Διαφωνώ ρε Υδροχόε, τι να γίνει!
Ναι, ενημερώνεις πρώτα προφορικά. Βλέπεις ότι το αφεντικό αδιαφορεί, Τότε κάνεις γραπτή ενημέρωση/αναφορά και ΝΑΙ, κοιμάσαι ήσυχος. Γιατί μπορεί και να κάνεις λάθος. Το αφεντικό, όταν έδειξε αδιαφορία, σου είπε <δεν είναι τίποτα>. Επομένως εσύ ως υφιστάμενος, καλύπτεσαι μεν απ το γραπτό, γιατί κάτι δε σου πάει καλά, αλλά όσον αφορά τον ύπνο σου, λες <αφού το λέει το αφεντικό, έτσι θα είναι> και κοιμάσαι. Ποτέ δεν είσαι βέβαιος, για το τι θα γίνει. Θα χάσω τη δουλίτσα μου, επειδή ο άλλος είναι αδιάφορος, ή για μια λάθος γνώμη δική μου;
Συνενοχη στα δικά μου μάτια, θα ήταν η σιωπή και το κουκούλωμα.
Εσύ λες θα έφευγες. Ποιος θα σε ζούσε; Εσείς τα <<παιδιά>>, μέσα και τα δικά μου, έχετε την εντύπωση, πως η μαμά από πίσω θα ταϊζει. Μα η μαμά, για να μη χάσει τη δουλειά της, τραβά μεγάλα ζόρια, που εσείς οι ευαισθητούληδες, δε δέχεστε να τραβήξετε. Δεν είναι άδικο;
Δεν κάνω κύρηγμα. Απλά νοιώθω αδικία. Ξέρεις πόσο θα ήθελα και γω να έχω παραιτηθεί; ...

...μετρώ..... περίπου 8 φορές στην καρριέρα μου, έπρεπε να έχω παραιτηθεί, αλλά δεν είχα πόρους ζωής και αναγκάστηκα να φάω τα αγγούρια. Και με κίνδυνο σωματική ακεραιότητα ανθρώπων, όχι μόνο απλά πράματα. Φυσικά τα έλεγα, φώναζα, έκανα φασαρία (με βλέπεις χιχι), γινόμουν η ανάποδη, που όλα της φταίνε, αλλά δεν έφευγα...
Τέλος πάντων,,,,