Την τελευταία εβδομάδα περνάω πολύ δύσκολα, διότι πριν έξι περίπου μήνες πέθανε ο πατέρας μου και μου έχει επιδεινωθεί η κατάθλιψη. Η μητέρα μου -καλοπροαίρετα βέβαια- έχει γίνει καταπιεστική στο εξής: όποτε με ακούει να κλαίω μου χτυπάει την πόρτα και φωνάζει "Τέσα, δεν είσαι καλά; Γιατί δεν μου ανοίγεις την ψυχή σου; Μην κλαις, θα πεθάνω, λυπήσου με, είμαι άρρωστη γυναίκα. Θεωρείς ότι εγώ δεν σε αγαπάω όσο ο πατέρας σου; κτλ" Με δύο λόγια, δεν συμμερίζεται την ανάγκη μου να μείνω μόνη μου στο δωμάτιό μου και να κλάψω. Κακώς τρομάζει, ενώ της έχω εξηγήσει ότι, όταν είμαι πολύ πιεσμένη, το κλάμα με ανακουφίζει και μετά από λίγο νιώθω καλύτερα. Πολλές φορές -λοιπόν- ενώ νιώθω πιεσμένη, δεν κλαίω, για να μην τη στενοχωρήσω και μετά αυτό μου βγαίνει με άσχημο τρόπο και σωματοποιείται. Επίσης, περιπλέκει άσχετα γεγονότα με το πένθος: "Είδες, δεν παντρεύτηκες και τώρα δεν έχεις έναν άντρα να σε στηρίξει, είδες η αδερφή σου που έχει τον άντρα της πόσο πιο ψύχραιμα αντιμετωπίζει το πένθος; Με τις φίλες που έχεις μπλέξει, τέτοια κάνετε, δεν κοιτάτε να βρείτε ένα άντρα να έχετε στήριγμα;" Μα τι σχέση έχουν όλες αυτές οι άσχετες κουβέντες; Μια είναι η αιτία που δεν νιώθω καλά: η απώλεια του πατέρα μου. Η μητέρα μου όμως δημιουργεί ολόκληρο πλέγμα παραγόντων που δεν ευσταθούν στην προσπάθειά της να εξηγήσει την κακή μου διάθεση και επικρίνει όλες τις επιλογές μου. Είχε πολλά χρόνια να το κάνει αυτό. Με έχει πιέσει πολύ η στάση της (αν και έχουμε άριστη σχέση και είμαι βέβαιη για την αγάπη της και για τα συναισθήματά της).
Υ/Γ Επίσης, επειδή δεν έχω όρεξη να φάω, θεωρεί ότι έχω νευρική ανορεξία, ενώ κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Ουδέποτε έκανα δίαιτα. Από φυσικού μου είμαι αδύνατη. Όταν της το λέω, μου λέει κατάμουτρα και αυστηρά: "Λες ψέματα. Μας δουλεύεις. Μπορείς να φας, αλλά θες να είσαι αδύνατη." Εάν δεν μου έχει εμπιστοσύνη, τι να πω; (Γι' αυτό το θέμα μιλάω, σ' όλα τα υπόλοιπα μου έχει εμπιστοσύνη).
Το αποκορύφωμα ήταν χτες το βράδυ: Επειδή ήμουν συναισθηματικά πιεσμένη, ήπια λίγη σανγκρία, οπότε άρχισε: "Όλα εμένα θα με βρούνε, δεν φτάνει που πίνεις πολλούς καφέδες, θα γίνεις και αλκοολική; άκουσον, άκουσον! Να κάνει έτσι για ένα μικρό ποτήρι κρασί!
"
Επειδή κι εκείνη λόγω του πένθους περνάει δύσκολα, κοιτάει κάπου να το βγάλει. είμαστε και οι δύο σε κακή ψυχολογική κατάσταση κι αυτό κάνει τα πράγματα χειρότερα. Εκτός γιορτών ήταν όλα μια χαρά. Άπ' όταν μπήκε το κλίμα των γιορτών (όπως είχε γίνει και τα Χριστούγεννα) έχουμε και οι δύο πολύ μεγάλη συναισθηματική πίεση. Τη μητέρα μου τη λατρεύω, αλλά η στάση της την τελευταία εβδομάδα με έχει προβληματίσει και στενοχωρήσει.
