Εγώ το καλύτερο διάβασμα το έκανα υπό πίεση.
Όταν ήξερα ότι έχω άφθονο χρόνο μπροστά μου, χαλάρωνα και δεν έκανα τίποτα.
Διάβαζα με ρυθμούς χελώνας. Πενήντα φορές διάβαζα την ίδια γραμμή. Τίποτα δε μου έμενε. Άντε πάλι από την αρχή. Γυρνούσα να δω πόσο έχω διαβάσει και διαπίστωνα ότι είχα διαβάσει μια σελίδα μόνο. Πάντα κάτι μου αποσπούσε την προσοχή και σηκωνόμουν από την καρέκλα μου. Όχι να φάω κάτι, όχι να χαζέψω λίγο τηλεόραση, όχι να μπω λίγο στο ίντερνετ, όχι να πάω τουαλέτα, όχι να ξυθώ, όχι το ένα όχι το άλλο...έψαχνα διαρκώς ευκαιρίες να χαβαλεδιάσω. Σαν σκουλήκι.
Όταν, όμως, έμπαινε το αυγό στον κώλο (σόρι κιόλας για την έκφραση) πατούσα κάτι γκαζίδια...δε σήκωνα κεφάλι. Οι κύκλοι από τα ξενύχτια έφταναν ως το πάτωμα.
Βλακεία μου.
Το περίεργο είναι ότι παρ' ότι τα άφηνα τελευταία στιγμή πάντα απέδιδα

.