Έχεις παιδιά ;
Ο Θεός να μην αξιώνει κανέναν να ζήσει, αυτό που έζησαν αυτοί οι γονείς...
Το πώς θα διαχειριστεί ο κάθε γονιός τον πόνο του (τί να τον διαχειριστεί, δηλαδή, απλά να συμπορεύεται μαζί του...) είναι δικό του θέμα...Ποιοί είμαστε εμείς να κρίνουμε ; Από τη στιγμή, μάλιστα, που δεν 'μπήκαμε στα παπούτσια τους" ; Περισσότερο νοιάζεσαι εσύ, για τα παιδιά που χάθηκαν, από εκείνους που τα γέννησαν/μεγάλωσαν/"έχασαν" ;
Έχω δει γονιό, να χάνει το παιδί του και να τα πίνει κάθε βράδυ...έχω δει άλλον να φοράει άσπρα, αντί μαύρα. Θυμάμαι έναν άλλον να πεθαίνει απ' τον καημό του, βυθίζοντας στο πένθος την οικογένειά του (τα άλλα του παιδιά και τη γυναίκα...)...
Αφήστε τους να κάνουν ό,τι θέλουν και όπως το θέλουν. Δεν είμαστε άξιοι να τους κρίνουμε.
Κι ας μη λέμε μεγάλες κουβέντες...