Ένα λήμμα για το
whataboutism. Επίσης, το παραπάνω ήταν απάντηση στο «αν ήμαστε όλοι έτσι (ενν. αντιμιλιταριστές) τότε θα ανήκαμε στην Τουρκία».
Τώρα, η πρόταση «Το κράτος είναι ένα φυσικό όριο των ανθρώπων», συγχώρεσέ με, αλλά δεν έχει κανένα νόημα. Φυσικό από πού και ως πού; Όριο, επίσης από πού και ως που; - ένα απλό παράδειγμα είναι η ευκολία κινητικότητας εντός Ε.Ε. Επίσης, το να μην υπάρχουν σύνορα παρά μόνο για διοικητικούς λόγους δε σε εμποδίζει, πρακτικά, από τίποτα - θα είναι ακριβώς όπως τώρα ξεχωρίζει την περιφέρεια Αττική από αυτήν της Πελοποννήσου. Ούτε το αίσθημα του ανήκειν χάνεις, ούτε την παράδοσή σου, ούτε την όποια ταυτότητα συγκροτείς/έχεις συγκροτήσει μέσα από τα παραπάνω.
Επίσης, τα άλλα περί της πολιτικής φύσης του ανθρώπου δεν κατάλαβα πού κολλούσαν. Γενικά, η διάλυση των εθνών-κρατών δε σημαίνει κατάλυση όλων των πραγμάτων γύρω σου όπως τα ξέρεις τώρα, ούτε κάτι τέτοιο. Άλλωστε, παραδόσεις αιώνων δε χρειάζονται - και δε χρειάστηκαν - έθνη-κράτη για να συγκροτηθούν, οπότε προς τι ο φόβος;