Ήμουν απο την αρχή απο αυτούς που "δεν θα έκαναν fb για κανένα λόγο".. μάλιστα είχα τσακωθεί άσχημα με φίλη μου που ανέβασε φωτογραφία μου χωρίς να με ρωτήσει.. Τσαντιζόμουν με αυτούς που μου έλεγαν "γιατι δεν κάνεις fb να τα λέμε απο κει? να μαθαίνω νέα σου "... απαντούσα "αν θες νέα μου, πάμε για καφέ.. ή στείλε μου ένα μήνυμα.. ή πάρε με τηλέφωνο".. δεν γούσταρα να ξέρουν όλοι τι κάνω, αν έχω αλλάξει αυτά τα χρόνια, τι μαρέσει και τι όχι.. ας τα ξέρουν οι λίγοι..
Με εκνεύριζαν φίλες μου που μου έλεγαν "να τον κάνω add;" "να του κάνω like;" "μου μίλησε στο fb!!" .. ή τύπους που μου την έπεφταν ή ήθελα ν με κάποιον τρόπο να επικοινωνήσουν μαζί μου και μου έλεγαν "πως θα σε βρω στο fb;".. με εκνεύριζε όλη αυτή η μόδα.. έβλεπα φίλες μου σε εξόδους να βγάζουν φωτογραφίες "για να τις ανεβάσουν στο fb"..
Όσπου έπεσα και γω στην παγίδα.. Ερωτεύτηκα τρελά ένα αγόρι, που ήταν εκνευριστικά ντροπαλός.. ήξερα οτι του άρεσα πολύ αλλα δεν μπορούσε να κάνει κίνηση.. οπότε προσπαθούσα εγώ, αλλα και πάλι δεν γινόταν τίποτα.. οπότε έκανα fb, τον έκανα φίλο αλλα και πάλι τίποτα.. μετά απο μισό χρόνο διέγραψα τον λογαριασμό οριστικά.. είχα και την αίσθηση οτι άρχισα να "κολλάω" και να κάνω αυτά που "έκραζα" στους άλλους..
Στη σχέση που είμαι τώρα,δεν μπήκε ποτέ το fb ανάμεσά μας.. το πρώτο "comment", ήταν κανονικό, όχι μέσω οθόνης...
το πρώτο χαμόγελο ήταν αληθινό, όχι "
".. μάρεσε που στηνόμουν κάτω απο το σπίτι του "τάχα μου για να βγάλω το σκύλο μου βόλτα" με την ελπίδα οτι θα τον δω "τυχαία".. (και ας έμενε τελικά αλλού).. μάρεσε που τα πρώτα πράγματα που έμαθα για αυτόν ήταν σε ένα παγκάκι στο πάρκο με ένα σουβλάκι στο χέρι, και όχι μέσω του chat.. το ευχαριστήθηκα τουλάχιστον..
ειλικρινά, χαίρομαι που έκανα fb.. τουλάχιστον μου έφυγε η περιέργεια, αλλιώς μέχρι τώρα θα αναρωτιόμουνα "βρε λες να ναι τόσο καλό"; ..
