Τι να πω ; ήταν πολλά εκείνα που έλκυαν-με ελκύουν σε ένα άντρα.Θυμάμαι τα πρώτα περιστατικά "χτυποκάρδιας",ένας άντρας,συνεργάτης της μητέρας μου,πιτσιρίκα τότε εγώ 12 χρονών,με πιάνω να γέρνω το κεφάλι μου κάθε τρεις και λίγο προς το μέρος του,εκείνη η ελαφρύ του γενιάδα,το μαλλί (αναπολώντας εκείνη τι στιγμή σκέφτομαι τώρα ότι ήταν πολύ προχώ για την εποχή του)μελαχροινό και λίγο κάτι μεταξύ ελαφρώς φτιαγμένο και ελαφρώς "μόλις βγήκα από το κρεβάτι",με χέρια δυνατά αλλά όχι χοντροκομμένα δάχτυλα,σκεφτόμουν συνέχεια τι θα απογίνω θεέ μου εάν δεν έχω ΑΥΤΟΝ τον άντρα όταν μεγαλώσω ;
Έλα όμως που μεγαλώσαμε,το κρυφό μου χτυποκάρδι κάπου εξαφανίστηκε σε άλλη πόλη και εγώ,να μένω πίσω να αναζητώ τα ίδια χαρακτηριστικά σε άλλον άντρα,λίγο άξεστος,λίγο μελαχροινός,λίγο σαν εκείνο το πρώτο το αίσθημα,μετέποιτα βέβαια ήρθαν και οι απαιτήσεις,αμ πως,τώρα θα γίνω γυναίκα,θέλω τον άντρα τρυφερό,πρίγκιπα,να μοιράζεται την κάθε σκέψη του,με τρομερό χιούμορ και πάντα ευδιάθετο,να μου λέει "ναι" και εγώ να λέω "έτσι μπράβο"
το συναισθηματικό χαστούκι όμως δεν άργησε να έρθει,το πρώτο "προσαρμόσου κοπελάρα μου" ήρθε από την πρώτη αγάπη της ζωής μου,όχι,δεν ήταν ο πρίγκιπας,ήταν όμως μυστηριώδης,λίγο νταρκ,ευδιάθετος αλλά και μελαγχολικός,και,πλέον δεν ήθελα να ξέρω την κάθε σκέψη κανενός άντρα,δεν ήθελα το τρομερό χιούμορ αλλά την ικανότητα να με κάνει να γελάσω τις κατάλληλες στιγμές,ήθελα να είναι ο εαυτός του και όχι το ρομπότ από τον κατάλογο των ονείρων μου.
Κάπως έτσι και κάτι τέτοιο...
