Επιτρέψτε μου μια παρεκτροπή από το κυρίως θέμα, αλλά είναι νομίζω σχετικό.
Τrue story μέχρι κεραίας.
Πριν κάποια χρόνια αντιμετώπισα ένα πρόβλημα με ένα χρυσοπληρωμένο ψυγείο-ντουλάπα από εταιρεία που ανήκει σε αμερικανικό όμιλο. Εν ολίγοις οι τεχνικοί της αντιπροσωπείας πάλευαν να το κρατήσουν στη ζωή με ενέσεις φρέον (σε κλειστού κυκλώματος ψυγείο) μέχρι που έληξε η εγγύηση οπότε μου ανακοίνωσαν πως έπρεπε να το πετάξω.
Η αντιπροσωπεία στην Ελλάδα σχεδόν με κοροϊδευε.
Μου πρότειναν να μου κάνουν μια έκπτωση 10% και να αγοράσω ένα καινούριο από αυτούς οι γλυκούληδες.
Νομικά, ήταν κατοχυρωμένοι, το ξεσκόνισα το θέμα. Για να αποδείξω πως υπήρχε εσωτερική διαρροή θα έπρεπε να το κομματιάσει χειρουργός, όχι τεχνικός. Το λάθος ήταν δικό μου που δεν τους το πέρασα κολλάρο όταν ξεκίνησε το πρόβλημα, μόλις ένα χρόνο από την αγορά του.
Μιας λοιπόν που θα το πλήρωνα που θα το πλήρωνα το λάθος, είπα να το ευχαριστηθώ τουλάχιστον..my way.
Έψαξα και βρήκα από το μητρώο επιχειρήσεων της Αμερικής τα στοιχεία του προέδρου του διοικητικού συμβουλίου του ομίλου στον οποίο ανήκει και η συγκεκριμένη εταιρεία και έκανα τον καημό μου, χρονογράφημα.
Δεν έγραψα ένα συνηθισμένο γράμμα διαμαρτυρίας, δεν ξέρω και αν θα πετύχαινα κάτι με αυτό.
Είπα να λειτουργήσω διαφορετικά.
Του έγραψα λοιπόν τις εναλλακτικές χρήσεις που έχει ένα ψυγείο της εταιρείας του όταν διαπιστώνεις πως για ψυγείο, δεν κάνει.
Ως παπουτσοθήκη είναι εξαιρετικό, μπορεί να φιλοξενήσει άνετα πάνω από 30 ζευγάρια παπούτσια, αρκεί να μένει ελαφρώς ανοικτή η πόρτα.
Ως περιστερώνας, ιδανικό αλλά πάλι με ανοικτή πόρτα.
Ως ντουλάπα ρούχων μέτριο, δέχεται μόνο διπλωμένα.
Και πολλές ακόμη χρήσεις, εκτός από αυτή του ψυγείου. Γιατί για αυτή δεν κάνει για πολύ.
Στη συνέχεια έκανα μια παράθεση με τρόφιμα που θα μπορούσαν να έχουν μεγαλύτερη διάρκεια ζωής από το ψυγείο. Παστεριωμένο γάλα, ξηρά τροφή, μέλι και μαρμελάδες. Αυτά συνεχίζουν να ζουν ακόμη και όταν το ψυγείο θα πεθάνει στη λήξη της εγγύησης. Μέχρι και για τους αρχαιολόγους του μέλλοντος του είπα, που θα το ανασκάψουν και θα το περιγράψουν ως "καμίας χρησιμότητας ορθογώνιο μεταλλικό κουτί". Και άλλα πολλά.
Τέλος, έκλεισα με μια επισήμανση σχετικά με το όνομα της εταιρείας καθώς είχε ελληνική προέλευση.
Του πρότεινα, προκειμένω να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα να το ονομάσει από ***ston σε Xiriston και επειδή μάλλον δεν θα γνώριζε ελληνικά, του παρέθεσα και τα στοιχεία των Ελλήνων αντιπροσώπων για να του το μεταφράσουν.
Οι συνεργάτες μου στο γραφείο μου θεωρούσαν δεδομένο πως είτε θα μου κοινοποιούσαν αγωγή, είτε στην καλύτερη των περιπτώσεων απλά θα με γράψει εκεί που δεν πιάνει μελάνι και θα τελείωνε η υπόθεση, σιγά μη κάτσει να ασχοληθεί με έναν ημίτρελο πελάτη του στην άλλη άκρη του κόσμου και για να είμαι και ειλικρινής δεν με ενδιέφερε και να με πάρει ως τέτοιο. Κάπως μέσα μου είχα ήδη ικανοποιηθεί με το mail αυτό, είχε έρθει η "κάθαρση" που λέγαν και οι αρχαίοι ημών στις τραγωδίες. Σχεδόν ένιωθα και ενοχές όταν πάτησα το "αποστολή".
Το απόγευμα της επόμενης ημέρας χτυπάει το τηλέφωνο μου, με ζητούν αγγλιστί και μου περνάνε την γραμμή στον CEO της "μαμάς" εταιρείας. Στον ίδιο.Το τονίζω. Μιλούσαμε για ένα τέταρτο και βάλε. (περισσότερο από όλα μάλλον του έκατσε το "Xeiriston", θα είχε δει και τους 300 φαίνεται και θίχτηκε
). Δεν μου είπε λέξη τεχνικής ή νομικής φύσεως, πέραν του ότι έχει κάνει ότι χρειάζεται για να αποκατασταθεί αυτό που είναι δίκαιο και σωστό. Αυτό ακριβώς. Δίκαιο και σωστό.
Την επόμενο πρωί με την αυγούλα με πήραν οι Ελληναράδες για να μου φέρουν ένα ολοκαίνουριο ψυγείο, με +5 χρόνια επέκταση εγγύησης πέραν της αρχικής, με μια αγκαλιά συγγνώμες για την όλη ταλαιπωρία και με θερμή παράκληση να ενημερώσω "όπου απευθύνθηκα" πως είμαι πλήρως ικανοποιημένος από την όλη εξέλιξη της υπόθεσής μου.
Μήπως να ρίξουμε μια ματιά στο board of directors και της Opel;
