Ιδανικά, μόνο η αλήθεια θα ήταν ικανή να μας φέρνει εσωτερική ισορροπία.
Υπάρχει όμως και ανάγκη μιας «εξωτερικής» ας πούμε ισορροπίας. Εσύ χρησιμοποίησες τη λέξη «απεμπόληση» = ξεπούλημα = ιδιοτελείς λόγους του ψέματος.
Εγώ μιλάω για την ωραιοποιήσει για σχεδόν ανιδιοτελείς λόγους. Λέω σχεδόν, γιατί και εγώ εισπράττω χαρά όταν καταφέρνω να αποφύγω μια δυσάρεστη κατάσταση.
Πχ: Αν εγώ βλέπω την γιαγιά μου στεναχωρημένη, και της λέω «κούκλα είσαι σήμερα» και εκείνη χαμογελάει, το ξέρει και το ξέρω ότι είναι ψεμα αλλά και οι δυο έχουμε μια «καλύτερη πραγματικότητα.» Όχι δεύτερη πραγματικότητα, αλλά μια καλύτερη για λίγο.
Όταν το αγόρι με τον οποίο βγαίνεις ραντεβού σου λέει : «δεν μʼ αρέσεις γιατί έχεις στραβά πόδια», γιατί οι ηθικές του αρχές του λένε να πει πάντα την αλήθεια, τον θεωρείς τουλάχιστον κακότροπος. Αν πάλι είναι ευγενικός, βρίσκει έναν τρόπο – ψεμα να σε «αποφύγει».
Είναι η ευγένεια «ακραία απόφαση»;
… στην θεωρία, ναι, η αλήθεια είναι επιθυμητή απʼόλους. Στην πραγματικότητα, όλοι θέλουμε να την μάθουμε «με τρόπο».
Μήπως, λοιπόν, το κοινωνικό σύστημα δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς το ψεμα?
Οι κοινωνικές συμπεριφορές βασίζονται στο αυτο.
Κάπου το εξηγούσε φανταστικά ο Χάος… που είναι αυτή ψυχή?
(ισιλ, αν μπορείς να βοηθήσεις…)
Πραγματικά με προβληματίζει το θέμα.

Γιαʼ αυτό και «σας ρωτάμε», κύριε Δεμνονα, που παραπονιέστε.