόσο θρησκευτικό χαρακτήρα όσο κοινοτικό. Τις έκαναν διότι έδιναν σημασία στις υποχρεώσεις προς την κοινωνία τους. Στο εμείς, κάνουμε κάτι όλοι μαζί και μας χαρακτηρίζει αυτό.
Όλοι οι λαοί έχασαν πολλά με την επικράτηση των αβρααμικών θρησκειών. Η προϊσλαμική παγανιστική Αραβία ήταν πραγματικά όμορφη πριν την κυριαρχία του Ισλάμ. Είχα δει ένα βιντεάκι που έδειχνε τις πραγματικές παραδοσιακές γυναικείες ενδυμασίες σε Αραβία, Μεσοποταμία, Περσία, Κεντρική Ασία, Ινδονησία, Βόρεια Αφρική και δεν θα πιστέψεις για τι κομψότητα μιλάμε και πως γοήτευε με αρχοντιά τις γυναίκες χωρίς να ενοχοποιεί το σώμα ως αμαρτία όπως έκανε το Ισλάμ. Και έβλεπες μετά το σήμερα με τις αχαρες μπουρκες.
Ποιοι λαοί σήμερα θεωρούνται γραφικοί; Ιαπωνία, Νότια Κορέα. Τι έχουν αυτοί οι λαοί που δεν το έχουμε εμείς; Τις αρχαίες τους θρησκείες. Σιντοϊσμός (ιθαγενής ιαπωνική θρησκεία), Βουδισμός, Κομφουκιανισμός, Ταοϊσμός κλπ. Η Κίνα το έχασε γιατί επικράτησε ο κρατικός αθεϊσμός του κομμουνισμού (για αυτό και οι άθεοι ΔΕΝ μπορούν να θεωρηθούν σύμμαχοι των Εθνικών, ποτέ).