Στις πορείες δεν μπορεί να ελεγχθεί ποιοι συμμετέχουν, με τι κίνητρα και τι απόψεις έχουν. Για παράδειγμα στα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία υπήρχαν από φασίστες ακροδεξιοί και εθνικιστές, μέχρι απλοί μη πολιτικοποιημένοι άνθρωποι, νοικοκυρές και συνταξιούχοι που πήγαν να διαδηλώσουν, δε γίνεται να γίνει face control, ούτε να καταδικάσεις τη συμμετοχή οποιουδήποτε, εκτός αν δημιουργήσουν επεισόδια. Ακόμα και οι ξέκωλοι, στο μυαλό τους δίνουν κάποιο μήνυμα, προσπαθούν να είναι το εντελώς αντίθετο από κάτι θεούσες και θεούσους (παρεπιπτόντως παρών με 4-5 άτομα ήταν και ο Κλεομένης ο οποίος έβριζε τους συμμετέχοντες, τον πήραν βέβαια στο ψιλό όλοι). Και ναι κάποιοι gay έχουν μένος εναντίον μιας θρησκείας που θεωρητικά δε τους αποδέχεται και τους θεωρεί αμαρτωλούς. Όμως σε κάθε περίπτωση το ότι κάποιος είναι ΛΟΑΤΚΙ άτομο δε σημαίνει ότι έχει τις ίδιες απόψεις και αντιλήψεις με τους όμοιους του, υπάρχουν από ακροαριστεροί μέχρι ακροδεξιοί gay, από θρησκευόμενοι μέχρι και άθεοι, από "νταλικέρηδες" μέχρι "φτερούδες". Πριν μερικά χρόνια υπήρχε αρχηγός ακροδεξιού κόμματος στην Ολλανδία που ήταν δηλωμένος ομοφυλόφιλος.
Είναι επίσης προφανές ότι είναι αδύνατον να αλλάξεις τις απόψεις όλων των ανθρώπων, κακοί, ρατσιστές, στενόμυαλοι πάντα θα υπάρχουν. Όμως θα πρέπει να σκεφτούμε ότι χωρίς τέτοιου τύπου διεκδικήσεις δε θα υπήρχε ούτε νομική ισότητα (αν και όχι πλήρης), ούτε η -έστω- μέτρια κοινωνική αποδοχή που υπάρχει τώρα. Και μιλάμε για τη χώρα μας φυσικά, καθώς υπάρχουν χώρες που pride χωρίς επεισόδια είναι αδύνατον να διοργανωθεί (βλ. πχ Τουρκία) ή που και μόνο η υποψία ομοφυλοφιλίας είναι αρκετή για να σε στείλει στη φυλακή ή στο θάνατο