Ας είμαστε ειλικρινείς. Στο 90% των περιπτώσεων ο έρωτας κρατάει το πολύ 7 χρόνια (υπάρχουν μελέτες σχετικά με αυτό). Η αγάπη, είναι μεγάλη ιστορία. Αγάπη ανάμεσα στα ζευγάρια γίνεται εύκολα συνήθεια όταν έρχονται τα παιδιά. Αυτό είναι νομοτελειακό.
Ποιες μελέτες ακριβώς μπορεί να καθορίσουν κάτι τέτοιο?
Μήπως αυτές που κάλλιστα βασίζονται σε χαρακτήρες ότι ο έρωτας ήταν ενθουσιασμός και ήθελαν να αποχωρήσουν γιατί βρήκαν κάτι άλλο?
Δεν υφίσταται κάτι τέτοιο και το γνωρίζουμε πολύ καλά όλοι εμείς που ειμαστε για πολλά χρόνια μέσα σε σχέσεις.
Ο έρωτας είναι εκεί από την πρώτη μέρα μέχρι την τελευταία.
Απλά υπάρχουν διαστήματα που κάπως καταλαγιάζει και κυριαρχεί η αγάπη και κάποια αλλα διαστήματα που ξαναζωντανευει και κάθε φορά που γίνεται αυτό ειναι ολοένα και πιο εκρηκτικός με το πέρασμα των χρόνων εφόσον κουβαλάει και πολλά περισσότερο από ένα απλό ενθουσιασμό της στιγμής!
Μόνο με αγάπη δεν αντέχει ένα ζευγάρι αυτό είναι νομος πλέον αν σκεφτουμε καθαρά τις ανθρώπινες μας ανάγκες.
Αν και δεν το συνηθίζω να μιλάω προσωπικά σε φόρουμ, στη δική μου συνηθισμένη περίπτωση άνδρα υπήρξε το βίωμα ενός ακατανόητα αποπνικτικού λίμπιντο που τελικά ο καρπός του οδήγησε σε ένα υπαρξιακό ξεφούσκωμα. Εκεί βλέπεις ότι η μόνη αλήθεια στις σχέσεις είναι ότι δεν υπάρχει αλήθεια. Είναι η μηχανική της ζωής, το παρασιτικό ον μέσα μας δουλεύει για τους δικούς του σκοπούς, κόπτεται μόνο να τη διαιωνίσει. Εμάς μας ρώτησε;
Λυπάμαι που θα σε ξεκολλήσω από το πολυ ωραίο συννεφάκι σου που έχεις εναπόθεση την κατάληξη της δικής σου σχέσης αλλά όλα αυτά έχουν πολυ πιο βαθύτερα αιτία που δύσκολα κάποιος θα τα αναγνωρίσει ή καλύτερα θα μπει στην διαδικασία να τα αποδεχτεί.
Αγαπώ φυσικά το παιδί μου, χαίρομαι για την ύπαρξή του και αγωνιώ για το μέλλον του. Ζω όμως μέσα στην ευθύνη του. Που είναι η ελευθερία; Στην ιδέα ότι κάποια στιγμή θα μεγαλώσουν τα παιδιά και θα βρούμε χρόνο για μας; Τι κακόμοιρη σκέψη!
Πραγματικά ο τρόπος που σκέφτεσαι είναι κακόμοιρος και αυτό που λες έρχεται και κουμπώνει άψογα με αυτό που προείπα.
Ολα αυτά ειναι αποτελέσματα μη συνειδητων πράξεων .
Ένα παιδί ποτέ δεν μας απαγορεύει να ζήσουμε το οτιδήποτε.
Το ότι έχεις μια επιπλέον πολυ μεγάλη ευθύνη και όλο αυτό σου στερεί την ελευθερία σου δηλώνει ξεκάθαρα πως δεν ήσουν ποτέ έτοιμος για κάτι τέτοιο οπότε επρεπε να το έχεις συνειδητοποιήσει πολυ πιο πριν αφήσεις τον ενθουσιασμό σου να σε οδηγήσει σε αυτό.
Κάποτε ήμουνα πολύ αρνητικός με τους εν συνειδήσει μαγκούφηδες που δεν θέλουν παιδιά στη ζωή τους. Τώρα τους καταλαβαίνω, κάποιοι από αυτούς είναι σίγουρα πιο εξελιγμένοι από μένα. Αν λοιπόν οι mgtow δεν θέλουν να παντρευτούν και πιστεύουν πως μπορούν να είναι ευτυχισμένοι μόνοι με το δικό τους τρόπο, δεν έχω παρά να τους χαιρετίσω.
Keep walking men!
Ένας άνθρωπος δεν λέγεται εξελιγμένος σε αυτή την περίπτωση.
Λέγεται απόλυτα κατασταλαγμενος και συνειδητοποιημενος .
Όλοι οι άνθρωποι δεν είμαστε φτιαγμένοι για όλα και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι η αυτογνωσία σε όλα αυτά τα ζητήματα να έρθει πολυ πριν αφήσουμε την αφέλεια μας να μας οδηγήσει σε ένα παιδί.
Δεν μπορώ να φανταστώ πως ο ερχομός ενός παιδιού μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο να μετανοιώνει για κάτι τέτοιο, ακόμα και όταν η επιλογή του σύντροφο του δεν ήταν η σωστή.
Πρεπει να καταλάβουμε ότι για τις δικές μας επιλογες δεν ευθύνονται οι άλλοι.
Μόνο εμείς που επιλέξαμε να προχωρήσουμε στην ζωή μας μη αναλογιζομενοι τις ουσιαστικές συνέπειες αυτών που πάμε να κάνουμε είμαστε υπεύθυνοι.
Τι καλύτερο λοιπόν εφόσον ανακαλυψουμε κάτι τέτοιο ειναι απο το να δουλέψουμε με τον ευατο μας ώστε να αποδεχτούμε την οποία κατάσταση και να αρχίζουμε να την βλέπουμε απο την ρεαλιστική της πραγματικότητα.
Αγαπάμε τον ευατο μας με τις επιλογές του και τις συνέπειες αυτών και δεν αναπολούμε εποχές που επρεπε να είχαμε πράξει αλλιώς.