Μα, τι έχουμε εδώ?
Απόπειρα δημιουργίας της ευαισθησίας που θα εξαπλωθεί
σε μια εποχή που προσανατολίζεται στο χρυσωμένο αυλάκι
των ακρωτηριασμών, της ανισορροπίας, της πρώτης ύλης του
πεπρωμένου που σίγουρα δεν είναι αλεύρι ή κοπανισμένο σκόρδο?
Σκέφτομαι, μόνο σκέφτομαι ότι για να μπορείς να φτάσεις από τα δύσκολα φεγγάρια,
στην ανεμόσκαλα του πόνου από το φανταστικό κατατρύπημα (βελακίων)
κι ο πόνος να ανεβαίνει σαν ηλεκτρισμός στη ραχοκοκαλιά σου
δεν αρκούν οι ορμητικοί ορισμοί
(τι να ναι έρωτας, κι ότι δεν είναι μπορεί και να είναι
ορισμός του μοναχικού τάγματος?),
ούτε καν τα παράδοξα παραμύθια
του Achim von Arnim ή της μαντάμ ερωτιάρας να διαλογίζεται
με γυμνές πατούσες πάνω σε μια μπερδεμένη ιστορία..
..ίσως επειδή στη διαδρομή, όλη η τρέχουσα σοφία
έγινε ρετσινιά που αφορίσθηκε αντί να μπει σε μια κωλότσεπη
ή μπορεί και να έγινε απότομη στροφή στη διαδρομή που δεν είναι ζήτημα
γούστου (καραδοκεί μια διχάλα πάντα) αλλά ζήτημα
ακατανόμαστης σκούπας που τινάζει πάνω στο κεφάλι μας
μια φράση από την οποία οι περισσότεροι θα πάθαιναν δηλητηρίαση,
τη φράση: μακαρένα.
η ερωφίλη να απαντά νεοκλασσικά κι απρόβλεπτα
κι η ρόδα αδούλ ντε λα πασιον ντε λακρουά παραθινιόλ κρουζ(
)
να μαρτυρά το οδυνηρά χαρωπό ρίγος της απομονωμένης ύπαρξης ενός πόνου
που δεν βιώνεται σαν πόνος αλλά σαν φαγωμένος σμάλτος δοντιώνε,
από παιδί που πάσχει από υπογλυκαιμία και επιτρέπεται να τρώει
καραμέλες μόνο αν έχει πορτάκι στη κοιλιά του και του τις βάζει η μαμά του
κατευθείαν εκείθενες
(στο μάνιουαλ το αναφέρει ρητώς: πίσω από τον αφαλό του παιδιού).
Η ζωή ποτέ δε θα πάψει να μας προσφέρει στροφές για μια θέαση εκλεπτυσμένου ύφους,
απρόβλεπτου τόσο όσο και το πλήθος των ανθέων του βαβυλώνιου κήπου.
Πες τον έρωτα ότι είναι λαθρεμπόριο (του εαυτού σου),
το ζητούμενο για μένα είναι ΠΟΙΟΣ ΣΚΑΤΑ ΘΑ ΒΡΕΘΕΙ ΝΑ ΣΕ ΣΥΣΚΕΥΑΣΕΙ..
όταν δεν είσαι εσύ, σαν κουτί που υποτίθεται πως έχει μέσα κρύσταλλο μουράνο
και τελικά έχει χειριστήριο από PSP.
(φαντάζομαι την έκπληξή του, χιχι)
