Είναι περίεργο, σχεδόν κωμικό.
Αμφιβολία γύρω από την ισχύ του ανδρισμού.
Έχοντας αρσενικό φαινότυπο, οφείλει κανείς να αποδείξει οτι είναι νοηματικά αρσενικός.
Για τις γυναίκες, παραδόξως, δεν τίθεται ερώτημα. Είναι κάτι σαν αυταπόδεικτη αλήθεια.
Ένας άντρας ενδέχεται να κάνει κάτι, και να αμφισβητηθεί η ιδιότητά του ως άντρας.
Μια γυναίκα κάνει οτιδήποτε, και δεν αμφισβητείται η ιδιότητά της ως γυναίκα.
Σε αυτό συμφωνώ. Θα μπορούσε να είναι κωμικό, συχνά όμως και για πολλούς παίρνει τραγικές διαστάσεις.
Το αποδίδω, απλοϊκά, σε μια υποννοούμενη, σχεδόν αόριστη θεώρηση, του ανδρισμού ως τιμής και της γυναικείας ιδιότητας ως κάτι αποφευκτέον. Η αυξημένη αξία του ανδρισμού -τον καθιστά ευκόλως θιγόμενο και δυσκόλως κερδιζόμενο, τοιουτοτρόπως. Η ιδιότητα του θήλεος είναι δοθείσα και θεωρούμενη εξ'αρχής λήξασα ως απόδοση.
Είμαι σχεδόν offtopic, ζητώ συγγνώμη για την παρέκκλιση.
Μου κάνει εντύπωση, επειδή αυτό που εγώ θεωρώ ως τη μεγαλύτερη δύναμη του θηλυκού προτύπου, το ότι δεν αμφισβητείται δηλαδή ακόμη και από ηθικώς επιλήψιμα παραστρατήματα, εδώ παρουσιάζεται ως διάκριση εναντίον των γυναικών. Κι όμως, με βάση τις παρατηρήσεις ψυχολόγων και σεξολόγων, αυτή ακριβώς είναι η κυριότερη αιτία πρόκλησης άγχους στους άνδρες, που καταλήγει σε μεγάλα ποσοστά σε στυτικές δυσλειτουργίες και πρόωρη εκσπερμάτιση, ή και επιθετική συμπεριφορά. Το θηλυκό είναι αυταπόδεικτο. Ακόμη και η λέξη "Πουτάνα", με την οποία συχνά χαρακτηρίζονται με σεξιστικό τρόπο οι γυναίκες, μπορεί να στερεί από μια γυναίκα την ηθική της υπόσταση, όχι όμως και τη θηλυκότητά της. Η λέξη "Άνανδρος" ή "Πούστης", αφαιρεί τόσο την ηθική υπόσταση, όσο και την αναγνώριση του φύλου από έναν άντρα.
Ακόμη, διάβασα και άκουσα πολλούς να λένε πως εάν ένας άντρας έχει πάει έστω και μια φορά με άντρα παύει να είναι άντρας, όμως ποτέ δεν άκουσα κανέναν ή καμμία να λέει πως μια γυναίκα που πήγε έστω και πολλές φορές με άλλη γυναίκα, παύει να είναι γυναίκα. Κι αυτό για υποβίβαση του γυναικείου φύλου θα παρουσιαστεί τώρα;
Το αντρικό πρότυπο πάλι, είναι προϊόν εκμάθησης και ορισμού. Δεν στέκεται καλά στα πόδια του, όπως φαίνεται και από τη μέχρι τώρα συζήτηση και πολλοί λένε πως δεν υπάρχει. Κι όμως, η κοινωνία συνεχίζει ν' απαιτεί από τα αρσενικά της "να είναι άντρες".
Αν το πρότυπο όντως δεν στέκει και δεν αντιστοιχεί σε κάτι το φυσικό, τότε η επιβολή του θα πρέπει πρωτίστως να θεωρείται ως καταπίεση του ανδρικού φύλου κι όχι του γυναικείου.
Αρσενικά είναι όλοι όσοι έχουν το ΧΥ χρωμόσωμα, κανείς δεν το αρνείται αυτό. Άντρας όμως είναι αυτός που ψάχνει την Γυναίκα και μόνο αυτήν.
