Ναι, λόγω της παρούσας οικονομικής κατάστασης, είναι(πολύ πιο) δύσκολο το να επιλεγεί και να σταδιοδρομήσει κανείς σε μια δουλειά με αυτές τις προδιαγραφές. Έστω, ότι δουλεύεις σε μια δουλειά με χαμηλότερες αποδοχές , σε σχέση με εκείνες που περιμένεις από μία εργασία, όπως εκείνη που περιγράφεις στο μήνυμά σου. Πάλι πιστεύεις ότι η οικογένεια με την κατανομή των ρόλων που εσύ ορίζεις είναι-έστω και πολύ δύσκολα-εφικτή; Δηλαδή μια οικογένεια, στη σημερινή Ελλάδα;
Αν δουλεύεις σε δουλειά με 600 ευρώ το μήνα, το κύριο μέλημα σου είναι να βρεις δουλειά με τουλάχιστο τα τριπλάσια, όχι να παντρευτείς.
Δεν νομίζω ότι το έγραψε με την αφελή προοπτική να πει ότι τα παιδιά δεν έχουν ευθύνες, αλλά σε κάθε περίπτωση, εφόσον μιλάμε για αντρόγυνο, την ευθύνη της ανατροφής την έχουν και οι 2. Η μάνα μπορεί να πάρει άδεια μητρότητας και άντε να κάτσει 1;2; χρόνια στο σπίτι, αλλά αν από κει και πέρα θελήσει να επιστρέψει στην δουλειά και απαιτήσει από τον σύζυγο να μοιράσουν τα καθήκοντα ανατροφής και αυτός αρνηθεί, είναι το λιγότερο μισογύνης. Και μαλάκας.
Απαιτήσει?
Την συζήτηση για το πως θα μεγαλώσουν τα παιδιά την κάνεις προτού παντρευτείς, στα πρώτα ραντεβού αν είναι δυνατόν, για να μην χάνεις χρόνο με άτομα που δεν ταιριάζετε έτσι κι αλλιώς. Όταν αποφασίζεις να παντρευτείς όλα τα μεγάλα θέματα όπως αυτό πρέπει να έχουν ήδη λυθεί. Εσύ δηλαδή θα παντρευτείς κάποιον με τον οποίο αυτά δεν τα έχεις συζητήσει και ξεκαθαρίσει, αλλά yolo βλέπουμε στην πορεία όταν κάνουμε παιδιά και ο χωρισμός έχει επιπτώσεις σε τρίτους?
Επίσης και μόνο από την φράση "να βάζει σφραγίδες 8 ώρες την ημέρα", καταλαβαίνω ότι για σένα γυναίκα καριερίστα που θέλει να κάνει και οικογένεια δεν υπάρχει. Για σένα η μέση γυναίκα στα 30 της που αποφασίζει να κάνει παιδιά, κάνει και μια δουλειά που ούτως ή άλλως πέραν του οικονομικού δεν θα έπρεπε να της λείψει, γιατί δεν υπάρχει κάποια προοπτική ανέλιξης anyway.
Αλίμονο σε μας με επαγγέλματα που φτύσαμε και φτύνουμε αίμα για να φτάσουμε κάπου και να είμαστε περήφανες για τον εαυτό μας, και κάπου εκεί ξυπνήσει το βιολογικό μας ρολόι δηλαδή...
Δεν έχω κανένα θέμα με τις γυναίκες καριερίστες*, αλλά πρέπει να καταλάβουν ένα πράγμα το οποίο οι άντρες έχουν καταλάβει εδώ και κάτι αιώνες. Καριέρα και οικογένεια δεν γίνεται. Θα διαλέξεις ένα από τα δύο. Αν θες να κάνεις καριέρα τότε πρέπει να βρεις έναν άντρα που δεν θα δουλεύει και θα κάθεται σπίτι με τα παιδιά. Δεν υπάρχει άλλη λύση. Η ηλικία μέχρι τα 7 είναι που το παιδί δένεται με τους γονείς του και ολοκληρώνει την προσωπικότητά του. Αν το έχεις όλη μέρα με νταντάδες και σε βρεφονηπιακούς σταθμούς έχεις κόψει τους συναισθηματικούς δεσμούς με το παιδί σου, έχεις χάσει την αμέριστη εμπιστοσύνη του και έχεις στήσει το ταμπλό για μεγάλα εφηβικά προβλήματα ενώ παράλληλα θα προσπαθείς σε όλη την υπόλοιπη ζωή σου να ξανακερδίσεις τα παιδιά σου. Και ναι όλα αυτά δεν συμβαίνουν στο 100% αλλά είναι ο κανόνας και εγώ προσωπικά δεν θέλω να ρισκάρω κάτι τέτοιο.
