Μεταμεσονύκτιο rant επειδή σε λίγο θα με πετάξουν απ' όλες τις ομαδικές του μεσσεντζερ στις οποίες βρίσκομαι και θα μείνω χωρίς φίλους, αγνοήστε το ελεύθερα:
Αφορά την κορεάτικη σειρά του Netflix "Start-up", η οποία ενώ ξεκίνησε υπέροχα και μ' έκανε να φάω τρελό κόλλημα, στο τέλος κατέληξε να μου αφήσει μια μεγάλη τρύπα στην καρδιά, μαζί με ένα μιξ θυμού-ξενερας-στενοχώριας.
Ώρα για σποιλερς αν και σίγουρα μόνη μου θα τα πω, μόνη μου θα τ ακούσω.
Spoiler
Ο Τζι-Πιεονγκ είναι ο πιο αδικημένος χαρακτήρας που έχω δει ποτέ σε σειρά και, ειλικρινά, αν ήταν καλύτερα γραμμένο και σκηνοθετημενο ΙΣΩΣ έβγαζε κάποιο νόημα να επιλέξει τον Ντο-σαν η Νταλ-Μι αλλά εν τέλει απλώς κατέληξε να της αρέσει (?!) παρότι υποτίθεται ότι τα γράμματα με τον Τζι-Πιεόνγκ είχαν τεράστια σημασία για εκείνη. Και δε λέω να τον απέρριπτε κι αυτόν όπως όλους τους άλλους επειδή ήταν κολλημένη με το παρελθόν της, αλλά έπρεπε τουλάχιστον να δώσει μια ευκαιρία και στους δύο αφού έμαθε την αλήθεια κι αποφάσισε να μην τους κρατήσει κακία. Ο Τζι-Πιεονγκ φοβούμενος να μην την πληγώσει, της είπε τι νιώθει για εκείνη και μετά δεν έκανε τίποτα, ενώ μάλιστα είχε 3 χρόνια στη διάθεσή του με τον Ντο-σαν στην Αμερική. Απαράδεκτο plot hole για τον χαρακτήρα του που είχε στηθεί τόσο υπέροχα μέχρι τότε, απαράδεκτη κι η πλοκή όπου απλώς κερδίζει αυτός που την κυνηγάει περισσότερο κι όχι εκείνος που έμαθε να κρύβει αυτά που νιώθει γιατί η ζωή του ήταν δύσκολη, σκληρή και μοναχική. Οι κινήσεις του εδειχναν πολύ μεγαλύτερη ευαισθησία και αγάπη απ του Ντο-σαν, ο οποίος για κάποιο λόγο απέκτησε πολύ γρήγορα τεράστιο entitlement (σε βαθμό να μη θελει να επιστρέψει τα γράμματα που δεν ήταν καν δικά του?!?!), αλλά η Νταλ-Μι δεν τις εκτίμησε ποτέ πραγματικά. Όταν ήταν μόνη της έλεγε συνεχώς πόση σημασία είχαν για εκείνη τα γράμματα και πόσο ήθελε να γνωρίσει αυτόν που της τα έγραψε, αλλά τη στιγμή που ανακάλυψε για τον Τζι-Πιεόνγκ, δεν έκανε καμία προσπάθεια να τον γνωρίσει βαθύτερα γιατί πλέον είχε φίλους και άτομα που τη στηρίζουν και δεν ένιωθε μοναξιά. Ο Τζι-Πιεόνγκ εν τέλει συμφιλιωθηκε με την απόρριψη που έφαγε - αν και σιωπηλά - και συνέχιζε να τη στηρίζει ακόμη και ΜΕΤΑ από αυτό. Δεν ξέρω αν έχω στενοχωρηθεί τόσο με τη σειρά επειδή είδα τον εαυτό μου να ταυτίζεται σε πολλά σημεία με τον Τζι-Πιεόνγκ αλλά νομίζω είτε έτσι είτε γιουβέτσι η σειρά έπρεπε να δώσει ίση βαρύτητα στους δύο άντρες και δικαίωση στον πιο καλόψυχο. Γιατί μπορεί ο Ντο-σαν να έδειχνε περισσότερο ευαίσθητος και εύθραυστος, όμως ο Τζι-Πιεόνγκ είχε πολύ μεγαλύτερο συναισθηματικό βάθος κι ας το έκρυβε πίσω απ' τη μάσκα του δυνατού και τρανού επενδυτή.
Θα κλάψω.