Έστω και λίγο αργά, θα ήθελα να πω κι εγώ κάποιες σκέψεις μου επί του ζητήματος. Δεν θα μπορούσα φυσικά να αποφύγω το σχολιασμό των απόψεων του αγαπητού Negative, ο οποίος δικαιωματικά έγινε το επίκεντρο του έως τώρα διαλόγου.
Αρχικά λοιπόν διαβάζω, ότι "
η τέχνη είναι μία, δεν αλλάζει έννοια ανάλογα με τον άνθρωπο.Η έννοια της είναι μια λοιπόν και ισχύει για όλους μας". Αυτά με ένα ύφος ανθρώπου που γνωρίζει φύσει και θέσει το τι ακριβώς εννοεί. Με λύπη μου θα παρατηρήσω πως μέχρι τώρα, σ' εμένα τουλάχιστον δεν κατέστη εμφανές αυτό, αν και διάβασα το θέμα με μεγάλο ενδιαφέρον και με ανοιχτό μυαλό.
Το μόνο που έχει αποδειχτεί από τον έως τώρα διάλογο, είναι πως η παραπάνω δήλωση όχι μόνο δεν επιβεβαιώνεται, αλλά αντιθέτως καταρρίπτεται. Είναι φανερό πως για τον καθένα από μας η τέχνη είναι κάτι το διαφορετικό. Αλίμονο αν ίσχυε κάτι άλλο. Γιατί τότε, αυτός που θα είχε το δικαίωμα να καθορίζει την ουσία της τέχνης, θα αποκτούσε την απόλυτη "εξ-ουσία". Αυτήν την εξουσία που προσπάθησαν όλα τα κατά καιρούς αυταρχικά καθεστώτα ν' αποκτήσουν, καθορίζοντας ποια μορφή της τέχνης είναι αποδεκτή και ποια όχι. Ίσως γι' αυτό "στα χρόνια τα δικά μας τα σακάτικα, είθισται να δολοφονούν τους ποιητάς".
Βέβαια, θα μπορούσε κανείς να υποθέσει, ότι οι ποικίλες απόψεις περί τέχνης είναι αποκύημα απαίδευτων μυαλών, ενώ ένας πραγματικός γνώστης της τέχνης ξέρει ποια ακριβώς είναι η έννοιά της, άσχετα αν αποτυγχάνει να τη δείξει και στους υπόλοιπους, αφού πράγματι το ταλέντο του καλλιτέχνη δεν συμβαδίζει απαραίτητα με αυτό του διδασκάλου.
Ωστόσο, αμέσως μετά διαβάζω με μεγάλη έκπληξη ότι "ούτε τα μαθηματικά είναι τέχνη" και πραγματικά εξανίσταμαι. Εάν αγαπητέ μου η μουσική θεωρείται τέχνη, τότε αυτοδικαίως και τα μαθηματικά θα πρέπει να θεωρούνται ως τέτοια. Αυτό είναι γνωστό από την εποχή του Πυθαγόρα, σε βαθμό που το να το συζητούμε σήμερα αποτελεί μια αβάσταχτη κοινοτοπία. Ο Μπαχ και πολλοί άλλοι μουσουργοί, μετέτρεπαν μαθηματικές ακολουθίες σε μουσικά κομμάτια, όπως φούγκες κλπ.
Η αρχιτεκτονική, μια από τις "Καλές Τέχνες", στηρίζεται στη γεωμετρία, δηλαδή και πάλι στα μαθηματικά. Οι μαθηματικές σχέσεις που ενυπάρχουν για παράδειγμα στην Ακρόπολη, είναι δύσκολο να αναπαραχθούν, ακόμη και με τη χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών.
Η μαθηματική αναλογία "φ", ο άρρητος αριθμός 1.618... ή αλλιώς αποκαλούμενη "χρυσή τομή", είναι πανταχού παρούσα, τόσο στη γλυπτική, όσο και στη ζωγραφική.
Είναι φανερό αγαπητέ μου, ότι δεν λαμβάνεις υπόψιν την υψηλή εγρήγορση και την έκσταση που προσφέρει μια δύσκολη μαθηματική απόδειξη σ' αυτόν που την πραγματοποιεί. Ωστόσο, ικανοποιεί θαυμάσια το δικό σου ορισμό, που θέλει την τέχνη να "
Γεννά συναισθήματα στον θεατή αλλά τον βάζει και σε μια διαδικασία διαφορετικής σκέψης (διαφορετικής οπτικής γωνίας)". Το ότι υπερασπίζεσαι μια τέχνη την οποία σπούδασες είναι θεμιτό, αυτό δεν σημαίνει όμως πως πρέπει να καταργείς όσες δεν έχεις σπουδάσει.
