Aπώλεια - Πένθος

Αύριο θα επιχειρήσω να πάω και στο νεκροταφείο να την επισκεφτώ. Δεν έχω πάει από την κηδεία (εκείνη την ημέρα δεν θυμάμαι τίποτα απολύτως λόγω ηρεμιστικών).

Δεν θέλω να μιλάω γιατί θα με πούνε υπερβολική για την γιαγια να κάνω έτσι. Ελα όμως που για εμένα δεν ήταν γιαγιά, ήταν μάνα. Πολλές φορές και πάνω από μάνα. Αυτό το σπίτι πριν 3 χρόνια έσφυζε απο ζωή, από μυρωδιες κι από την παρουσία της και τώρα είναι τόσο άδειο και ψυχρό. Είναι πραγματικά απίστευτο πως φθείρονται τα σπίτια όταν δεν έχουν ζωή
Να μιλάς όπου σου δίνεται χώρος και χρόνος και σίγουρα ένα περιβάλλον το οποίο σου επικοινωνει την" υπερβολή " σου δεν είναι το κατάλληλο....

Η γιαγιά είναι ταυτόσημη ύπαρξη πολλέςφορες με τη μητέρα!!!

Τα σπίτια είναι όντως άψυχα, απλά αντικείμενα...Οι άνθρωποι που κατοικούν μέσα σε αυτά δίνουν νόημα και αυτοί έχουν την πραγματική αξία στον όρο ζωή!

Το γεγονός ότι είσαι μικρή ,έχεις αρκετές δραστηριότητες και ένα σκοπό στη ζωή σου είναι κινητήριος δύναμη να περάσεις μέσα από το Πένθος χωρίς να σε παρασύρει η θλίψη και να σε οδηγήσει στη ματαίωση...Μην το αφήσεις όμως...Είναι βάρος που αρκεί μια ακόμη απώλεια για να γίνει η αβάσταχτο και να βαλτώσει ένας άνθρωπος...

Να πας όπου γαληνεύει η ψυχή σου .Και ναι τα νεκροταφεία ειναι ένας χώρος που επιστρέφεις και πολλές φορές η αιτία για να μιλήσεις και να έρθεις σε πνευματική σύνδεση μαζί της !Λίγα λουλούδια, ένα κεράκι και λένε ότι η ψυχή γαληνεύει όπου κι αν είναι εφόσον είναι το μόνο που δεν σβήνει ποτέ....

Εμένα ένας χρόνος και κάτι πέρασε και μόνο την Μ.Παρασκευη πήγα...Είμαι σε άρνηση ακόμα να πιστέψω ότι είναι εκεί..Περνάω κάθε πρωί από το σπίτι της και πάντα κοιτάω να την δω αν είναι στο μπαλκόνι ....Βλέπω και τον γιο μου που ειναι κοντά στην ηλικία σου πόσο δύσκολο του ηταν οταν πήγαμε μαζι στα νεκροταφεία, γιατί ως πρώτο δισέγγονο ήταν και αυτός ευλογημένος να ζήσει πολύ όμορφες στιγμές μαζί της , και στεναχωριέμαι ακόμα περισσότερο...
Αλλά αυτός είναι αι ο κύκλος της ζωής...

Και να θυμάσαι ότι είσαι τυχερή και συνάμα ευλογημένη που πρόλαβες και έζησες την πολύτιμη μορφή της γιαγιάς στην ελληνική οικογένεια! Είναι ανεκτίμητη αξία!!!
 
Τελευταία επεξεργασία:
Πάντως σίγουρα οσοι δεν έχουν οικογενεια εννοω να έχουν κάνει παιδιά να ειναι παντρεμενοι κτλ ΤΟ ΠΕΡΝΑΝΕ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ. Δυστυχως παιδια ειναι η πραγματικότητα.
Έχεις δίκιο. Εγώ ξέφυγα από το σημείο μηδέν ( απώλεια γονέων στα 25) , όταν έκανα τα παιδιά μου και πλέον η καθημερινότητα , οι νέοι άνθρωποι και οι υποχρεώσεις έδωσαν διέξοδο στη θλίψη.
Έχετε δίκιο. Εμείς την ίδια σχεδόν χρονιά με τους θανάτους, είχαμε και μια γέννηση. Τα θετικά συναισθήματα παραμέρισαν τα αρνητικά.

1777357651981.png
 
Για αυτό σε έναν νέο άνθρωπο η πιο καλή συμβουλή που μπορεί να του δώσει ένας μεγαλύτερος ειναι

Να προσέχει την υγεία του και να μην καπνίζει.
Να μη χάνει το χρόνο του με ανθρώπους που δεν έχουν να του δώσουν τίποτα το ουσιαστικό στο μέλλον.
Ο χρόνος ειναι αμείλικτος και δεν συγχωρεί. Αν δεν έκανες αυτό που έπρεπε θα αναγκαστείς να το περάσεις μεταγενέστερα και δυσκολότερα ίσως.

Γιατί η στήριξη σε τέτοιες ώρες ειναι εκ των ουκ άνευ η πιο ουσιαστική τελικά βοήθεια. Και βέβαια η δημιουργία οικογένειας και ο ερχομός παιδιών όπως γράψατε και εσείς. Όλα αυτά συνδυαστικά.

Ουδέν κακό αμιγές καλού.
 
Τελευταία επεξεργασία:
Έχασα κι εγώ πρόσφατα τον πατέρα μου. Ετών 71 φανατικός καπνιστής. Είχε καρκίνο στον πνεύμονα, αλλά πέθανε από καρδιακή προσβολή. Πριν λίγους μήνες έχασε και η σύντροφός μου το δικό της πατέρα. Ζωή σε μας και συλλυπητήρια σε όλους.

1777310960611.png
Καλή δύναμη, Δία. Είναι πολύ δύσκολο...Να είστε καλά να τους θυμάστε...
 

Χρήστες Βρείτε παρόμοια

Back
Top