Δεν διαφοροποιώ την γυναίκα καριερίστα από τον άντρα. Τα ίδια υποστηρίζω και για τους άντρες. Αν θες να κάνεις καριέρα πρέπει να βρεις γυναίκα που να κάθεται σπίτι όσο τα παιδιά είναι μικρά. Αλλά γυναίκα καριερίστας με άντρα καριερίστα δεν ταιριάζουν πως το λέμε. Δεν μπορούν να φτιάξουν λειτουργική οικογένεια. Δεν θέλω να παίζω με τις πιθανότητες όταν πρόκειται για το ευ ζειν των παιδιών μου οπότε και επιλέγω αντίστοιχα.
Τώρα εσύ σαν γιατρίνα είναι ελεύθερη να επιλέξεις ότι θες. Αν θες υιοθετείς και παιδί μόνη σου και στο μεγαλώνει μια Φιλιππινέζα. Αλλά τουλάχιστο έχεις ηθικό χρέος προς τα μέλλοντα παιδιά σου να ψάξεις αυτά που λέω παραπάνω και να διαβάσεις τις σχετικές έρευνες προτού πράξεις.
* Ελπίζω να μην θεωρείς καριερίστα την δημόσιο υπάλληλο.
Αυτό δεν ισχύει καθώς οι περισσότεροι άνθρωποι δε μπορούν να εξειδικευτούν, να μάθουν haskell και να δουλέψουν στο Facebook(όσο κι αν το φμπ λέει ότι μπορούνε). Δεν είναι ντροπή ή κακό για το σύνολο αν κάνεις μια συνηθισμένη δουλειά. Τώρα, άλλο το work ethic των δημοσίων υπαλλήλων, αυτό προφανώς είναι απαράδεκτο. Οι γυναίκες μπορούν να εργάζονται part time ή παραπάνω και να φροντίζουν τα παιδιά κατ' εμέ(όταν είναι σε κέντρα φύλαξης κλπ).
Δεν είπα κάτι τέτοιο. Ο θείος μου έχει συνεργείο οικοδομής 5-6 ατόμων. Δεν ξέρει haskell αλλά είναι άριστος τεχνίτης. Προ κρίσης έβγαζε άνετα 50κ το χρόνο, τώρα η κύρια δουλειά του έπεσε αλλά έφτιαξε άλλα πράγματα, κοτέτσια, μελίσσια κτλ για να συμπληρώνει το εισόδημά του. Δεν χρειάζεται να δουλεύεις στην google για να βγάζεις καλά λεφτά, χρειάζεται όμως να έχεις εργασιακό ήθος, μεράκι και να μην έχεις βολεμένο μυαλό.
Το θέμα είναι ότι όταν μεγαλώσει το παιδάκι και πάει νηπιαγωγείο ή έστω και δημοτικό δηλαδή γίνει 6 χρονών, μετά η γυναίκα έχει άπειρο χρόνο, όχι ότι δεν έχει μέχρι τα 6. Εφόσον λύνεται το πρόβλημα πως θα πάει και πως θα έρθει το παιδί από το σχολείο, μια γυναίκα μπορεί άνετα να εργάζεται. Επίσης, μέχρι αυτήν την ηλικία, συνήθως οι γονείς παίρνουν βοήθεια από τους δικούς τους γονείς στο μεγάλωμα των παιδιών. Εντάξει, μπορεί να μην θες ή να μην μπορείς, οπότε μέχρι κάποια ηλικία θες να έχεις συνέχεια είτε την γυναίκα με το παιδί είτε να είσαι εσύ, αλλά γενικά υπάρχουν τρόποι να αντιμετωπιστεί αυτό το πράγμα.
Μετά τα 10 η γυναίκα δεν χρειάζεται να αφοσιώσει τόσο χρόνο στα παιδιά, ειδικά αν έχει κάνει σωστή δουλειά πιο πριν οπότε ναι μπορεί να εργαστεί αν έχουν λυθεί τα λειτουργικά προβλήματα. Παππούδες μπορεί να μην έχεις πάντα και ούτε είναι σωστό να αντικαθιστούν αυτοί τους γονείς. Σε δημόσιο σχολείο δεν θα έστελνα τα παιδιά μου, δεν τα μισώ. Είτε ιδιωτικό της επιλογής μου είτε homeschooling ώστε να έχω το κεφάλι μου ήσυχο και να ξέρω ότι προοδεύουν αντί να παρακμάζουν πνευματικά.
