Έτσι είναι τα πράγματα...
Η πορεία στην Αθήνα ήτανε υπέροχη. Πολύς κόσμος, πολλή φασαρία, δεν υπήρχαν επισόδεια. (Τουλάχιστον δεν ξερω αν έγιναν αφού έφυγαν.)
Στο σχολείο εμείς καναμε αποχή και κατεβήκαμε μαζικά προπύλαια, ΜΑΖΙ με τους καθηγητές (μόνο 4 έμειναν πίσω, μαζί με τη διευθύντρια). Πήγε να μας σπάσει την αποχή η διευθύντρια, λέγοντας οτι ταχα το σχολείο δεν πρέπει να εμπλακεί σε πολιτικές υποθέσεις, και εν τέλει ήρθανε γονείς και γείτονες και την ξεχέσανε εντελώς.
Πάντως, οφείλω να πώ οτι η συμμετοχή στις πορείες που έγιναν είναι το ελάχιστο που θα μπορούσε κανείς να κάνει για να τιμήσει τις 57 ψυχές που
ΔΟΛΟΦΟΝΉΘΗΚΑΝ
δε πρόκειται να ξεχάσουμε τα ονόματα τους, και τι πέρασανε.