Συμφωνώ και διαφωνώ παράλληλα. Η Ελλάδα έχει σημειώσει μεγάλη πρόοδο σ' αυτό το θέμα: Πριν μια δεκαετία, δεν άκουγες πουθενά κανέναν να εκδηλώνει τη σεξουαλικότητά του, πέρα από κάποιες περιπτώσεις που κάνουν μπαμ από πολύ μικρή ηλικία. Η Ελλάδα πλέον κατατάσσεται στις "gay friendly" χώρες της Ευρώπης από άποψη νομικής κατοχύρωσης των δικαιωμάτων των lgbt+, σε θέση υψηλότερη μάλιστα από τη γειτονική μας Ιταλία, την Τσεχία, την Κύπρο και την Ελβετία. Πλέον βλέπω τακτικά στον δρόμο ομοφυλα ζευγάρια να κρατιούνται, να φιλιούνται κλπ, χωρίς να τους ενοχλεί ή στραβοκοιταει κανένας, ακόμη και στην μικρή και ταπεινή, επαρχιακή Σπάρτη.
Αυτό που ωστόσο πιστεύω ότι πάσχει σε μεγάλο βαθμό στην Ελλάδα, είναι οι σχέσεις γονέων - lbgt+ παιδιών, και ιδιαίτερα των πατεράδων με τους γιους. Δεν ξέρω εάν αυτό προδίδει υποκριτική αποδοχή (μέχρι να αφορά το δικό μας σπίτι δηλαδή) ή έλλειψη εξοικείωσης και αίσθηση αμηχανίας που βγαίνει σε άρνηση και άμυνα απ' την πλευρά των γονέων.