Σε ποιές κοινωνικές τάξεις αναφέρεσαι ?
Σε αυτές που τα σώματα συμφύρονταν
νωθρά επειγόμενα να παρατείνουν
αναβολές μιας λύτρωσης μοιραίας
με κάτι ανεμίσματα κουρτίνας από οργάντζα
σε χρώμα μουσταρδί που έμεινε ακρέμαστη
λόγω κακής μετρικής
η μνήμη του καπηλεύτηκε από ένα από-κομμα που έχει αρχηγό έναν Αλέξη και θα έχει αντιμέτωπο στο δικαστήριο έναν δικηγόρο ονόματι Αλέξη …
Δεσμώτη εδώ θέλω να δώσεις ρεσιτάλ περί της σημειολογίας του πράγματος !
Τρεις αλέξηδες (me included
) πολλοί πάν'.
Τρία αλεξάκια κάθονταν κι έπλεκαν κοκορέτσι.
Ζητούνται χαμένοι όρχεις.
Ο ευρών αμοιφθήσεται!
(κουίζ: για ποιον αλέξη, χτυπάει ο κώδων?)
Πάντα γινόταν αυτό . Δεν είναι πρωτάκουστο . τι να κάνουμε καλώς ή κακώς το ρετιρέ της Τέχνης έχει και το αποχετευτικό της σύστημα, λογικό είναι όπως σε κάθε Οικοδόμημα .
Μέλι το μελιώ
ακόμη και όταν καταπιάνεται με βοθροσυζήτηση.
Μην δικαιολογούμε εκείνους που κρατούν και κάποια σκήπτρα ποιότητας,
επειδή έτσι γίνεται παντού.
Θα ναι σα να λέμε ότι επειδή κάθε μέρα σκοτώνονται χ από ατυχήματα, και αύριο είναι παρασκευή,
αν σκοτωθούν χ/2 θα πρέπει να παραξενευτούμε και να επιδιώξουμε τις τράκες για να τείνουμε στο αναμενόμενο...
Χώρια που η
απαίτηση ως όρος, μελάκι μου, είναι συνάρτηση του υποκειμένου από την οποία τη γυρεύεις...
Άλλη απαίτηση έχεις από τον διανοούμενο, άλλη από το σχολιαρόπαιδο που πάει σε μια πορεία με το i-pod στο αυτί και περπατάει με χάρη υπο τους ήχους άσματος της αξιότιμης lady gaga
Όταν ο συνάδελφός σου στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος σκοτώνεται από ελλιπή μέτρα προστασίας επειδή η πλοιοκτήτρια εταιρεία θέλει να μειώσει το κόστος και να αυξήσει τα έσοδα εις βάρος της ζωής σου , τότε θαρρώ δεν έχει θέση αυτό το ερώτημα . Σκέψου με ποιο έγκλημα πρέπει να καταδείξεις το έγκλημα ώστε να πάψει επιτέλους το Εγκλημα ?
Καίγοντας ένα πλοίο, ας πούμε;
Σκοτώνοντας το λογιστή
ή απεργώντας μέχρι της Αγίας Ευτέρπης;
Ντοστογιέφσκι goes cloud.
Ο Φίλιπ Ντικ θα'ταν πιο εύπεπτος, φρονώ
(αναλότζικαλυ σπίκινγκ, βλέπε Θαλής Μιλήσιος)
Ψάχνουμε για εγκλήματα, για ενδεδειγμένες τιμωρίες αλλά ο ρασκόλνικωφ μη ξεχνάς κατέληξε να είναι διαμαρτυρόμενος δολοφόνος.
Θύτης και θύμα αγκαζέ.
Θυματοποιείσαι το ίδιο όταν εγκληματείς κι εσύ, οι ρόλοι εναλλάσσονται - πρώτο ρολάκι από κομπάρσος,
ή μήπως με την αντεκδίκηση (κάψιμο, σπάσιμο, λεηλασία) το μόνο που μας νοιάζει είναι η προσωπική/κοινωνική λύτρωση που θα μοιάζει με μια αιώνια ματαιοπονία όσες λουί βιτόν και να ζουλάρουμε, όσα ΑΤΜ κι αν ραγίσουμε/καρβουνιάσουμε;
Ψυχο-λογισμοί θα πεις αλλά η επανάσταση θέλει και ένα πνευματικό αποκούμπι, αλλιώς ο φορέας της δε διαφέρει από τον μαστουρωμένο χούλιγκαν της θύρας "κ" όπου κ περιττός
Για τα εγκλήματα (και η εγκληματική αμέλεια μέσα) η φύση διαθέτει μια περίεργη φόρμουλα, κι επιστρέφει να κλείσει ανεξόφλητους λογαριασμούς του παρελθόντος.
