Σαφέστατα και παίζουν αυτά...
Και ίσα ίσα το θεωρώ πολύ τίμιο να πει κάποιος "δε θέλω παιδί, ρε παιδί μου". Έτσι απλά. Δε θέλω.-
Το κακό ξεκινάει, για μένα, όταν αρχίζουν οι διάφορες δικαιολογίες. "Σε τί κόσμο θα το φέρω να μεγαλώσει, τί θα απογίνει με τόσο χάλι γύρω, πως θα τα βγάλει πέρα μετέπειτα στη ζωή, κ.λπ.". Που μπορώ να καταλάβω ως ένα σημείο και αυτούς τους προβληματισμούς. Οκ. Αλλά κάπου το πολύ το κύριε ελέησον...
Μια χαρά τα λέει ο Φώτης, παραπάνω. Δε λέω ότι η ζωή είναι ρόδινη (και για κάποιους καθόλου...), αλλά είμαστε απ΄ τους τυχερούς. Και εξαιτίας αυτών των "εγωιστικών" αποφάσεων κάποιων πριν από εμάς, φτάσαμε να είμαστε όλοι εμείς εδώ τώρα και να γράφουμε και να γελάμε και να πλακωνόμαστε, ενίοτε...