Αρχική Δημοσίευση από Michelle:
Βρε Ayla μου, ποιός σε έκανε να έχεις τόσο χαμηλή αυτοεκτίμηση;
Μήπως μεγαλωσες σε συντηρητικό περιβάλλον απο γονείς "παλαιών αρχών" που είχαν τις ίδιες απόψεις με τον άντρα σου; Μήπως μεγάλωσες σε μικρό χωριό που έχουν τέτοιες απόψεις οι περισσότεροι; (στο λέω γιατί κι εγώ σε επαρχία μεγάλωσα και ξέρω απο πρώτο χέρι τι απόψεις παίζουν εκεί, ειδικά στα μικρότερα χωριά)
Αλήθεια, έχεις σπουδάσει κάτι αν επιτρέπεται; Έχεις δουλέψει;
Δεν σε ρωτάω για να σε υποτιμήσω ή οτιδήποτε άλλο, αλλά για να δω πως έχει η κατάσταση.
Καταλαβαίνω πολύ καλά, Michelle, γιατί με ρωτάς όλα αυτά και ούτε να το σκέφτεσαι ότι φοβάσαι μην προσβληθώ ή κάτι τέτοιο!! Ίσα-ίσα, που θέλω να΄ακούω απόψεις τρίτων.
Για να ξέρεις και να καταλάβεις, ούτε οι γονείς μου είναι "παλαιών αρχών" ούτε κανείς στην οικογένειά μου. Ίσα-ίσα που αυτοί δεν ήθελαν να δεσμευτώ τόσο μικρή. Η απάντηση που έχω να σου δώσω για το λόγο που παντρεύτηκα μικρή είναι η εξής: ρομαντισμός και έρωτας κεραυνοβόλος. Κυρίως αυτά τα 2. Σίγουρα συνέβαλαν και άλλα, όπως το ότι δεν σπούδασα....δυστυχώς. Παρόλο που είχα τη δυνατότητα, γιατί δεν ήμουν κάνα τούβλο. Το πρόβλημα ήταν η αναποφασιστικότητά μου εκείνη την περίοδο και γενικά ήμουν...όπου φυσάει ο άνεμος. Τεσπα, έδωσα 2 φορές πανελλαδικές, αλλά δεν έκατσε (ειδικά τη 2η μόνο για πλάκα έδωσα, αφού πήγα σχεδόν αδιάβαστη=καμία όρεξη). Ωστόσω είχα πιάσει ήδη δουλειά, οπότε μου είχε φύγει η όρεξη για διαβάσματα και σχολές και αποφάσισα να βρω μια καλύτερη δουλειά με τα προσόντα που είχα (2 ξένες γλώσσες). Μετά έκανα και μαθήματα pc, πήγα και σε μια σχολή μετεκπαίδευσης και τελικά βρήκα μια πολύ καλή δουλειά, στην οποία είμαι τώρα. Ε, στα χρόνια που δούλευα, γνώρισα και τον άντρα μου, με τον οποίο, μετά από 2 χωρισμούς, εντέλει ερωτευτήκαμε σφόδρα και μου είπε ένα βράδυ ότι θέλει να γίνω γυναίκα του κι άλλο που δεν ήθελα κι εγώ ε...και μετά από 6 μήνες αρραβώνας και μετά από 2,5 χρόνια γάμος και μετά από 6 μήνες το πρώτο νινί και....η ιστορία συνεχίζεται!
Δεν ξέρω πώς θα ήταν τα πράγματα, αν είχα σπουδάσει. Προφανώς θα είχε καθυστερήσει κατά πολύ ο γάμος και ίσως και τα παιδιά. Αλλά ίσως να τα είχα παρατήσει κιόλας για χάρη του (ικανή μ'έχω
). Το θέμα είναι ότι έτσι έγιναν τα πράγματα καλώς ή κακώς και τώρα νιώθω κάπως περίεργα που σε λίγο καιρό θα κλείσω τα 30 και νιώθω τόσο εγκλωβισμένη και νιώθω να γέρασα κατά κάποιο τρόπο, χωρίς να έχω "ζήσει" τη ζωή μου...
Προσπαθώ βέβαια να τα βρω με τον εαυτό μου και να συνειδητοποιήσω, ότι "ξέρεις κάτι; Αυτή είσαι, σ'αυτή την κατάσταση είσαι και βγάλε τα πέρα! Ή θα σταθείς στο ύψος σου και θα ανταπεξέλθεις σε όλες αυτές τις υποχρεώσεις που μαζεύτηκαν και τις οποίες είσαι υπεύθυνη κι εσύ ή θα αλλιώς σε παίρνει η κάτω βόλτα που δεν έχει γυρισμό..."