Αν πεθάνει ένας εργάτης, τότε το κακό δε τελειώνει εκεί.
Το κακό έχει πλοκάμια που άλλοτε το λένε τύψεις, άλλοτε δικαιοσύνη κι άλλοτε τυψαιοσύνη και τότε ο οργανισμός σου δεν αντέχει και ξοφλάς πριν την ώρα σου...
Λύση δεν είναι πάντα να εκφράζεις θεϊκή οργή αυτοστιγμεί. Αν υποκαταστήσουμε την ετυμηγορία δια νόμου με τη λαϊκή οργή, τότε εγγίζουμε τα όρια νεκροφιλίας και ψάχνουμε εν αγνοία για νεκροθάφτες (κοράκια λαϊκιστί)...
Το κακό παραμονεύει παντού. (χοφμανικές επιρροές)
Είδες τις εικόνες με τον ζητά που του ρίξανε τη μηχανή και ενώ ήταν ξαπλωμένος στην άσφαλτο ακόμη, κάποιος του 'βγαλε το γκλομπ και τον κυνηγούσε με αυτό (αφού πρώτα τον γκλόμπιασε στα ξαπλωτά, ολίγον τι);
Αν πάνω στον τρόμο του προλάβαινε και πατούσε τη μίζα με τη δευτέρα κουμπωμένη (ψάξε να βρεις για πόσα κυβικά μηχανή μιλάμε και τι βάρος) και τον πέταγε 5 μέτρα πιο πέρα σκοτώνοντάς τον, πες μου ποιος ο αυτουργός?
Ο ζητάς? ο αναρχικός? οι πέριξ που καραδοκούσαν να τον λιντσάρουν? Ο αξιωματικός περιπόλου του συρμού που έδωσε διαταγή να περάσουν από κει ? Το περιρέον κλίμα αναβρασμού; Το γλυστερό οδόστρωμα?
Απορίες εγκληματολογικού εκφράζω, γιατί το'χω χούι από παλιές αρειοπαγίτικες παραστάσεις.
Αν κάνεις επανάσταση (κουραφεξαλικού τύπου), τουλάχιστον κάνε μερικούς υπολογισμούς και ας μην λογαριθμίζεις αδερφέ.
Αφού το έγκλημα από μόνο του δεν αποτελεί αρκετό λόγο ώστε η πολιτεία να λάβει εκείνα τα μέτρα για να σε προασπήσει ως εργαζόμενο ? ως πολίτη ? ως άνθρωπο ?
Γίναμε ανθεκτικοί στα δακρυγόνα και αρχίζουμε να ολισθαίνουμε σε φανφαρονισμούς, i only assume.
Δηλ. αν σε εκμεταλλεύονται, προτείνεις να γίνουμε James Dean με αιτία; (μια βόλτα με τη χάρλει ντέιβιτσον, να πιούμε και μια μπύρα - γιατί χρειαζόμαστε το μπουκάλι
- και να πούμε στην υγειά της ΓΑΔΑ, γιατί έτσι τσακίζουμε τις μικρότητες
δίχως καν ν' απλώσουμε χέρι και δεν παίζω τον ιεροκύρηκα του Βούδα. Απλώς, θέλω να κάνω το κομμάτι μου
)
Έτσι φοβάμαι μπαρουτοκαπνισμένη μου αμέλεια, πως δε θα επιβληθεί προσωπική δικαιοσύνη όσο θα ανοίξει το κουτί της Πανδώρας.
Ο πολίτης που συντηρεί την αλληλουχία των ιδεών του με τη λογική του λαμπόγυαλου δεν μπορεί να υπάγεται στους πεφωτισμένους ή τους ιερά μαχόμενους περί δικαίου...
Μα θα πεις πως το κράτος που συντηρείται με τον διαρκή φόβο (για τα δικαιώματα, το μέλλον τις ελευθερίες κλπ.) δε μπορεί επίσης να υπάγεται στα πεφωτισμένα...
