Με τη μορφή που έχει τώρα ο στρατός, δε θα έπρεπε να είναι υποχρεωτικός. Και που πήγα 9 μήνες φαντάρος (Τώρα 12 έγινε, ακόμα χειρότερα), τι έμαθα; Τίποτα. Πήρα 5-6 κιλά τρώγοντας βλακείες, 3 φορές με όπλο έριξα (που ανάθεμα και αν βρήκα στόχο) και υπηρεσίες μία στο τόσο μιας και ήμουν σε μεγάλη μονάδα. Α! Να τι έμαθα! Είχα πόστο και έκανα καφέδες τα πρωινά, 7-3 (λες και ήμουν δημόσιος υπάλληλος) και μετά σπίτι. Οπότε έμαθα να κάνω καλό αφρόγαλο στον καπουτσίνο!
Αλλά! Αν μαθαίναμε κάτι ουσιαστικό στον στρατό όπως αυτοάμυνα και πρώτες βοήθειες, σημαντικά για τη μετέπειτα ζωή ειδικά το δεύτερο, τότε ναι, υποχρεωτικό για όλους. Τρίμηνη - εντατική θητεία/εκπαίδευση με οπλοασκήσεις και ο,τι άλλο κρίνεται απαραίτητο. Τώρα κάτι βλακείες όπως στρώσιμο κρεβατιού σε φάκελο (ποτέ δεν έμαθα πως γίνεται), προσοχή-ημιανάπαυση κλπ, είναι για γέλια και σου τρώνε χρόνο απ' τη ζωή σου. Και μη μου πείτε για πόλεμο με τους Τούρκους και προστασία της πατρίδας. Αν πάμε με τα G3A3 για πόλεμο, έχουμε πεθάνει στο πεντάλεπτο.
Προσωπικά τη θητεία την είδα ως διάλειμμα ανάμεσα στο προπτυχιακό και το μεταπτυχιακό/δουλειά, οπότε 9 μήνες αραλίκι μέχρι να έρθουν τα ζόρια μετέπειτα. Θεωρώ ότι κάποιοι άνθρωποι πρέπει να πάνε στρατό. Είχα στρατιώτες στη σειρά μου, παιδιά 22-23 χρονών που μέχρι πρότινος ήταν φοιτητές, ζούσαν στο πατρικό τους, δεν είχαν κολλήσει ούτε 1 ένσημο και τα είχαν όλα έτοιμα στη ζωή τους (φαγητό απ' τη μαμα, πλυμμένα-σιδερωμένα ρούχα). Αυτοί καλό είναι να πάνε μπας και βγουν απ' το comfort zone και μάθουν να επιβιώνουν μόνοι τους για ένα διάστημα!