Oύτε αυτό ακριβώς Madrugada. Κακομούτσουνος δεν με νοιάζει καθόλου αν είναι κάποιος. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο όμως που νοιώθω αμέσως όταν τον βλέπω, κάτι πέρα και έξω από την ομορφιά όπως έγραψα, κάτι πολύ βαθύ που έχει να κάνει με το ύφος και τα μάτια του κυρίως, την αύρα και την φυσιογνωμία του. Το ντύσιμο με βοηθάει επίσης πολύ, όχι όμως ότι τον κρίνω από το ντύσιμο, αλλά μαζί με την φυσιογνωμία και μερικά λόγια που προδίδουν τις απόψεις του, μου αρκεί τις περισσότερες φορές να βγάλω άμεσα συμπέρασμα. Π.χ όταν δω κάποια γυναίκα ντυμένη κυριλέ που ταυτόχρονα έχει ψυχρό ύφος, που ανάβει με πόζα το τσιγάρο της, που είναι πολύ έντονα μακιγιαρισμένη, που μιλάει κάπως κλπ, ξέρω ότι αυτή δεν είναι για μένα γιατί πολύ απλά δεν συμπαθώ αυτές τις γυναίκες. Απλά κοιτάζω μέσα στα μάτια και νοιώθω ότι πιάνω πολλά, όπως κι αν δω κάποια απέναντι μου που μου δίνει την εντύπωση ότι μου παίρνει συνέντευξη ή ότι χωρίς να την έχω ξαναδεί ποτέ, μου κάνει αδιάκριτες ερωτήσεις όπως για παλιότερες σχέσεις (πολύ συχνή αδιάκριτη ερώτηση σε πρώτο ραντεβού με γυναίκες) με ενοχλεί πάρα πολύ. Αντιπαθώ γενικά ιδιαίτερα τους αδιάκριτους ανθρώπους και τους αγενείς, όπως αντιπαθώ πολύ τους ακραίους συντηρητικούς και πολύ κυριλέ τύπους. Δίνω μεγάλη σημασία στην ευγένεια, αλλά όχι στην ψεύτικη ευγένεια, για παράδειγμα θεωρώ πολύ όμορφη και συμπαθητική μια καπνίστρια που θα με ρωτήσει "θα σε πείραζε να καπνίσω ;". Θα της πω όχι, παρακαλώ κανένα πρόβλημα, αν και δεν μου αρέσει ιδιαίτερα ο καπνός στα μάτια μου, άμα με πειράξει θα σας το πω. 'Ομως αν της πω ότι εγώ δεν καπνίζω συχνά και μου πει με ύφος "πολύ περίεργο" ή "το περίμενα" (που το έχω ακούσει κι αυτό), θα την αντιπαθήσω άμεσα, οι λεπτομέρειες δείχνουν πάρα πολλά.
Κάποτε δούλευα σε ένα χώρο που κατά κάποιο τρόπο ήμασταν υποχρεωμένοι να κάνουμε ένα είδος show. Εκεί λοιπόν φορούσα κοστούμι αναγκαστικά και έπρεπε να λέω κάποια λόγια με συγκεκριμένο τρόπο, να μιλάω πολύ, να χομογελάω αρκετά και γενικά να είμαι φιλικός και ευχάριστος με όλους ανεξαιρέτως γιατί έτσι ήθελε η διεύθυνση. Τότε οι συνάδελφοι ήταν όλοι υποχρεωμένοι όπως κι εγώ να φέρονται περίπου με τον ίδιο τρόπο. Κάποιοι από αυτούς όμως δεν φέρονταν με τον ίδιο τρόπο. Εγώ και μια κυρία ήμασταν τα μαύρα πρόβατα, επειδή είχαμε αυτό που περιγράφει η Madrugada, δηλ. τον παρορμητισμό, την άμεση κρίση και ανεπτυγμένο μέσα μας "αυτός μου αρέσει", "αυτός καθόλου" και δεν θα υποκριθώ ούτε λεπτό και με την πρώτη που δω κάτι που αντιβαίνει στις αρχές μου την κάνω χωρίς δεύτερη σκέψη. 'Ημασταν λοιπόν πολύ ευγενείς αλλά όχι ψεύτικοι. Κάποιος νέος που δούλευε επίσης εκεί ήταν πολύ αλαζονικός και υπερόπτης. Κάτι μου έλεγε ότι δεν υπάρχει πιο ματαιόδοξο και κενό άτομο από αυτόν. Μόλις τον είδα για πρώτη φορά, ένοιωσα βαθύτατη αντιπάθεια εντελώς ανεξήγητη. Τις επόμενες μέρες απλά επιβεβαιώθηκα όταν όντας ίσος μου σε πόστο - κατά ομολογία των διευθυντών μάλιστα πολύ πιο κακός πωλητής από μένα - μου ζήτησε να του φτιάξω καφέ ενώ ήταν μπροστά η κοπέλα του και μιλούσαν επί ώρα μεταξύ τους, λες και ήμουν απών. Φυσικά εγώ δεν μπορούσα να μπω στην συζήτηση επειδή αυτά που συζητούσαν με θράσος ήταν προσωπικά τους !! Εγώ τότε του είπα ένα απλό "όχι, δεν φτιάχνω". Από τότε δεν ανταλλάξαμε ούτε μια κουβέντα πέρα του καλησπέρα - καλημέρα. Επιπλέον ο κύριος απολύθηκε μετά από λίγο καιρό. Κανείς δεν είχε προβλέψει την τύχη του εκτός από εμάς τους δυο, και τίποτε δεν πρόδιδε την αλαζονική συμπεριφορά του εκτός από την αντιπαθέστατη φυσιογνωμία που χαρακτηρίζει κάθε νάρκισσο αεράτο ζεν πρεμιέ τυχιδιώκτη της κακιάς ώρας (για να μην πω ζιγκολό). Γιατί αυτό ήταν.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
