Το όλο νόημα της συζήτησης βέβαια είναι αμέσως τα ελαφρυντικά που βάζετε για να μειώσετε κάπως τη σημασία του θανάτου τους. "Δεν ήταν και τίποτα έφηβοι, τι ήθελαν και ασχολούνταν ακόμα με τέτοια; ". "Ε αν κάναν ντρόγκια τα ήθελαν και τα έπαθαν" και μετά έρχονται τα υποθετικά σενάρια "αν ήταν παιδάκια στο άλλο ΙΧ αν αν αν". Δεν υπάρχουν υποθέσεις, το αποτέλεσμα είναι ένα. Κάποιοι καθημερινοί άνθρωποι σαν εμάς που μοιράζονταν μια κοινή αγάπη πήγαιναν για τον αγώνα με τη Λυών σε μια εκδρομή που σίγουρα στο μέλλον θα τους άφηνε ωραίες αναμνήσεις να λένε και να θυμούνται, όμως τελικά δεν θα γυρίσουν δυστυχώς ποτέ πίσω. Κανέναν δεν πήραν στον λαιμό τους.
Το να συζητάμε εμείς οι δυο γι΄ αυτό το γεγονός, είναι σαν να συζητά ένας πιστός μ΄ έναν άθεο. Είσαι 24άρων και είμαι 54άρων με γιο μεγαλύτερο από σένα. Οπότε τα βλέπουμε από άλλη σκοπιά τα πράγματα.
Και όχι, δε δίνω (θεωρώ ούτε οι υπόλοιποι το κάνουν...) ελαφρυντικά για να μειώσουμε τη σημασία τού θανάτου τους. Λυπήθηκα και ως γονιός για τη μάνα/πατέρα που πληροφορήθηκαν τα μαύρα μαντάτα. Με αγγίζουν κάτι τέτοια και μάλιστα περισσότερο απ΄ όσο μπορείς να φανταστείς. Γιατί μπορώ να μπω, πολύ εύκολα, στα παπούτσια τού (κάθε) γονιού που χάνει το παιδί του, ειδικά κάτω από τέτοιες συνθήκες...
Αλλά, όπως και να το κάνουμε, είναι άλλο πράγμα να πεθαίνει κάποιος πάνω στην "κακιά στιγμή" κι άλλο να ΄χει βάλει το χεράκι του, κατά οιονδήποτε τρόπο, για να του συμβεί το οτιδήποτε...Στην πρώτη περίπτωση δεν έφταιγε, στη δεύτερη φταίει. Και φταίει διπλά, αν μου επιτρέπεις, γιατί ρίσκαρε. Έπαιξε με την ίδια του τη ζωή, ενώ ξέρει ότι όποιος παίζει με τη φωτιά κινδυνεύει να καεί...Λυπάμαι που μιλώ σκληρά/ψυχρά, αλλά δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Ειδικά στην ηλικία μου τα πράγματα αποδίδονται όσο πρέπει κι εκεί που πρέπει.
Τα ελαφρυντικά, ίσα - ίσα, εσύ τα δίνεις. Γιατί δεν βλέπεις την αλήθεια κατάματα (όπως είπα, ως ένα σημείο το καταλαβαίνω...), αλλά συναισθηματικά/ιδεαλιστικά. Πολύ καλά έκαναν τα παλικάρια και πήγαν να δουν τον αγώνα. Κανείς δεν τους είπε να μην πάνε. Τα υπόλοιπα που έκαναν (και που τους κόστισαν, τελικά...) ας περίττευαν.
Και σαφέστατα θα υπάρχουν αναφορές σε καταστάσεις που ευτυχώς αποφεύχθηκαν. Δε γίνεται να μην ληφθεί υπόψη τί χειρότερο θα μπορούσε να είχε συμβεί. Η κάθε - λογική - σκέψη πάει σ΄ αυτά τα σενάρια...
Και το να καταδικάζονται τέτοιους είδους συμπεριφορές, δεν είναι για τιμωρία (αν ήταν άλλη η τροπή, βέβαια, και ζούσαν θα ήταν αλλιώς τα πράγματα...), αλλά είναι και για να μην επαναληφθούν και να δράσουν αποτρεπτικά για τα παλικάρια γενικότερα...
