Οποιοσδήποτε σοβαρός μηχανικός ασφαλείας πιστεύω γνωρίζει πως με οποιονδήποτε άνθρωπο ως σταθμάρχη , ανεξάρτητα ηλικίας και εμπειρίας το μοιραίο κάποια στιγμή θα συνέβαινε . Ακριβώς επειδή δεν λειτουργούμε με το σκεπτικό οτι το ανθρώπινο λάθος είναι μια μικρή πιθανότητα αλλά μαθηματική βεβαιότητα οτι θα συμβεί κάποια στιγμή , χρησιμοποιούμε συστήματα αυτόματου ελέγχου , συστήματα ασφαλείας αλλά και διαδικασίες πολλών σταδίων για να μειώσουμε όσο μπορούμε την πιθανότητα ένα λάθος να εξελιχθεί σε καταστροφή με κόστος την ζωή . Οπότε ναι , άντε πες τον σταθμάρχη τον αλλάζουμε . Το πρόβλημα και αυτό που με ανησυχεί είναι οτι την νοοτροπία όλων των υπόλοιπων δεν μπορούμε να την αλλάξουμε . Χθες ήταν κάτι άλλο , σήμερα είναι αυτό , αύριο τι ακολουθεί ;
Μακάρι να μπορούσα να πω οτι ήταν ένα δυστύχημα το οποίο δεν θα μπορούσε να αποφευχθεί με τίποτα γιατί ήταν πάνω απο την ανθρώπινη αντίληψη και δυνατότητα . Δυστυχώς όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι . Μπορούσε να αποφευχθεί και μάλιστα πολύ εύκολα . Δείτε πόσο πυκνό δίκτυο υπάρχει στην Ευρώπη και πόσο πιο πιθανή είναι σε καθημερινό επίπεδο μια σφοδρή σύγκρουση , και όμως δεν συμβαίνει. Και ο λόγος απλούστατος , χρήση συστημάτων ασφαλείας , συστημάτων αυτομάτου ελέγχου και redundant διαδικασιών . Και εδώ στην Ελλάδα το καταφέραμε με μια μόνο γραμμή .
Απο το πρωί αναρωτιέμαι πως θα αντέξει ένας γονιός να ζήσει , ο οποίος περίμενε αμέριμνος το παιδί του να γυρίσει σπίτι και απο το πουθενά θα πρέπει να βρεθεί σε ένα νεκροτομείο για να δει τον γιό του ή την κόρη του μέσα σε μια μαύρη σακούλα , διαμελισμένο και απανθρακωμένο ; Μεταξύ των όσων εγκλημάτων έχουν γίνει , αυτό είναι απο τα πιο ασυγχώρητα διότι δεν υπήρχε καμία δικαιολογία , καμία δύναμη της φύσης , τίποτα αστάθμητο , τίποτα μη προβλέψιμο παρά μόνο η αδιαφορία τους . Δεν είναι απλώς κρίμα πλέον το γεγονός οτι ζούμε σε μια χώρα με τόση πολιτική ανευθυνότητα , δεν είναι καν κατάντια . Είναι καταδίκη γιατί εν τέλει καταλήγουμε να θάβουμε παιδιά , φίλους , συμφοιτητές , αδελφούς , αδελφές , ξαδέλφια , γονείς , παππούδες και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο . Δεν μπορώ να πω τίποτα παραπάνω πέρα απο ανάπαυση εν ειρήνη στα θύματα , και όσο για τους συγγενείς...δεν ξέρω ειλικρινά . Το κουράγιο δεν αρκεί πολύ φοβάμαι , αλλά μακάρι να το έχουν .