Άποψη μου που ελπίζω να μην προσβάλει κανέναν.
Είσαι λοιπόν της άποψης πως ο Άντρας ορίζεται από τις σεξουαλικές του επιλογές. Εγώ πάλι έχω ακούσει, για παράδειγμα, κάποιους άντρες που ψάχνουν συνεχώς τις γυναίκες και μόνο αυτές να χαρακτηρίζονται ως "πέφτουλες", "λιγούρηδες" και άλλα καθόλου τιμητικά για έναν άντρα. Κι αυτούς εάν τους ρωτήσεις θα σου πουν πως ψάχνουν απεγνωσμένα για τη Γυναίκα και δεν την έχουν βρει ακόμη. Συνεπώς το να ενδιαφέρεται κάποιος άνδρας αποκλειστικά για τις γυναίκες δεν τον κάνει Άντρα, όχι τουλάχιστον στα μάτια των περισσοτέρων. Δεν πιστεύω πως είναι επαρκές ή ασφαλές κριτήριο.
Φυλετικές γενικευτικές κατηγοριοποιήσεις, π.χ. εκφράσεις και κατατάξεις του τύπου "αντρίκειο" ή "γυναικουλίστικο" (σημειώσατε τη χροιά του κάθε χαρακτηρισμού), μου προκαλούν πεπτικές διαταραχές.
Εάν δεν ήταν τόσο ξαφνικές κι απότομες οι πεπτικές διαταραχές σου, ίσως θα προλάβαινες να προσέξεις πως το πρώτο είναι Αντρίκιο, αρμόζει δηλαδή σε άνδρα και όχι σε αντράκι, ενώ το δεύτερο είναι Γυναικουλίστικο, αρμόζει δηλαδή σε γυναικούλα, όχι σε γυναίκα. Συνεπώς η αρνητική χροιά του δεύτερου χαρακτηρισμού δεν είναι σεξιστικού χαρακτήρα, αλλά εντάσσεται στο γενικότερο προσδιορισμό "Άνθρωποι κι ανθρωπάκια", "Γυναίκες και γυναικούλες". Η λέξη "αντράκι", επίσης αποδίδεται με αρνητικό τρόπο στους άνδρες. Ακόμη, η λέξη Γυναίκα αποδίδεται τιμητικά στο θηλυκό φύλο, όπως και το Άντρας στο αρσενικό. Δεν βλέπω το λόγο πεπτικών σου διαταραχών και μένει να σου συστήσω δραμαμίνες...
Πολλοί γράψατε πως ο όρος "Άντρας" δεν υφίσταται κι αν υφίσταται θα πρέπει να καταργηθεί. Κι όμως, μέσα σ' αυτό το ίδιο φόρουμ, έχει ακουστεί πως οι μαμάκηδες βουτυρομπεμπέδες δεν είναι άντρες, ακόμη κι αν είναι αποκλειστικά ετεροφυλόφιλοι. Πόσες φορές το έχω ακούσει αυτό στην πράξη να λέγεται για χιλιάδες χαρακτηριστικά των αντρών; Εθελοτυφλούμε ή έτσι εύκολα αντιπαρερχόμαστε μια δύσκολη ερώτηση, πείθοντας τον εαυτό μας ότι απλά δεν ισχύει;
Θα ρωτήσω λοιπόν το εξής: Τι ωφελεί να έχει ένας άντρας χρωμοσώματα ΧΥ και ν' αυτοπροσδιορίζεται ως άνδρας, σε περίπτωση που η πλειοψηφία της κοινωνίας τον χαρακτηρίζει, λόγω κάποιων ηθικών ή σεξουαλικών επιλογών του ως "μη Άντρα"; Θα αισθάνεται άνετα ένας τέτοιος άνδρας μέσα σ' αυτήν την κοινωνία, θα βρίσκει εύκολα γυναίκα που να τον διαλέξει, θα τα έχει καλά με τον εαυτό του;
Η άρνηση της ερώτησης, δεν αποτελεί απάντηση φίλοι μου...
