Το facebook δεν πιστεύω ότι μπορούν να το χρησιμοποιήσουν σωστά άτομα αρκετά νεαρής ηλικίας. Παρακάτω παραθέτω τη δική μου εμπειρία.
Είχα πολύ ενεργό λογαριασμό από τα 11 μέχρι τα 15 μου, με τον οποίο επικάλυπτα τις αν μη τι άλλο φυσιολογικές εφηβικές μου ανασφάλειες. Μέσω του δικτύου αυτού απέκτησα αρκετά μεγάλη "κοινωνική αναγνώριση" μεταξύ των συνομηλίκων μου, η οποία μου άρεσε πολύ εκείνη την εποχή. Είχα γίνει πολύ δημοφιλής (καλά, όχι και Ρετζίνα Τζωρτζ), ασχολούμουν πολύ με τα πάρτι, τα μαλλιά, τα ρούχα, σταδιακά ήρθαν και οι πρώτες μου ασχολίες με γκόμενους. Και δώσ' του χαριτωμένες φωτογραφίες με χαμόγελα/με ντάκφεις/με τις κολλ/με ποτά (πόσο κουλ), τσεκ-ιν (μη και τυχόν χάσουν οι φανς τα βήματά μου). Το μόνο που πολύ ειλικρινά γούσταρα ήταν οι καταστάσεις. Σε αυτές μπορούσα να ξεδιπλώσω το λογοτεχνικό μου ταλέντο αφηγούμενη αστείες ιστορίες της καθημερινότητάς μου, όπως και να κοινοποιώ ανέκδοτα που σκεφτόμουν εγώ (συνήθως με λογοπαίγνια). Πιστεύω πως η όλη φάση ικανοποιούσε τα εγωκεντρικά μου ένστικτα και με έκανε να πιστεύω ότι έτσι είμαι αγαπητή/έχω φίλους.
Κάπου στα 14-15 άρχισα να βαριέμαι να σκρολλάρω στην αρχική βλέποντας δημοσιεύσεις ατόμων των οποίων η ζωή καθόλου δε με απασχολούσε. Κάπου εκεί έπειτα, κατάλαβα ότι το προφίλ μου μόνο δικό μου προφίλ δεν ήταν και πως δε με εξέφραζε και πολύ να προσποιούμαι ότι είμαι αυτό που τότε ήθελα να δείχνω πως είμαι. Ένιωθα εκτεθειμένη, αυτό το θυμάμαι ξεκάθαρα. Άσχημο συναίσθημα. Γι' αυτό και μια ωραία πρωία το διέγραψα οριστικά. Νομίζω ήταν το πιο ώριμο πράγμα που έκανα σε εκείνη την ηλικία. Κατάλαβα ότι κάπου είχα χάσει τη μπάλα και γι' αυτό σταμάτησα να παίζω.
Επανήλθα χρόνια μετά, με προφίλ χωρίς το δικό μου όνομα, χωρίς φωτογραφίες μου και με μία μόνο φίλη. Το είχα μόνο για να μιλάω με αυτή, και δούλεψε. Πλέον θεωρώ πως είμαι ικανή να διαχειριστώ έναν τέτοιο λογαριασμό και το θεωρώ και εν μέρει χρήσιμο, καθώς βλέπω και κοινοποιώ στους 40 φίλους μου πράγματα που με ενδιαφέρουν και με αντιπροσωπεύουν.
Η εμπειρία μου από τη μια πλευρά δείχνει πώς οι έφηβοι "παρασύρονται" (εγώ ήμουν από τους τυχερούς που δεν εκτέθηκαν σε καταστροφικό βαθμό, βλ. Νικόλ Νταφάκ). Από την άλλη πλευρά το βίωμα αυτό με βοήθησε ίσως πιο νωρίς απ' ότι θα γινόταν υπό άλλες συνθήκες, να καταλάβω τι μου αρέσει και τι δε μου αρέσει, τι με εκφράζει και τι όχι. Ουδέν κακόν αμιγές καλού.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
