Μπορεί να επαναλάβω απόψεις που έχουν ήδη διατυπωθεί, δεν πρόλαβα να τα διαβάσω όλα, συγχωρέστε με.
Προσωπικά θεωρώ ότι η μοναδική λύση απέναντι σε οποιονδήποτε ρατσισμό είναι η υιοθέτηση της αξιοκρατίας. Θέτουμε πρώτα τα προαπαιτούμενα προσόντα (προσοχή - όχι με "φωτογραφικές" διατάξεις! ) και έπειτα όποιος τα πληροί, προσλαμβάνεται/εισάγεται στη σχολή/αναλόγως για τι μιλάμε. Τα χαρακτηριστικά του που είναι άσχετα με τα ζητούμενα, δε θα πρέπει να λαμβάνονται καθόλου υπόψιν, ούτε με αρνητικό ούτε με θετικό αντίκτυπο. Είναι εξίσου λάθος να προσλαμβάνεις έναν άχρηστο ανιψιό υπουργού μ' έναν άχρηστο έγχρωμο ομοφυλόφιλο επειδή θες το προφίλ της εταιρίας σου να μοιάζει με αφίσα της Benetton. Και οι δύο επιλογές είναι αντιπαραγωγικές και εντείνουν τη στερεοτυπική λήψη αποφάσεων.
Η αξιοκρατία, ωστόσο, δεν είναι απλώς ένα κριτήριο επιλογής σε οικονομικά - πολιτικά - κοινωνικά ζητήματα, είναι τρόπος ζωής. Πρέπει να μάθεις στο παιδί σου να είναι σωστό με τους ανθρώπους, να διεκδικεί τα δικαιώματά του και να τηρεί τις υποχρεώσεις του. Όχι να γκρινιάζεις στον δάσκαλο επειδή ο κανακάρης σου πήρε 12 στην ιστορία ενώ δεν άνοιξε ποτέ του βιβλίο και τώρα του χαλάει τον μέσο όρο. Όχι να λες στο παιδί σου ότι είναι αχαΐρευτο επειδή προτίμησε να γίνει καλλιτέχνης αντί για υπάλληλος του ΟΤΕ με "σταθερό μισθό και ωράριο". Όχι να το ενθαρρύνεις να κάνει παρέα με τα πλούσια κωλόπαιδα της τάξης του με την ελπίδα να "έρθουν κοντά" οι οικογένειές σας και να στραβομουτσουνιάζεις όποτε μιλά για το αλλοδαπό φιλαράκι του. Ειδικά τη στιγμή που θα πας μετά να καυχηθείς στις ξιπασμένες φίλες σου ότι "ο Αχμέτ είναι πολύ καλό παιδί, έρχεται και τρώει σπίτι μας πολλές φορές" με ύφος λες και ασκείς φιλανθρωπικό έργο.
Να μου πείτε, αφού το σύστημα δεν είναι στημένο αξιοκρατικά, είναι ανθρώπινο να αδιαφορούμε και μη βοηθάμε όπως μπορούμε αυτούς που αντιμετωπίζουν έξτρα δυσκολίες στη ζωή λόγω της σωματικής τους διάπλασης, της νοητικής τους (αν)ικανότητας, της εμφάνισης ή της θρησκείας τους; Σαφώς και όχι. Να δοθούν θέσεις εργασίας κατάλληλες γι' αυτά τα άτομα που θέλουν να δουλέψουν και να ενταχθούν στην κοινωνία, είτε με φυσική παρουσία είτε με τηλ-εργασία, ή ακόμη και πλήρεις συντάξεις γι' αυτούς που δεν είναι σε θέση να εργαστούν.
Κι επειδή όπως, πολύ σωστά, ανέφερε ο hack3r ότι τα ΜΜΕ εξυπηρετούν εβραϊκά συμφέροντα, βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από φιλελέ, δήθεν ανθρωποκεντρική προπαγάνδα που ουσιαστικά διαλύει όλους τους παραδοσιακούς θεσμούς και προσπαθεί να εγκαθιδρύσει τη νέα τάξη πραγμάτων. Ξεφεύγω λίγο σ' αυτό το σημείο, αλλά το αναφέρω επειδή για μένα επαφίεται της όλης "affirmative action" νοοτροπίας. Καριερίστες γονείς με τα παιδιά να μεγαλώνουν με νταντάδες, ευνουχισμένοι άντρες που τους βρέχουν τον καβάλο επειδή κάθονται με ανοιχτά πόδια στο λεωφορείο, μπαμπάδες που αποφάσισαν να κάνουν αλλαγή φύλου στα 60 τους και πρώην σύζυγοι και κόρες να συμπεριφέρονται λες και δεν τρέχει κάστανο, ελεύθερες σχέσεις, τρίτα άτομα στο κρεβάτι του ζευγαριού για να "σπάσει η ρουτίνα", οικογένειες με 3 μπαμπάδες 2 μαμάδες και το Τζέισον Αντιγόνη για θείο και δε συμμαζεύεται. Μπορεί κάποιος να τάσσεται υπέρ αυτής της αλλαγής και δε θα τον κατηγορήσω, όλοι έχουν δικαίωμα στον έρωτα, την οικογένεια, την εργασία, την αυτοδιάθεση του σώματός τους κ.ό.κ. όμως αγνοούμε την ταυτότητά μας. Τις ρίζες μας, τα ήθη κι έθιμα που μας μεγάλωσαν, το πατρικό και το μητρικό πρότυπο του σπιτιού μας, την αίσθηση ασφάλειας που μας προσφέρει η αυστηρότητα των γονιών μας. Και η ταυτότητα αυτή μπορεί και πρέπει να προσαρμόζεται και να εξελίσσεται με το πέρασμα του χρόνου, αλλά όχι να ισοπεδώνεται. Έχω πει πολλά και διαφορετικά πράγματα μες στο σχόλιό μου, οπότε οποιαδήποτε αντίρρηση ή απορία για περαιτέρω διευκρίνιση, είναι απολύτως δεκτή.