Οπότε πολεμάς το σκοτάδι με σκοτάδι, τον αντίπαλο με σβησμένο το κερί σε σκοτεινό δωμάτιο.
Η μύτη σου είναι υπέροχη όταν δεν βλέπεις πέρα από τη μύτη σου.
私は6月の雨が単に落ちることをよく知っている。(αυτό το γράφω γιατί αν η επαναστατική σου φλόγα ήταν ας πούμε ποίημα, σε συνθήκες απουσίας φωτισμού, κάτι σε κατάνα θα 'βγαινε, στανταρισμένα
)
Όμως εν προκειμένω , σε ποια εγκλήματα αναφέρεσαι ?
Αρκετοί πετούσαν πέτρες, ισοπέδωναν αυτοκίνητα 2 τόνων και διέλυαν πόρτες, τζαμαρίες κλπ. (όσοι πήγατε ερμού, σταδίου και πέριξ, θα είδατε), ένα μικρό κομμάτι να φας στο κεφάλι και θα ζηλέψεις τη δόξα του μαρουλόφυλλου.
Αναρωτιέμαι, τι θα είχαν πετύχει, αν μόνο συγκέντρωναν όλη αυτή την ενέργεια σε κάτι πιο δημιουργικό αντί υπερ ανούσιων βανδαλισμών...
Όποιοι παίζουν τους χαζούς και παριστάνουν τους προοδευτικούς απ΄την ανάποδη
μόνο και μόνο για να προκαλέσουν (όπως είδα στου θεοδωράκη την εκομπή)
ή
να θεωρηθούν ΚΑΤΙ
ας πάνε σπίτι τους να σπάνε βάζα. Ας ξεκινήσουν το σπάσιμο με φθηνά κινέζικα βαζάκια και ας συνεχίσουν στους μεγάλους θυμούς με κρύσταλλα μουράνο.
Βασική τακτική να είναι: σπάζε τα δικά σου βάζα.
Κι όσοι λένε κατόπιν όλων των έκτροπων πως "εμείς είχαμε καλές προθέσεις", τότε επιβάλλεται ο έλεγχος των καλών προθέσεων κυρίως, συνεχώς και αδειαλείπτως μιας και στρώνουν το δρόμο της κολάσεως περισσότερο ακόμη κι από τις κακές προθέσεις...
Ο κρατικός λειτουργός όμως που θα κρατήσει όλα όσα προανέφερες οφείλει η πολιτεία να τον επιλέγει μετά από πολύ αυστηρούς και νόμιμους τρόπους και με πάσα βεβαιότητα πως μπορεί να ανταποκριθεί στα καθήκοντα που αναλαμβάνει , και να τον επανελεγχει σε τακτά χρονικά διαστήματα . Και για την επαγγελματική του ικανότητα και για την ψυχική του ισορροπία.
Αν ο μπάτσος ήταν άνεργος, θα ήταν πολιτικό το ζήτημα?
Αν ήταν από προγράμματα stage θα ήταν πολιτικό?
Αν ήταν υπάλληλος μίνι μάρκετ (dia, trofo κλπ.) ή μηχανόβιος που το παρέσυρε?
Αν ήταν οδηγός λιμουζίνας βουλευτή ή γιος βουλευτή ?
Το ότι είναι κρατικός λειτουργός πα να πει ψωμί για να τη πούμε στον τύρρανο της ζωής μας = ΚΡΑΤΟΣ.
Το νταηλίκι αυτό βρίσκει την έννομη έκφρασή του στην αστυνομία, πράγμα εμφανώς κατακριτέο από όλους.
Η κτηνωδία όμως, δε γνωρίζει επάγγελμα, ταγούς και εκπροσωπήσεις...
Εκεί κλωτσάω...
Στο ότι κάποιοι ξεχύνονται στους δρόμους γιατί κάποιος σάϊκο μανιακός που θα μπορούσε να είναι πυροσβέστης ή οδηγός ασθενοφόρου ή ξενοδοχουπάλληλος, τυχαίνει να είναι αστυνομικός (της κακιάς ώρας)...
Δεν είναι λόγοι υπερχείλισης ποτηριού για αέρα επανάστασης, αυτοί....