Παρακάτω διαβάζω πως αυτό που ακούγεται στα σκυλάδικα δεν αποτελεί μορφή τέχνης, θέση που σε γενικές γραμμές ασπάζομαι κι εγώ. Ωστόσο, δεν μπορώ ν' αντισταθώ στον πειρασμό να παρατηρήσω, ότι με τον ίδιο ακριβώς τρόπο έκριναν στο παρελθόν οι "λόγιοι" και "σπουδαγμένοι" καλλιτέχνες τη μουσική που ακουγόταν στα πανηγύρια και γενικότερα τη δημοτική μουσική, η οποία όμως έβγαλε σολίστες όπως ο Πετρολούκας Χαλκιάς και ο Γιώργος Μάγκας ή ο Αριστείδης Μόσχος. Αν η ίδια αστική απαξία είχε επικρατήσει και για τους "τεκέδες" των αρχών του 20ου αιώνα, σήμερα δεν θα ήταν γνωστό το ρεμπέτικο. Ας κρατούμε λοιπόν "μικρό καλάθι" στην απαξίωσή μας, αφού τα υπόγεια ρεύματα της καλλιτεχνικής δημιουργίας, έχουν να επιδείξουν διαμάντια, έστω κι αν δεχτούμε ότι αυτά είναι θαμμένα μέσα στη λάσπη. Στο κάτω κάτω, αν υπάρχει μια μορφή τέχνης που σίγουρα προσφέρει "διαφορετική οπτική γωνία" στο κοινό της, αυτή είναι το "Underground". Σε τελική ανάλυση, ο τσομπάνος που βόσκοντας τα πρόβατά του παίζει τη φλογέρα του, λειτουργεί κι αυτός, όπως λες "σε επίπεδα μοναχισμού".
Στο ίδιο ποστ διαβάζω πως η μαγειρική δεν είναι επίσης τέχνη. Η μαγειρική προσφέρει ακριβώς τις ίδιες ποιότητες συναισθημάτων, κουλτούρας και πνευματικής ανάτασης με τις εικαστικές τέχνες ή τη μουσική, διεγείροντας και ικανοποιώντας τις αισθήσεις της γεύσης και της όσφρησης, όπως ακριβώς τα εικαστικά κάνουν με την όραση και η μουσική με την ακοή. Το να γευθείς την κουζίνα ενός άλλου λαού, σε εισάγει στον πολιτισμό του με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που θα το έκανε η επίσκεψη στα μουσεία του, ίσως και σε πιο βαθύ ακόμη επίπεδο. Το ότι η όραση είναι η κυρίαρχη των αισθήσεών μας, δεν μας νομιμοποιεί να παραγνωρίζουμε τις υπόλοιπες. Για περισσότερα, θα σου συνιστούσα το βιβλίο (και ταινία) "Το άρωμα", όπως και την ταινία "Πολίτικη Κουζίνα". Θα παραθέσω κι ένα απόσπασμα από την ταινία "Είναι ο Θεός μάγειρας;". Ένας νεαρός και ιδιαίτερα ταλαντούχος σεφ λέει: "
Εάν ήμουν πόρνη, δεν θα με πείραζε το ότι δεν θα μπορούσα να διαλέγω τους εραστές μου, αλλά το ότι κανείς από αυτούς δεν θα μπορούσε να καταλάβει την αξία αυτού που του προσφέρω"...
Τέλος, διαβάζω: "
Ο καλλιτέχνης εκπαιδεύεται και η τέχνη μετέπειτα εκπαιδεύει και ψυχαγωγεί". Ταυτόχρονα, διαβάζω πως οι περισσότεροι εξ ημών είμαστε απαίδευτοι και ημιμαθείς. Μήπως λοιπόν η τέχνη σου, εσένα και των όποιων άλλων σκέφτονται παρομοίως, δεν είχε τη δύναμη να μας διδάξει τίποτε άλλο εκτός από την ημιμάθεια;
Θα καταθέσω εδώ λοιπόν τη δική μου άποψη περί τέχνης. Η λέξη προέρχεται από το ρήμα "Τίκτω", που σημαίνει "Γεννώ", με την έννοια που τη χρησιμοποιούμε σήμερα. Τέχνη είναι λοιπόν κάθε γέννημα της ανθρώπινης φαντασίας. Ακόμη και η ηλιθιοδέστερη έκφανσή της, μπορεί ν' αποτελεί Τέχνη, με την έννοια του Cult. Μην βιαστείτε αγαπητοί μου να χαρακτηρίσετε ως αγροίκους, άτεχνους ή ημιμαθείς αυτούς που μπορούν να κατανοήσουν την αξία ενός Cult δημιουργήματος, γιατί κινδυνεύετε ν' ανακηρυχτείτε ως ινδάλματά τους...