Η συντριπτική πλειοψηφία των νέων θέλουν να διαμαρτυρηθούν γιατί «πνίγονται» από την οικονομική ανέχεια που νοιώθουν στο σπίτι τους, από τη διάχυτη σαπίλα γύρω τους, από ένα κόσμο ψεύτικων αναγκών (αν και δεν είμαι σίγουρος πόσοι το καταλαβαίνουν αυτό) και από το μη-μέλλον τους.
Αυτά θέλουν να τα αλλάξουν και καλά κάνουν. Μόνο που η «αντίδραση» που βλέπουμε (αν θες και που προβάλλεται γιατί πουλάει, αλλά που είναι η άλλη; η εκτός κομματικών γραμμών βέβαια…) είναι και αποπροσανατολιστική και χωρίς νόημα και τελικά συσπειρώνει γύρω από τις υφιστάμενες συντηρητικές δομές που ευθύνονται για αυτό το χάλι.
Δες το χάλι των πανεπιστημίων για να καταλάβεις πόσο κομματικοποιημένα είναι τα λεγόμενα φρέσκα μυαλά της χώρας μας.
Οι δαπίζοντες και οι πασπίζοντες, δεν έχουν ούτε καν συνείδηση του τι είναι, απλώς προσεταιρίζονται ιδεολογικούς χώρους (μινιόν) για καμιά εκδρομούλα στην αράχωβα, ε και στο περιθώριο, πάνε και σε καμιά διαδήλωση με κομματική ταυτότητα πάντα και μόνο. (για να ανεβάζουν στα μπλογκς φωτογραφίες με ομίχλες καπνών και για το αγαθόν της εξιστόρησης μπατσονέων την ώρα του φραπέ...)
Αλλά αυτά δε τα λένε οι λαζόπουλοι
(γιατί θα μείνουν άδειες οι εξέδρες της γυφτολαϊκής)
Πολιτικό θέμα είναι η υπονόμευση ειρηνικών διαδηλώσεων από όργανα της τάξης. Εκεί με κλειστά μάτια...
Εκεί το κράτος αποκτά τα μελανότερά του χρώματα..
Αλλά το γεγονός ότι κάποιος φορέας εξουσίας ξαπλώνει στο πεζοδρόμιο φορέα νεανικότητας, και φορείς σχολιασμού αναφέρουν ότι το θέμα είναι πολιτικό, άπτεται άλλων σφαιρών λογικής...
Είναι λες και σε ένα παντοπωλείο με τυριά κι αλλαντικά, ψωνίζει ένας έφηβος φέτες από ζαμπόν.
Το ζαμπόν είναι χαλασμένο (η πωλήτρια το ξέρει) κι ο πιτσιρίκος δηλητηριάζεται και την κάνει για το άσυλο του παραδείσου.
Θα πρέπει να παραιτηθεί ο υπουργός εμπορίου;
Τι σκατά πολιτικό είναι?
Μία λύση μπορώ να σκεφθώ μονάχα:
Θεοί, βάλτε κι εσείς ένα χεράκι.
Πρέπει να καταργήσετε τον θάνατο
τουλάχιστον για τις ηλικίες
κάτω των δεκαέξι χρόνων.
Στην ποίηση της ζωής οι έννοιες χάνουν το νόημα τους και επαναπροσδιορίζονται μέσα από την εξέλιξη των γεγονότων , όμως ο ποιητής οφείλει να βλέπει πέρα πολύ πιο πέρα από αυτά …
Μην ξοδεύεις την ποιητική σου φλέβα σε λογικές υπεραναλύσεις …. Αυτό κι αν είναι μάταιο .. απόλυτα μάταιο !
Η λογική διαπερνά τη φαντασία και την ανατροφοδοτεί.
Διαφορετικά η φαντασία είναι αιχμάλωτη του αλλόκοτου.
Άστη φλέβα να ξοδεύεται.
Στο ξόδι όλα κρίνονται...
Ακόμα και η μάταιη απόπειρα να ποιήσουμε το αμεταποίητο!
Καληνύχτα Κεμάλ αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ -ερωτηματικό –
καληνύχτα μπαμπαστρούμφ
αυτο το στρουμφοχωριό δε θα ορθοποδήσει ποτέ,
αν πρώτα δε σταχτίσει..
